II SA/Łd 671/07

Dnia 17 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2007 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...] udzielił A. M. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód powierzchniowych dla siłowni wodnej w ciągu całego roku z pominięciem okresów występowania przepływów niższych od minimalnego przepływu niezbędnego dla napędu turbiny (pkt I decyzji), na pobór wód na stawy rybne z Młynówki (pkt II decyzji), odprowadzenie wody spod turbiny dolnym odcinkiem Młynówki, a dalej korytem Czarnej Koneckiej II (pkt III decyzji). W decyzji tej Starosta [...] zobowiązał A. M., między innymi, do: • punkt I V. l. - prowadzenia bieżącej obsługi i dozoru jazu kozłowego na rz. Czarnej Koneckiej w km 18+500 poprzez zastawianie i odstawianie szandorów, usuwanie zanieczyszczeń nanoszonych przez wodę, • punkt IV. 5. - nie przekraczania max rzędnej piętrzenia na jazie kozłowym (188,00 m npm), której odpowiada odczyt na łacie wodowskazowej 140,0 cm, • punkt IV. 6. - zapewnienia przepływu w rzece Czarnej Koneckiej nie mniejszego niż 0,25 m3/s (pkt IV decyzji). Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 20 pkt 1, art. 31 pkt 1, art. 53 pkt 2 ppkt 1 i 9, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 130 ze zm.). Decyzją z dnia [...] r., [...] Starosta [...] nałożył na A. M. obowiązek: 1)dostarczenia ekspertyzy dotyczącej rozwiązania problemu swobodnej migracji ryb przez piętrzące urządzenie wodne stanowiące własność adresata obowiązku, stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.), w terminie do dnia 20 marca 2006 r., 2) opracowania instrukcji gospodarowania wodą zaleconej również zarządzeniem pokontrolnym RZGW w Warszawie w terminie do dnia 20 marca 2006 r. Decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...]r. znak: [...] Starosta [...] wskazując jako podstawę prawną art. 163 K.p.a. oraz art. 133 ust. 1 i 2 oraz art. 136 ust. l i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.j. z 2005r. Dz. U. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), zmienił pozwolenie wodnoprawne ustalone pierwotnie decyzją Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] w ten sposób, że: I. Zezwolił A. M. na : 1. Piętrzenie i retencjonowanie wody w korycie głównym rzeki Czarnej Koneckiej przy pomocy jazu kozłowego w km 16+500 jej biegu oraz w korycie jej prawego odgałęzienia zwanego Młynówką, jazami zlokalizowanymi pod mostami w ciągu drogi S. – P. obok małej elektrowni wodnej (MEW) do maksymalnej rzędnej nieprzekraczającej 188,00 m npm, co odpowiada odczytowi 140 cm na łacie wodowskazowej zamontowanej na lewym przyczółku jazu kozłowego. 2. Powstanie krótkotrwałego nadpiętrzenia do 10 cm (do rzędnej 188,10 m npm, tj. 150 cm na łacie wodowskazowej) bez konieczności regulowania szandorami jazowymi, jedynie w przypadkach awarii i nagłych wyłączeniach turbiny (krótkie przerwy), trwających do 3 godzin. Przy przerwach trwających powyżej 3 godzin, piętrzenie należy bezwzględnie obniżyć do poziomu 188.00 m npm. 3. Pobór wody z prawego odgałęzienia koryta rzeki Czarnej Koneckiej zwanego Młynówką, wyłącznie w sytuacji dopływu gwarantującego utrzymanie piętrzeń w przedziale rzędnych 188,00 m npm - 187,70 m npm, tj. wskazań 140 cm - 110 cm na łacie wodowskazowej. a) dla potrzeb energetycznych - małej elektrowni wodnej (MEW) w ilości 2,67 rn /s, b) dla potrzeb dwóch stawów rybnych o łącznej powierzchni 0,37 ha w ilości 3820 m3 do wiosennego napełniania i 2,08 l/s do uzupełniania strat w miesiącach III - X . 4. Odprowadzanie wody spod turbiny dolnym odcinkiem Młynówki do koryta cieku Czarnej Koneckiej II, a ze stawów rybnych do koryta głównego Czarnej Koneckiej poniżej jazu. II. Zatwierdził "Instrukcję gospodarowania wodą", spełniającą wymagania Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą (Dz.U. Nr 150, poz. 1087) i stanowiącą integralną część niniejszej decyzji. III. Zobowiązał wnioskodawcę do : 1. Aktualizacji "Instrukcji gospodarowania wodą" co 5 lat i w każdym przypadku wprowadzania zmian w urządzeniach wodnych, pomiarowych oraz zmian podmiotów korzystających z zasobów wodnych . 