II SA/Łd 669/10

Dnia 30 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Burmistrz Gminy K. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 46a ust. 7, w związku z art. 46 ust. 1 i art. 56 ust. 1, 2, 3, 7 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 roku, Nr 25, poz.150 ze zm.), dalej P.o.ś. oraz art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 roku, Nr 199, poz. 1227 ze zm.) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej wraz z elementami towarzyszącymi na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie S., w gminie K. W dniu 10 listopada 2008 roku dokonano zawiadomienia o podjęciu w/w decyzji przez obwieszczenie, w trybie art. 32 ust. 2 i art. 53 P.o.ś. W dniu 18 marca 2010 roku E. W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, iż jest właścicielką nieruchomości położonej w gminie K., stanowiącej działkę o numerach ewidencyjnych [...] i [...], w obrębie [...]. Nieruchomość ta jest położona w odległości 350 m od planowanej elektrowni wiatrowej. Nadto zdaniem odwołującej się inwestycja nie była konsultowana z lokalną społecznością, brak było stosownych zawiadomień i obwieszczeń, przewidzianych przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), a jeśli już były, to naruszały dyspozycję przewidzianą art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), co pozbawiło stronę udziału w przedmiotowym postępowaniu. Nie uwzględniono także ustaleń Studium Uwarunkowania i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy K., ani Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a w szczególności ustaleń o proponowanym utworzeniu Obszaru Chronionego Krajobrazu Górnej i Środkowej Rawki. Zdaniem E. W. planowana inwestycja negatywnie będzie oddziaływała na ludzkie zdrowie, m.in. poprzez hałas, tzw. efekt stroboskopowy, będzie też zagrożeniem dla fauny i flory w obszarze jej oddziaływania. Konkludując odwołująca się podniosła, iż w przypadku stwierdzenia braku jej uprawnień do wniosku o wznowienie postępowania odnośnie, jej pismo, należy potraktować, jako skargę wniesioną w trybie art. 227 i nast. K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] na mocy art. 134, w związku z art. 129 § 2 K.p.a. stwierdziło uchybienie, przez E. W., terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mają zastosowanie dwie formy zawiadamiana: poprzez doręczenie w trybie art. 39 K.p.a. oraz poprzez obwieszczenie w trybie art. 49 K.p.a. Organ stwierdził, iż bez wątpliwości odwołanie E. W. nadano w placówce pocztowej w dniu 16 marca 2010 roku, co oznacza, że jest ono spóźnione, skoro ostatnim dniem do złożenia odwołania był 8 grudnia 2008 roku, bowiem strony zostały powiadomione o decyzji Burmistrza K. w drodze obwieszczenia dokonanego w dniu 10 listopada 2008 roku. E. W. zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca wskazała, iż postanowienie owo narusza przepis art. 49 K.p.a., poprzez przyjęcie, iż doszło do skutecznego doręczenia jej wskazanej na wstępie decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...], bowiem jej zdaniem wadliwie organ przyjął, iż strony postępowania zostały zawiadomione o wzmiankowanej decyzji w drodze obwieszczenia z dnia 10 listopada 2008 roku, umieszczonego w siedzibie organu wydającego decyzję. W konsekwencji wskazana decyzja organu pierwszej instancji nie mogła stać się ostateczną, wobec niedoręczenia jej stronom postępowania. Kończąc strona wskazała, iż jej zdaniem złożone wcześniej odwołanie zawierało wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 19 listopada 2010 roku skarżąca E. W. poparła skargę i oświadczyła, że złożyła odwołanie od wydanej przez Burmistrza Miasta K. decyzji pierwszej instancji, a owo odwołanie zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, czyli - czy jest ono zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, a także z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Istotą sprawy było zbadanie przez Sąd czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prawidłowo oceniło, iż odwołanie E. W. od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla tego typu czynności w art. 129 § 2 K.p.a. Stosownie do art. 129 § 1 i 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, zaś czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie. Oczywiście ma to miejsce w przypadku, gdy w sprawie znajduje zastosowanie tryb doręczenia przewidziany w art. 39 K.p.a. Oznacza to, iż strona postępowania po otrzymaniu decyzji dysponuje terminem 14 dni na złożenie odwołania w siedzibie organu, bądź nadania odwołania na adres tego organu za pośrednictwem poczty. Sposób doręczenia przewidziany w art. 39 K.p.a. nie jest jednak jedynym stosowanym przez organy administracji w toku procedowania. Inne uregulowania w tym przedmiocie zawiera art. 49 K.p.a. oraz przepisy szczególne. W tym miejscu należy wskazać, iż wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w G., z dnia 14 marca 2008 roku, o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej wraz z elementami towarzyszącymi na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie S., w gminie K., złożony został na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 ze zm), dalej P.o.