II SA/Łd 666/07

Dnia 23 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant: sekretarz sądowy Nina Krzeminiewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 roku przy udziale - sprawy ze skargi A spółki z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na obiekcie budowlanym urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne: anteny sektorowej oraz siedmiu anten radioliniowych na działce nr ewid. 346/8 w miejscowości S. W., gmina S. i nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie ww. robót budowlanych. W dniu 2 lutego 2007 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zgłosiła w Starostwie Powiatowym w B. zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na obiekcie budowlanym urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, tj. anteny sektorowej oraz siedmiu anten radioliniowych przewidzianych do montażu na wieży stacji bazowej telefonii cyfrowej zlokalizowanej na działce nr ewid. 346/8 w miejscowości S. W. Starosta B. decyzją z dnia [...], powołując w podstawie prawnej przepisy art. 30 ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania ww. robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie tychże robót. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł jedynie, że przedmiotowa inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz wprowadzić, utrwalić bądź zwiększyć ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Od powyższej decyzji odwołała się A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji orzekającej co do istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołania spółka, wskazała na treść art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym "W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji". Zarzuciła w związku z tym, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu z uwagi na fakt, że do złożonego zgłoszenia, dołączono wszelkie wymagane dokumenty, a organ administracji architektonicznej nie stwierdził konieczności ich jakiegokolwiek uzupełnienia, co wyraziło się w braku wydania stosownego postanowienia, nakładającego tego typu obowiązek. Dalej wskazała z kolei na przesłanki zastosowania art. 30 ust. 7 powoływanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Stwierdziła w związku z tym, że teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie może być mowy o naruszeniu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do pozostałych przesłanek tego przepisu wskazała, iż kwestie te zostały wyczerpująco wyjaśnione w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydanej przez Wójta Gminy S., w oparciu o wcześniejsze stosowne uzgodnienia, wydane przez kompetentne w tej dziedzinie organy, tj. postanowienie Wojewody [...] - Wydziału Środowiska i Rolnictwa oraz pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Jak podkreśliła odwołująca się w decyzji tej jednoznacznie stwierdza się, że tego typu zagrożenia nie występują. Brak jest zatem, w ocenie spółki, jakichkolwiek podstaw aby objęte zgłoszeniem roboty budowlane, uznać za inwestycję mogącą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz wprowadzające, utrwalające bądź zwiększające ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W tej sytuacji, w ocenie odwołującej się, już sam fakt niewłaściwego zastosowania przepisu art. 30 ust. 2 i ust. 7 ustawy – Prawo budowlane powoduje, iż zaskarżona decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym. Spółka zarzuciła ponadto, że organ praktycznie nie uzasadnił swojej decyzji, nie wyjaśnił dlaczego i w jaki sposób, realizacja wskazanych robót budowlanych, może spowodować zagrożenia wymienione w pkt 1 i 4 art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane zwłaszcza, że właściwy organ przeprowadził wcześniej postępowanie administracyjne, w którym przeanalizował i ocenił wpływ tego zamierzenia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi wydając pozytywną decyzję. A organ w ogóle nie wziął pod uwagę ustaleń w niej zawartych, pomijając takim postępowaniem zasady wynikające z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 106 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, w istniejącym stanie faktycznym sprawy powyższe rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji, odwołując się do treści art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane stwierdził, że zastosowanie tego przepisu oparte jest w jakimś stopniu na uznaniu organu. W przedmiotowej sprawie – zdaniem Wojewody – inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz wprowadzić, utrwalić bądź zwiększyć ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Podał przy tym, że przez zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia należy rozumieć taką sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonania robót nie zapewniałoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ, a przy tym zachodzi obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bądź mienia. Dodatkowo stwierdził, że konieczność uzyskania pozwolenia na budowę podyktowana jest większą kontrolą ze strony organu - zarówno przez konieczność sporządzenia projektu budowlanego, sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia jak i innych obowiązków, które nierozerwalnie wiążą się faktem wydania pozwolenia na budowę. Ponadto, zdaniem organu, podkreślenia wymaga fakt, iż realizacja przedsięwzięcia zaliczanego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powinna skutkować nałożeniem na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż jedynie wówczas zagwarantowana jest możliwość przeprowadzenia specjalistycznego postępowania, w którym bada się wpływ planowanej inwestycji na środowisko. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że zbędne przytoczenie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji art. 30 ust. 2 nie miało wpływu na meritum rozstrzygnięcia. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 i ust. 7 ustawy – Prawo budowlane oraz przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 88 i art. 107 k.p.a. Zdaniem strony organ naruszył art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i dowolne przyjęcie, że podstawą decyzji podjętej w oparciu o przedmiotowy artykuł może być tylko podanie samych ustawowych przesłanek jego zastosowania, bez ich szczegółowego uzasadnienia i wskazania motywów takiego orzeczenia, bez podania przepisów z zakresu bezpieczeństwa, do naruszenia których mogłoby dojść, bądź wykazania podstaw do przyjęcia twierdzenia, że działania skarżącej mogłyby przyczynić się do wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Odnośnie naruszenia przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy – Prawo budowlane skarżąca zarzuciła organowi błędną interpretację powołanego przepisu poprzez uznanie, że sam fakt, iż instalacja anten jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko skutkować ma obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Naruszenie art. 30 ust. 2 powoływanej ustawy polegać ma natomiast na braku wezwania skarżącej spółki do przedstawienia dodatkowych opinii, dokumentów, wyjaśnień w sytuacji gdy organ miał wątpliwość, czy zamierzone roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wskazując na zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżąca stwierdziła, że doszło do nich w związku z niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, przez bezpodstawne i niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz nie uwzględnienie okoliczności, że przeprowadzone zostało postępowanie dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zakończone pozytywną decyzją. Zaskarżonej decyzji zarzucono także brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie ustosunkowanie się organu do wszystkich okoliczności i twierdzeń przedstawionych w odwołaniu, pozostawienie poza rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę odwołującą się. Z kolei naruszenie art. 107 k.p.a. przejawiało się, w ocenie skarżącej spółki, w braku wszystkich elementów jakie powinna zawierać decyzja, w szczególności braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji z uwagi na brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, brak dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił niektórym dowodom wiarygodności lub mocy dowodowej. Ogólnikowe uzasadnienie podstaw decyzji organu i nie ustosunkowanie się do wszelkich twierdzeń podniesionych przez stronę, istotnych jej zdaniem dla sposobu załatwienia sprawy, brak przejrzystości działania organów administracji, stanowić miało naruszenie art. 8 k.p.a. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła również przyjęcie błędnej tezy, że tylko w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę zagwarantowana będzie możliwość przeprowadzenia specjalistycznego postępowania, w którym bada się wpływ planowanej inwestycji na środowisko i nie uwzględnienie poprzez to faktu i przedstawionych w tym zakresie dokumentów wskazujących, że postępowanie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostało już przeprowadzone i zakończyło się pozytywną decyzją środowiskową. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje jednakże sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa natomiast granice orzekania, stwierdzając, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując złożoną skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy, Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, których skutkiem winno być uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organy administracji naruszyły bowiem art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisy art. 30 ust. 2 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w związku ze zgłoszeniem przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na zainstalowaniu na obiekcie budowlanym urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne (anteny sektorowej i siedmiu anten radioliniowych). Do postępowania tego znajdowały zastosowanie przepisy ustawy – Prawo budowlane. Wskazać należy w związku z tym, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 powoływanej ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Zgodnie natomiast z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych – urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Tak więc zainstalowanie przez skarżącą spółkę anteny sektorowej i siedmiu anten radioliniowych wymagało jedynie zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy - Prawo budowlane. Skarżąca spółka, co wynika z akt sprawy, dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych precyzując rodzaj, zakres oraz termin ich rozpoczęcia, przedłożyła stosowany projekt budowlany wykonany przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji, wydając w oparciu o art. 30 ust. 2 i ust. 7 ustawy – Prawo budowlane decyzję o sprzeciwie i nakładającą obowiązek uzyskania przez skarżącą pozwolenia na budowę uzasadnił swoje stanowisko jedynie tym, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych "może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz wprowadzić, utrwalić bądź zwiększyć ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich". Z uzasadnienia nie wynika natomiast w żadnym razie, w oparciu o jakie dowody organ poczynił te ustalenia. Stwierdzić wobec tego należy, iż ustalenia te mają charakter dowolnych, ponieważ nie zostały poparte żadnymi dowodami. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zgłoszenie robót budowlanych jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, mają więc do niego zastosowanie przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., zobowiązujące organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Również decyzja organu II instancji (Wojewody [...]) nie zawiera uzasadnienia dla stwierdzenia, że zaistniały przesłanki zastosowania art. 30 ust. 7 w związku z zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub też, że inwestycja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Organ odwoławczy w treści swojej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że "konieczność uzyskania pozwolenia na budowę podyktowana jest większą kontrolą ze strony organu - zarówno przez konieczność sporządzenia projektu budowlanego, sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia jak i innych obowiązków, które nierozerwalnie wiążą się faktem wydania pozwolenia na budowę". Ponadto – jak podniósł organ – realizacja przedsięwzięcia zaliczanego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powinna skutkować nałożeniem na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż jedynie wówczas zagwarantowana jest "możliwość przeprowadzenia specjalistycznego postępowania, w którym bada się wpływ planowanej inwestycji na środowisko". Organ nie poparł jednak swoich twierdzeń żadnymi dowodami, czy ustaleniami poczynionymi w toku postępowania odwoławczego. Stanowisko organu II instancji nie znajduje więc uzasadnienia w dotychczasowym przebiegu postępowania i zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazać należy, iż zgodnie z postanowieniami art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W świetle powołanego przepisu, odejście od trybu określonego w art. 30 ustawy – Prawo budowlane możliwe jest jedynie wówczas, jeśli organ wykaże brak zgodności zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem z konkretnym przepisem prawa. W rozpoznawanej sprawie, ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie dokonały jednakże żadnych ustaleń, co do tego czy zamiar wykonania zgłoszonych robót budowlanych, polegających na zainstalowaniu anteny sektorowej i siedmiu anten radioliniowych, z uwagi na przesłanki wskazane ww. przepisie, będzie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że obiekt ten spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, spowoduje wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, czy też jego realizacja naruszy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze złożonej charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego nie można w żadnym razie wysnuć takich wniosków. Dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku jednej ze wskazanych powyżej przesłanek należy do właściwego organu, co nie oznacza jednakże samo przez się dopuszczenia dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Organ musi bowiem wykazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Wykazanie, że zamierzenie może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, aczkolwiek pozostaje w sferze ocen organów budowlanych, nie może mieć jednakże charakteru dowolnego. Ponadto, ponieważ możliwość zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia przez zamierzenie objęte zgłoszeniem stanowi jedną z przesłanek do wniesienia sprzeciwu, okoliczność ta nie może w żadnym razie wynikać z nieudokumentowanych ocen organu, lecz musi być wykazana w sposób jednoznaczny. Uproszczenie bowiem procedury, polegającej na milczącej akceptacji zgłoszenia przez organ, nie pozbawia tego organu możliwości przeprowadzenia niezbędnych dowodów. Co więcej, ustawa – Prawo budowlane odchodzi w tym przypadku od zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. obciążającej obowiązkami dowodowymi organ administracji, przenosi zaś te obowiązki na podmiot zgłaszający zamiar inwestycyjny. Wynika to z konstrukcji, opisanego w ust. 2 art. 30 ustawy – Prawo budowlane, postanowienia nakładającego na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. Jednocześnie, kategoryczne sformułowanie tego przepisu ("W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada...") nakazuje organowi wydanie takiego postanowienia. Jeżeli zatem organ powziął wątpliwość co do skuteczności bezpiecznego funkcjonowania przedstawionego w zamierzeniu budowlanym sposobu zainstalowania urządzeń na budynku, to miał obowiązek wyjaśnić tę wątpliwość przez wydanie postanowienia na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, bez wychodzenia poza tryb właściwy dla zgłoszenia zamiaru realizacji inwestycji, przez przedwczesne zgłoszenie sprzeciwu. Dopiero wówczas, gdyby zebrany w taki sposób materiał dowodowy wykazywałby brak zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującym prawem, organ mógłby sięgnąć do bardziej skomplikowanych i uciążliwych dla inwestora środków procesowych, wymienionych w ust. 5 – 7 art. 30 ustawy – Prawo budowlane. Dlatego też, jeśli orzekające organy miały wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych zobowiązane były w trybie art. 30 ust. 2 ustawy wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane. W tej sytuacji, wobec stwierdzenia, że organy rozpatrujące sprawę nie dokonały niezbędnych ustaleń, co do tego czy zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, to w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło, w ocenie Sądu, mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z wskazanymi powyżej uchybieniami, organy rozpoznając ponownie sprawę, winny uwzględnić wytyczne wskazane w treści uzasadnienia wyroku, w szczególności wyjaśnić wątpliwości co do przedmiotu i charakteru zamiaru wykonania określonych robót budowlanych oraz zebrać i wyczerpująco rozpatrzeć cały materiał dowodowy w kontekście możliwości zaistnienia przesłanek z ust. 7 art. 30 ustawy – Prawo budowlane. Rozważyć ponadto potrzebę uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2 powoływanej ustawy. W zależności od wyników tych ustaleń organ winien wydać stosowną decyzję. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 2 sentencji wyroku).