2. Gospodarowania wodą i postępowania zgodnie z zasadami ściśle określonymi w zatwierdzonej " Instrukcji gospodarowania wodą". 3. Ciągłego przepuszczania w każdej sytuacji przepływu biologicznego (nienaruszalnego) poniżej jazu w korycie głównym rz. Czarnej Koneckiej w ilości 0,25 m/s, co w przybliżeniu odpowiada stałemu przelewowi warstwy wody grubości 12 cm w dwóch przęsłach jazu i 15 cm warstwie wody w korycie głównym poniżej jazu, którą należy zagwarantować poprzez kolejne odstawianie 2 środkowych szandorów aż do progu . 4. Prowadzenia bieżącej obsługi i dozoru jazu kozłowego na rz. Czarnej Koneckiej w km 16+500 jej biegu, zgodnie z zawartą umową dzierżawy z WZM i UW w Ł. i "Instrukcją gospodarowania wodą" oraz jazów na Młynówce. 5. Konserwację w/w jazów oraz utrzymywania ich w należytym stanie technicznym. 6. Konserwacji i utrzymywania drożności koryta rz. Czarnej Koneckiej odcinka o długości 300 m powyżej i 100 poniżej jazu oraz 1320 m koryta Młynówki, tj. od jazu do połączenia z Czarną Konecką II, wg zaleceń i szczegółowego instruktażu WZM i UW w Łodzi. 7. Wyłączania turbiny (MEW) i zamykania ujęcia brzegowego do zasilania stawów rybnych przy obniżeniu się piętrzenia do poziomu rzędnej 187,70 m npm, tj. poziomu 110 cm na łacie wodowskazowej. 8. Zabezpieczania swobodnego przepływu wód wezbraniowych i powodziowych poprzez obniżanie poziomu piętrzenia aż do jego całkowitej likwidacji odstawiając kolejno szandory -;.na jazie kozłowym i otwierając zasuwy na jazach w Młynówce. 9. Zamontowania stalowej kraty ochronnej o średnicy nie większej jak 20 mm (2 cm), ukośnie do kierunku biegu wody przed wlotem do komory turbiny w celu zmniejszenia strat w rybostanie 10. Pisemnego informowania WZM i UW w Łodzi - Terenowy Inspektorat w A. o zakresie oraz terminach rozpoczęcia i zakończenia robót określonych w pkt 5 i 6. 11. Zgłaszania i uzgadniania ze Starostwem wszelkich zmian dotyczących gospodarki wodnej oraz urządzeń wodnych . 12. Wypłacania ewentualnych odszkodowań osobom trzecim za powstałe szkody, będące skutkiem piętrzenia oraz eksploatacji urządzeń wodnych, niezgodnie z warunkami niniejszego pozwolenia. IV. Pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. V. Wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do nieruchomości lub urządzeń koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymanym pozwoleniem . VI. W przypadku naruszenia interesów osób trzecich, zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym lub zmiany uprawnień innego zakładu, mających wpływ na wykonanie pozwolenia wodnoprawnego, pozwolenie to może być zmienione lub mogą być nałożone na wnioskodawcę dodatkowe obowiązki. VII. Pozwolenie wodnoprawne może być cofnięte lub ograniczone w przypadku wystąpienia uzasadnionych przyczyn zgodnie z art.136 ust. l pkt 1,2 i 3 oraz art.137 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. VIII. Następcy prawni wnioskodawcy przejmują prawa i obowiązki określone w mniejszym pozwoleniu zgodnie z art.134 ust. 1 z zastrzeżeniem ust.2 ustawy - Prawo wodne . IX. Stwierdza się, iż za podstawę wydania niniejszego pozwolenia przyjęto "Operat wodnoprawny" oraz "Instrukcję gospodarowania wodą", które spełniają wymogi określone w przepisach i stanowią integralną jego część. X. Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na czas określony, ti. do 31 grudnia 2016 roku. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Starosta [...] podał, iż w trakcie przeglądów ustaleń warunków wykonywania uprawnień wynikających z wydanych pozwoleń wodnoprawnych dla A. M. [...] i Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. [...] z dnia [...] r. stwierdzono wielokrotnie ich naruszenie. Do Starostwa Powiatowego wpłynęły pisma interwencyjne od: Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł., [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł., Okręgu [...] Polskiego Związku Wędkarskiego oraz obywateli korzystających z prawa powszechnego dostępu do wód publicznych, informujące o nieprawidłowościach w szczególnym korzystaniu z wód przez w/w zakłady posiadające pozwolenia wodnoprawne. Najczęściej powtarzającymi się nieprawidłowościami