ś. Zatem uznać należy, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 listopada 2008 roku. Zgodnie bowiem z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. ) do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy - P.o.ś, przed dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), tj. przed dniem 15 listopada 2008r., a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Trzeba podkreślić, że przepis powyższy odnosi się także do postępowań w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, że zgodnie z ust. 1 art. 153 ustawy winno być ono dalej prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, czyli P.o.ś. Postępowanie w niniejszej sprawie, jak wynika z akt, wszczęte zostało wnioskiem z 14 marca 2008 roku i do dnia 15 listopada 2008 roku i nie zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej, bowiem Burmistrz Miasta K. dokonał doręczeń pierwszoinstancyjnej decyzji wskazanym stronom w trybie art. 39 K.p.a. za pośrednictwem poczty, które miały miejsce odpowiednio w dniu 14 listopada 2008 roku i 17 listopada 2008 roku. Nadto organ dokonał zawiadomienia w drodze obwieszczenia, przewidzianego przepisem art. 49 K.p.a., w związku z art. 32 ust. 2 i art. 53 P.o.ś. W myśl art. 46 a) ust. 1 P.o.ś, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, organy są uprawnione do zastosowania art. 49 K.p.a. Z kolei ten przepis stanowi, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skoro więc obwieszczenie nastąpiło w dniu 10 listopada 2008 roku to zawiadomienie o podjętej decyzji można uznać za dokonane zgodnie z w/w przepisami po upływie czternastu dni, a zatem termin do wniesienia odwołania minął z dniem 8 grudnia 2008 roku. Skarżąca zaś odwołanie złożyła dopiero w dniu 18 marca 2010 roku (data wpływu do organu) zatem niewątpliwie z uchybieniem terminu. Analiza akt sprawy wskazuje, że zastosowany tryb zawiadomienia o treści wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w drodze obwieszczenia w oparciu o art. 49 K.p.a. i art. 32 ust. 2 i art. 53 P.o.ś. nie był prawidłowy, bowiem liczba stron postępowania nie przekraczała 20 i stronom tym organ doręczył rozstrzygniecie indywidualnie, w normalnym trybie, co dokumentują zwrotne poświadczenia odbioru. Jednakże zdaniem Sądu, wskazane uchybienie, choć stanowi naruszenie prawa, to jednak nie rodzi po stronie skarżącej żadnego uprawnienia, a w szczególności nie "otwiera" terminu do składania środka odwoławczego przez osobę, która nie brała udziału w postępowaniu. Tym samym więc nie uzasadnia konieczności wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, o co wnosi skarżąca. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo potraktował pismo skarżącej, jako odwołanie od decyzji Burmistrza Gminy K. dnia [...], choć zawiera ono również argumenty dotyczące wznowienia postępowania. Za takim wnioskiem, iż wskazane pismo stanowi środek odwoławczy, jednoznacznie przemawia treść skargi, jak również oświadczenia złożone przez skarżącą na rozprawie przed sądem. Wbrew argumentom skargi, wskazane odwołanie nie zawiera jednak wniosku o przywrócenie terminu i próżno się go doszukiwać w treści pisma, co słusznie organ skonstatował. Podkreślić należy, że gdy organ drugiej instancji oceni, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek – po myśli art. 134 k.p.a. - stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co też w niniejszej sprawie uczyniono. Należy zaznaczyć, iż powyższe wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej i nie jest zależne od swobodnego uznania organu. Odnosząc się do treści odwołania, zauważyć należy, iż zawiera ono argumenty dotyczące wznowienia postępowania, które jednak podlega odrębnemu rozpoznaniu. Podkreślić bowiem należy, iż jedno pismo nie może stanowić jednocześnie odwołania i żądania wznowienia postępowania, mogą być natomiast w jednym piśmie zawarte różne żądania i kwestia ta winna podlegać ocenie organu, niezależnie od prawidłowo rozstrzygniętej przedmiotowej sprawy dotyczącej odwołania od decyzji z dnia [...]. Zaznaczyć należy, iż podmiotowi, który twierdzi, że ma przymiot strony w określonym postępowaniu administracyjnym, a w postępowaniu tym bez swojej winy nie brał udziału, przysługuje prawo złożenia podania o wznowienie postępowania stosownie do dyspozycji zawartej w art. 145 K.p.a. i następnych, które winno być przez właściwy organ rozpoznane. Wobec powyższego uznać należało, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w sposób prawidłowy wydało postanowienie stwierdzające uchybienie terminu przez skarżącą do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] nr [...]. Zatem organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego złożonego przez skarżącą. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. m.o.