II SA/Łd 666/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant referent stażysta Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz W. K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po ponownym rozpoznaniu wniosków W. K. z dnia [...] oraz z dnia [...] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domku rekreacyjnego wraz z budową przyłącza elektrycznego i wodociągowego, decyzją z dnia [...] , nr [...] Wójt Gminy B. na podstawie art. 104 k.p.a oraz art. 2 ust. 2, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, 2 i 3, oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 989, poz. 415 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80. poz. 717 ze zm.) odmówił W. K. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu rekreacyjnego i szczelnego zbiornika na ścieki na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej miejscowości J. gmina B. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy B. wskazał, że działka, na której planowana jest realizacja inwestycji znajduje się w obrębie obszarów podlegających ochronie prawnej z uwagi na walory i zasoby przyrodnicze oraz ochronę wód. Działka o nr ewidencyjnym [...] położona jest w granicach zarówno [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu z doliną środkowej R. jak i w granicach [...] Parku Krajobrazowego, graniczy bezpośrednio z rzeką A i częściowo znajduje się w granicach rezerwatu A. Odległość natomiast działki od granicy rzeki A wynosi około 43 m. Odwołując się do ustaleń obowiązującego ówcześnie miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B., zatwierdzonego uchwałą Nr 112/88 Gminnej Rady Narodowej w Bolimowie z dnia 24 marca 1988 roku, Wójt Gminy B. wskazał, że działka, na której planowana jest inwestycja znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budowę rekreacyjną z dopuszczeniem zabudowy letniskowej. Plan ten na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wygasł z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2003 roku. Obecnie dla działki o nr ewidencyjnym [...] brak jest nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wygaśniecie z mocy prawa ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. powoduje jednak, że rozpoznanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, który wpłynął przed dniem 11 lipca 2003 roku tj. dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). podlega rozpoznaniu w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania ustalono, że część działki o nr ewidencyjnym [...] znajduje się obrębie rezerwatu A – ustanowionego zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 listopada 1983 roku (M.P. nr 39, poz. 230 par. 14) obejmującego koryto rzeki A wraz z rozgałęzieniami oraz przybrzeżnymi pasami terenu o szerokości 10 m z każdej strony. Natomiast w pasie terenu oznaczonym odpowiednim symbolem zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880) wprowadza się zakaz budowy obiektów budowlanych, co wyklucza budowę planowanej inwestycji. Działka o nr ewidencyjnym [...] znajduje się w obrębie obszaru bezpośredniego zagrożenia powodziowego rzeki A., o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., nr 239, poz. 2019) określonego w studium, o którym mowa w art. 79 ust. 2 powołanej ustawy. Obszary określone w studium, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy – Prawo wodne uwzględnia się stosownie do treści art. 84 ustawy przy sporządzaniu decyzji o warunkach zabudowy. W obszarze przedmiotowej działki zgodnie z art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo wodne zabrania się w szczególności wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych. Budowa budynku letniskowego na obszarze przedmiotowej działki byłaby zatem sprzecza z prawem wodnym. Ustalono ponadto, że cały teren działki znajduje się obszarze zagrożonym ruchami masowymi ziemi, o których mowa w art. 3 ust. 32 pkt a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) Realizacja planowanej inwestycji na niestabilnym geologicznie obszarze mogłaby narazić właściciela na szkody związane z zagrożeniem bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania obiektu, co z kolei stanowiłoby naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz.414 ze zm.) oraz naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Reasumując organ stwierdził, że inwestycja polegająca na budowie domu rekreacyjnego oraz szczelnego zbiornika na ścieki jest niezgodna z przepisami prawa, co w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego wyczerpuje dyspozycję art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Od powyższej decyzji W. K. wniósł odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego - przepisu art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego bledną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu podniósł, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczy części działki znajdującej się w pasie terenu znajdującym się w obrębie rezerwatu A ustanowionego zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 listopada 1983 roku, obejmującego koryto rzeki A wraz z rozgałęzieniami oraz przybrzeżnymi pasami terenu o szerokości 10 m z każdej strony. Będąca przedmiotem sporu działka nie jest usytuowana w terenie objętym art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo wodne oraz na terenie między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w którym wybudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także na terenie wyspy i przymuliska, o którym stanowi art. 82 ust. 1 pkt ustawy. W ocenie skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na fakt, że działka znajduje się w obszarze zagrożonym ruchami masowymi ziemi, o których mowa w art. 3 ust. 32a ustawy – Prawo ochrony środowiska. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na treść art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, wskazał, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. Przedmiotowa działka położona jest na obszarze objętym przepisami rozporządzenia Wojewody Łódzkiego z dnia 17 października 2005 roku w sprawie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego Nr 318, poz. 2928). Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego, zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych między innymi w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzeki A, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Działka o nr ewidencyjnym [...] w całości jest usytuowana w obrębie 100 metrowego pasa od brzegu rzeki A, a planowany budynek wraz ze zbiornikiem na ścieki stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a w związku z pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Planowana inwestycja jest więc niezgodna z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Odwołując się do treści art. 87 ust. 2 w związku z art. 39 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz.u. z 2001r., Nr 80, poz. 872 ze zm.), podkreślono, że rozporządzenie Wojewody Łódzkiego w sprawie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego stanowi akt prawa miejscowego powszechnie obowiązujący na terenie działania właściwego organu administracji, co oznacza, że stanowi przepis prawa w rozumieniu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonując analizy przedstawionych przez organ pierwszej instancji dowodów w postaci wypisów ze studiów, o których mowa w art. 79 ust. 2 ustawy – Prawo wodne ustalono, że działka znajduje się w obrębie obszarów zagrożonych powodzią i ruchami masowymi ziemi, co powoduje, że planowana inwestycja narusza przepisy prawa miejscowego stanowiące wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2004 roku (sygn, akt II SA/Łd 176/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy wskazał w uzasadnieniu, że będący przedmiotem inwestycji dom rekreacyjny należy stosownie do treści przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 1999 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) zaklasyfikować do klasy budynków mieszkalnych jednorodzinnych (1110) obejmującej wille, domki wypoczynkowe, rezydencje wiejskie, obiekty letnie i.t.p. W piśmie procesowym z dnia [...] stanowiącym uzupełnienie skargi skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie sporne są dwa zagadnienia. Pierwsze, czy budynek letniskowy posadowiony w bezpośredniej bliskości linii brzegowej rzeki A przeznaczony do celów rekreacyjnych stanowi w świetle przepisów Rozporządzenia Wojewody Łódzkiego – obiekt służący turystyce wodnej. Brak jednak definicji ustawowej tego pojęcia powoduje w ocenie skarżącego konieczność odwołania się do wykładni językowej. Odwołując się do definicji słownikowej pojęcia "turystyka" skarżący wskazał, że obiekt służący turystyce wodnej to obiekt posiadający cechy obiektu turystycznego, związany z formami czynnego wypoczynki, krajoznawstwem lub podróżami, posadowiony w bezpośredniej bliskości akwenu wodnego. Drugim zaś zagadnieniem wymagającym zdaniem skarżącego rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy wydając zaskarżone decyzje organy administracji publicznej mogły jako podstawę prawną wskazać Rozporządzenie Wojewody Łódzkiego nie obowiązujące w dacie złożenia wniosku, zwłaszcza, że w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają nieobowiązujące już przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. (art. 43) W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie dodatkowo podnosząc, że dom rekreacyjny usytuowany na działce bezpośrednio przylegającej do linii brzegowej rzeki A stanowi obiekt służący turystyce wodnej. Brak definicji tego pojęcia powoduje, że mając na uwadze ochronę [...] Parku Krajobrazowego oraz zakazy, jakie wynikają z powołanego rozporządzenia Nr 36/2005 Wojewody Łódzkiego należy stwierdzić, że "obiekty turystyki wodnej" to w powszechnym rozumieniu tego pojęcia przystanie wodne, stanice wodne, pomosty itp. W piśmie procesowym z dnia [...], skarżący wskazał, iż nieprawdziwe jest twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że nie są znane przypadki wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działek sąsiadujących z działką stanowiącą własność skarżącego, dotyczących inwestycji o podobnym charakterze. Jako dowód skarżący przedstawił decyzję Wójta Gminy w B. z dnia [...] wydaną w stosunku do A. i L. K. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującej budowę domku rekreacyjnego wraz z przyłączem wodociągowym i elektrycznym na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości J. gmina B. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zapadły po uchyleniu pierwotnych, również niekorzystnych dla skarżącego rozstrzygnięć organów administracji, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 07 kwietnia 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 176/04. W wytycznych dla organów zawartych w uzasadnieniu przywołanego wyroku, Sąd stwierdził, iż decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wykładnia językowa spornego pojęcia domu wypoczynkowego służącego do własnej indywidualnej rekreacji. Należało jednak zwrócić uwagę, w ocenie Sądu, że według wcześniej obowiązującej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (KOB), także różnie grupowano obiekty mające charakter własnego domu wypoczynkowego i różne budynki związane z grupowym wypoczynkiem i turystyką. Wynika to z klucza powiązań między PKOB i KOB. Wyjaśnienie tych kwestii Sąd nakazał organom administracji podejmującym ponowne decyzje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.". Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145§ 1 ust.1 p.p.s.a.), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 w/w ustawy). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Dodatkowo podkreślić należy, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując złożoną skargę w tak określonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Na wstępie należy wskazać, że wniosek skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podlegał rozpatrzeniu według przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Należy też stwierdzić, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił treść normy prawnej - art. 43 tej ustawy, mającej zastosowanie w tej sprawie. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 marca 2001 r. przewidywał, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 ustawy. Powyższe obligowało więc organy administracji do stosowania w sprawie przepisów prawa obowiązujących w dacie złożenia wniosku przez skarżącego o wydanie warunków dla spornej inwestycji. Jednak, zarówno organy pierwszej jak i drugiej instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na przepisach prawa nie obowiązujących w wdacie złożenia wniosku, a nawet wydanych już po dacie utraty mocy obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 989, poz. 415 ze zm.) Organ pierwszej instancji przywołał przepis art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880), którym wprowadza się zakaz budowy obiektów budowlanych w parkach narodowych i rezerwatach przyrody, co wyklucza zdaniem organu budowę planowanej inwestycji. Organ odwoławczy natomiast dla potrzeb określenia 100m strefy ochronnej, w której istnieje zakaz budowy obiektów budowlanych przywołał rozporządzenie Wojewody Łódzkiego z dnia 17 października 2005 roku w sprawie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego Nr 318, poz. 2928). Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego, zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych między innymi w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzeki A, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Działka skarżącego o nr ewidencyjnym [...], w ocenie organu w całości jest usytuowana w obrębie 100 metrowego pasa od brzegu rzeki A, a planowany budynek wraz ze zbiornikiem na ścieki stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a w związku z pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Planowana inwestycja jest więc niezgodna z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2005 w sprawie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego, konkludował organ odwoławczy. Należy zwrócić uwagę, iż poprzednio obowiązujące przepisy prawa – Rozporządzenie Wojewody Skierniewickiego z dnia 28 lipca 1997 r. w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu ( Dz. U. Woj. Skierniewickiego Nr 18 poz. 113 ) przewidywało w § 2 pkt. 4 lokalizację obiektów o charakterze turystyczno wypoczynkowym, za wyjątkiem przystani, pomostów i hangarów na sprzęt wodny w odległości mniejszej niż 60m od linii brzegowej wód powierzchniowych. Tak więc odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nastąpiła, w ocenie Sądu w oparciu o przepisy prawa nieobowiązujące w dacie obowiązywania ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkuje naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego bledną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Nastąpiło więc ustalenie prawa strony ( odmowa ) w oparciu o przepisy prawa nieobowiązującego, z odwołaniem się zarazem do obowiązującego w dacie złożenia wniosku miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B., zatwierdzonego uchwałą Nr 112/88 Gminnej Rady Narodowej w Bolimowie z dnia 24 marca 1988 roku, co do którego zapisów Wójt Gminy B. wskazał, że działka, na której planowana jest inwestycja znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budowę rekreacyjną z dopuszczeniem zabudowy letniskowej. Plan ten wygasł z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2003 roku. Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcia obu instancji organów administracji oparte zostały też na niewłaściwej podstawie prawnej, przepisach prawa wydanych już pod rządami nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpoznając ponownie sprawę organy orzekające związane były wytycznymi, jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2004 roku. Przedmiotem oceny Sądu, jest zatem również ustalenie, czy organy rozpoznając ponownie sprawę wykonały zalecenia Sądu. Analiza treści zaskarżonych decyzji pozwala na stwierdzenie, że organy nie podjęły nawet próby dokonania wykładni językowej pojęcia "obiektu turystyczno – wypoczynkowego" do którego zakwalifikowały planowaną inwestycję skarżącego - dom wypoczynkowy służący do własnej indywidualnej rekreacji, posiłkując się przy tym rozporządzeniem w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, do czego zostały zobowiązane. Organy administracji stojąc na straży praworządności mają obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązki te wynikają wprost a art. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Powyższe wywody uprawniają do postawienia tezy, że zostały naruszone zasady postępowania wyrażone właśnie w art. art. 7 i 77 § 1, 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy i nieuzasadnione zawężenie postępowania dowodowego przez faktyczne błędne proceduralnie działania organu, a tym samym nie rozważenie całokształtu materiału dowodowego. Naruszenie powyższych zapisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowi w ocenie Sądu takie naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygniecie w sprawie. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji winien zgromadzić cały materiał dowodowy w aktach sprawy, wyjaśnić motywy swego rozstrzygnięcia zarówno w aspekcie faktycznym jak i prawnym, przy uwzględnieniu wszelkich rygorów procedury wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Oprzeć rozstrzygnięcie na przepisach obowiązujących ( mających zastosowanie w tej sprawie ), oraz dokonać wykładni pojęć mających istotne znaczenie w sprawie co znalazło swój wyraz już w pierwotnych wytycznych Sądu i pozostaje nadal aktualne. Mając powyższe na uwadze jak i fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy B. zostały wydane z naruszeniem przytoczonych wcześniej przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z uwagi natomiast na charakter prawny rozstrzygnięcia (nie ma przymiotu wykonalności), nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie jego wykonania, w trybie art.152 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku. Zarządzenie -- odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć stronom wraz z pouczeniem o dopuszczalności terminie i sposobie złożenia skargi kasacyjnej. 30 stycznia 2007roku.