było przekraczanie dopuszczalnego maksymalnego piętrzenia (188,00m npm = 1,40m na wodowskazie), nie przepuszczanie i tak niskiego (0,25m3/s) przepływu biologicznego (nienaruszalnego) przez jaz kozłowy w km 16 + 500 rzeki Czarnej Koneckiej, co niejednokrotnie powodowało brak wody w korycie głównym rzeki na odcinku ponad 5000m. Również nieprawidłowo prowadzone prace konserwacyjne - odmulanie dna koryta Młynówki a wcześniej gwałtowne i całkowite osuszenie jej koryta długości około 1500 m, powodowały duże straty w środowisku. Organ wskazał, iż nie bez znaczenia dla środowiska pozostaje fakt przegrodzenia koryta głównego rz. Czarnej Koneckiej oraz Młynówki budowlami hydrotechnicznymi (jazami) bez przepławek, które całkowicie uniemożliwiają swobodną migrację ryb. Także Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w W. po przeprowadzonej dnia 19 lipca 2005 r. kontroli w zakresie szczególnego korzystania z wód przy pomocy jazów piętrzących w zarządzeniu pokontrolnym Nr 12/kgw/05 znak: N0-408/43/05 z dnia 26 września 2005 r., zarządził w/w podmiotom nakaz opracowania w terminie do 31 grudnia 2006 r. instrukcji gospodarowania wodą, które określą możliwe sytuacje poborów wody w zależności od zaistniałych warunków hydrologicznych. RZGW wystąpił również do Starostwa Powiatowego w A pismem znak: N0-401/43/05 z dnia 26 września 2005 r. o zobowiązanie ich do dostosowania posiadanych pozwoleń wodnoprawnych poprzez opracowanie instrukcji gospodarowania wodą. Zgodnie z art.133 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, zostały wydane decyzje znak: [...] obie z dnia [...]., którymi nałożono na wymienione podmioty obowiązek opracowania i złożenia ekspertyzy dotyczącej potrzeby wykonania przepławki dla ryb oraz instrukcji gospodarowania wodą. Dokumenty te zostały opracowane zgodnie z wymogami prawa w tym zakresie i złożone w tutejszym Starostwie. Po przeanalizowaniu zebranych w sprawie materiałów, dowodów i dokumentów Starosta [...] uznał, iż należy zmienić wcześniej wydaną decyzję. Od powyższej decyzji A. M. wniósł odwołanie do Wojewody [...]. A. M. zakwestionował zmianę dotychczasowej decyzji dokonaną przez Starostę [...] w punktach III.3., III.7., III.9 sentencji decyzji z dnia [...]r. znak: [...]. Zdaniem odwołującego zagwarantowanie przepływu biologicznego ma miejsce przez ograniczenie poboru wody do małej elektrowni wodnej (MEW) a nie poprzez obniżanie piętrzenia w czasie niedoborów wody, jego zdaniem w punkcie III.3. decyzji należy skreślić część zdania: "poprzez kolejne odstawianie 2 środkowych szandorów aż do progu". Odwołujący się uważa także, iż obowiązek z punktu III.7. sentencji dotyczący wyłączania turbiny MEW i zamykania ujęcia brzegowego do zasilania stawów rybnych przy obniżaniu się piętrzenia do poziomu rzędnej 187,70m npm nie ma uzasadnienia, gdyż wystarczyłoby tylko ograniczyć pobór wody do MEW nie przerywając jej pracy. A. M. nie zgadza się także z ustaleniami punktu III.9. sentencji dotyczącym zamontowania przed wlotem do komory turbiny kraty ochronnej o prześwicie oczek 20 mm, gdyż spowoduje to straty spadu użytecznego na kanale doprowadzającym wodę do turbiny. Zdaniem odwołującego kraty mają za zadanie pełnić tylko rolę ochronną w stosunku do turbiny a zagadnienie dotyczące ochrony rybostanu powinien rozwiązać Polski Związek Wędkarski. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. znak: [...] w sprawie zmiany pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją Starosty [...] z dnia [...]r. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Oceniając rozstrzygnięcie organu I instancji Wojewoda [...] ocenił, iż w decyzji organu I instancji powołano art. 133 oraz art. 136 ustawy – Prawo wodne, jednakże podstawą rozstrzygnięcia jest wyłącznie art. 133 dotyczący naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany użytkowania wód w regionie wodnym i związanego z tym uprawnienia organu wodnoprawnego do nałożenia obowiązków (wykonanie instrukcji gospodarowania wodą - decyzja z dnia [...]r. znak: [...] a także zmiany pozwolenia wodnoprawnego (ust. 2) w oparciu o dokumenty, o których mowa w ust. 1, poprzez ograniczenie zakresu korzystania z wód bądź w zakresie obowiązków, o których mowa w art. 128 ust. 1 i 3. Rozstrzygnięcia zawarte w pkt III.3. i III.7. decyzji Starosty [...], które kwestionuje A. M. wynikają, w ocenie organu odwoławczego bezpośrednio z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) dotyczących zachowania przepływu nienaruszalnego i związanych z tym ograniczeń (art. 128 ust. 1 pkt 2) oraz Instrukcji opracowanej na zlecenie WZMiUW w Ł., w której wskazano sposób gospodarowania wodą uwzględniający powiązanie stanów wodowskazowych z przepływem poniżej piętrzenia i wskazujący na możliwość poborów wody w zależności od zaistniałych warunków hydrologicznych (do czego skarżący nie wnosił uwag) oraz znajdują odzwierciedlenie w instrukcji złożonej przez odwołującego się. Organ wyjaśnił, iż zapis mówiący o "odstawianiu szandorów aż do progu" ma na celu zachowanie przepływu nienaruszalnego w warunkach suszy. Wojewoda [...] podkreślił również, iż w pozwoleniu wodnoprawnym (art. 128 ustawy - Prawo wodne z 2001 r.) ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz nakłada się na podmiot pozwolenia (korzystającego z wód w sposób szczególny) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia (art. 128 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego). Z tych względów nałożenie przez Starostę obowiązku dotyczącego zamontowania przed wlotem do komory turbiny kraty ochronnej o prześwicie oczek 20 mm (pkt III.9 decyzji) jest w ocenie Wojewody [...] uzasadnienie, gdyż przeciwdziałać będzie stratom wśród rybostanu. W dniu 21 czerwca 2007 r. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję Wojewody [...], wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 155 K.p.a. Zdaniem skarżącego powyższe decyzje ograniczają moc MEW o około 30%, co prowadzi do obniżenia dochodów jego rodziny. Skarżący podniósł, iż przy takim spadku mocy produkcja energii jest nieopłacalna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, którego przedmiotem było ustalenie nowych warunków pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki Czarnej Koneckiej przez A. M. W istocie skarżący w swym piśmie z dnia 03 grudnia 2003 r. , będącym odpowiedzią na pismo Starosty [...] w P z dnia 20 listopada 2003 r. , przyznał fakt zamulenie koryta rzeki oraz nie uprzątnięcia urobiska po odmulaniu, oraz poinformował, że występujące zbyt wysokie piętrzenie wody jest wynikiem konstrukcji jazu, która uniemożliwia utrzymanie idealnego poziomu wody, wynikającego z pierwotnej decyzji. Taki stan rzeczy stwierdzony podczas kontroli powodował wielokrotnie przekraczanie maksymalnego dopuszczalnego poziomu piętrzenia ( tj. rzędnej 188 ,00 m npm, co równa się piętrzeniu 1,4 m na łacie wodowskazowej, oraz nie przepuszczanie niskiego przepływu biologicznego ( 0,25 m3 / sek ) przez jaz kozłowy w km 1600 + 500 koryta głównego rzeki Czarnej Koneckiej. Prowadzone nieprawidłowo prace konserwacyjne w korycie Młynówki powodowały również całkowite osuszenie jej koryta na długości 1500 mb, co z kolei było przyczyną dużych strat w środowisku naturalnym. Przegrodzenie natomiast koryta rzeczki Czarnej Koneckiej oraz Młynówki budowlami piętrzącymi w zasadzie całkowicie uniemożliwia swobodną migracje ryb. Impulsem do dokonania przeglądów ustaleń warunków wykonywania uprawnień wynikających z wydanych pozwoleń wodnoprawnych dla Pana A. M. były pisma interwencyjne od: Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł., [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł., Okręgu [...] Polskiego Związku Wędkarskiego oraz obywateli korzystających z prawa powszechnego dostępu do wód publicznych, informujące o nieprawidłowościach w szczególnym korzystaniu z wód przez w/w zakłady posiadające pozwolenia wodnoprawne, gdzie stwierdzono wielokrotnie ich naruszenie. W tak ustalonych okolicznościach, zgodnie z art.133 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, zostały wydane decyzje znak: [...] obie z dnia [...] r., którymi nałożono na Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. i Pana A. M. obowiązek opracowania i złożenia ekspertyzy dotyczącej potrzeby wykonania przepławki dla ryb oraz instrukcji gospodarowania wodą. Dokumenty te zostały opracowane zgodnie z wymogami prawa w tym zakresie i złożone w Starostwie Powiatowym w P. Ekspertyzy te legły u podstaw zmiany wcześniej wydanego skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki Czarnej Koneckiej. Zarzuty zawarte pierwotnie w odwołaniu, a następnie powtórzone w skardze należy uznać za niezasadne. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż materialnąprawną podstawą rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest wyłącznie art. 133 ustawy – Prawo wodne, który stanowi: Art. 133. 1. W przypadku naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji, może nałożyć na zakład posiadający pozwolenie obowiązek: 1) wykonania ekspertyzy; 2) opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą. 2. Na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odpowiednio zmienić pozwolenie wodnoprawne: 1) ograniczając zakres korzystania z wód; 2) w zakresie obowiązków, o których mowa w art. 128 ust. 1 i 3. Przepis ten dotyczy naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany użytkowania wód w regionie wodnym i związanego z tym uprawnienia organu wodnoprawnego do nałożenia wpierw obowiązków wykonanie instrukcji gospodarowania, a następnie także zmiany wydanego pozwolenia wodnoprawnego (ust. 2) w oparciu o dokumenty, o których mowa w ust. 1, poprzez ograniczenie zakresu korzystania z wód bądź w zakresie obowiązków, o których mowa w art. 128 ust. 1 i 3. Rozstrzygnięcia zawarte w pkt III.3. i III.7. decyzji Starosty [...], które kwestionuje A. M. wynikają również w ocenie Sądu bezpośrednio z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) dotyczących zachowania przepływu nienaruszalnego i związanych z tym ograniczeń (art. 128 ust. 1 pkt 2) oraz Instrukcji opracowanej na zlecenie WZMiUW w Ł., w której wskazano sposób gospodarowania wodą uwzględniający powiązanie stanów wodowskazowych z przepływem poniżej piętrzenia i wskazujący na możliwość poborów wody w zależności od zaistniałych warunków hydrologicznych, do czego skarżący nie wnosił uwag, oraz znajdują odzwierciedlenie w instrukcji złożonej przez samego skarżącego. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, iż zapis mówiący o "odstawianiu szandorów aż do progu" ma na celu zachowanie przepływu nienaruszalnego w warunkach suszy. Wojewoda [...], jako organ II instancji wyjaśnił dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z czym należy się zgodzić, iż w pozwoleniu wodnoprawnym (art. 128 ustawy - Prawo wodne z 2001 r.) ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz nakłada się na podmiot pozwolenia wodnoprawnego korzystający z wód w sposób szczególny obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia (art. 128 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego). Z tych względów nałożenie przez Starostę obowiązku dotyczącego zamontowania przed wlotem do komory turbiny kraty ochronnej o prześwicie oczek 20 mm (pkt III.9 decyzji) jest uzasadnienie, gdyż przeciwdziałać będzie stratom wśród rybostanu. Nie znajduje również uzasadnienia argument podnoszony przez skarżącego, że zmiana warunków pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód spowoduje spadek o 30 % pozyskiwanej energii elektrycznej z MEW co uczyni zupełnie nieopłacalnym jej pracę, a skarżącego pozbawi źródła dochodu. Po pierwsze, aspekt ekonomiczny, dotyczący stricte skarżącego nie może uzyskać pierwszeństwa przed określeniem sposobu korzystania z wód na podstawie art. 133 ust. 1 pkt. 2 Prawa wodnego, wobec obowiązku ochrony interesu osób trzecich, które maja również prawo korzystać z wód. Po drugie, w przypadku skarżącego problem z opłacalnością produkcji pozyskiwanej energii nie tkwi tylko i wyłącznie w nowych warunkach pozwolenia wodnoprawnego, ale jest również związany ze stanem urządzeń do jej produkcji. W sprawie jest poza sporem, że urządzenia do jej wytwarzania pracują ponad 30 lat i były odkupione przez skarżącego jako już używane przez wiele lat. Urządzenie to jest więc wyeksploatowane i przestarzałe. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. T.N.