II SA/Łd 673/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi E. R. na decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 18.czerwca 2007r. E. R. złożył skargę na decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...], podnosząc iż rozstrzygnięcie wspomniane wydane zostało bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, które rozstrzygnęłoby zasadność zarzutów współwłaścicieli, dotyczących wyceny wywłaszczonej działki, naniesień na niej oraz zasadność obciążenia hipoteki kosztami remontu wykonanego bez wiedzy i zgody współwłaścicieli. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wydziału Gospodarki Terenowej Prezydium Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc m.in., iż z uwagi na brak w aktach archiwalnych dowodów doręczenia współwłaścicielom wywłaszczanych nieruchomości ostatecznej decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...], orzeczenie to zostało im doręczone wraz z pismem z dnia [...] Wojewody [...], będącego następcą prawnym organu rozstrzygającego sprawę, zawierającym pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a., badanie merytoryczne zasadności skargi, możliwe jest jedynie wówczas, gdy nie zachodzą przyczyny, uzasadniające jej odrzucenie z powodów w tymże przepisie wskazanych. Niedopuszczalność skargi, wynikająca m.in. z przepisów szczególnych uzasadnia zaś odrzucenie skargi. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska wydana została w dniu [...] w okresie, gdy sądowa kontrola aktów administracyjnych nie istniała. Dopiero z dniem 1.września 1980r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 31.stycznia 1980r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 4, poz. 8 ze zm.), przewidująca możliwość zaskarżania do sądu decyzji administracyjnych z powodu ich niezgodności z prawem, przy czym po myśli art. 14 tejże ustawy możliwość ta została wyłączona w stosunku do decyzji, wydanych w sprawach, w których postępowanie zostało wszczęte przed jej wejściem w życie. Uregulowanie wspomniane zostało zachowane w późniejszej ustawie z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.) – art. 67. Obowiązująca obecnie ustawa z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1271 ze zm.) regulacji w tej materii nie zawiera, nie można wszakże przyjąć, iż dopuszcza możliwość zaskarżenia rozstrzygnięć organów administracji sprzed dnia 1.września 1980r. Nie ma przy tym znaczenia w jakiej dacie decyzja taka została "doręczona" skarżącej. Kwestia istnienia przesłanek uzasadniających jej wzruszenie w trybie tzw. nadzwyczajnym (wznowienie postępowania czy też stwierdzenie nieważności) czy też badanie zasadności rozstrzygnięć organów administracji, wydanych w trybie wznowienia postępowania wykraczały natomiast poza kognicję sądu w rozpoznawanej sprawie. Nie można zaś podzielić stanowiska, wyrażonego w opinii prawnej radcy prawnego Wojewody [...] z dnia [...], jakoby decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczeń przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...] nie stała się ostateczna, ponieważ brak jest dowodów doręczenia jej współwłaścicielom wywłaszczonej nieruchomości. Po pierwsze bowiem decyzja organu odwoławczego jest ostateczna z chwilą jej podjęcia natomiast data doręczenia lub też ogłoszenia jej stronie stanowi o związaniu organu własną decyzją (art. 110 /poprzednio zaś 102/ ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm./), po wtóre z całą pewnością w dniu 14.czerwca 1973r. doręczono ją choćby wnioskodawcy wywłaszczenia – Zarządowi Gospodarki Terenami Miasta Ł., wprowadzając ją tym samym do obrotu prawnego. Niezależnie od tego podzielić należy pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19.stycznia 2004r., sygn.akt IV CK 74/03, (OSNC 2005/3/47), iż prawo z założenia jest racjonalne. Interpretacja przepisów nie może natomiast prowadzić do absurdalnych rezultatów. Brak jest podstaw by z treści obecnie obowiązującego art. 110 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 1000r., poz. 1071 ze zm.), wywodzić "nieistnienie" (czy też "nieostateczność") decyzji sprzed blisko 35 lat, która wywarła określone, daleko idące skutki prawne. Faktem jest również, iż skarżąca pouczona została przez Wojewodę [...] o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na, doręczoną jej w dniu 21.maja 2007r., decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] nr[...]. Po myśli art. 112 k.p.a. natomiast, błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która do pouczenia tego się zastosowała. Nie oznacza to jednak, że błędne pouczenie może przyznawać stronie więcej uprawnień niż to wynika z przepisów prawa. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.lipca 1998r., sygn.akt III SA 230/07). Ponieważ zaś, jak wyżej wskazano, złożenie skargi na decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...]. było prawnie niedopuszczalne, błędne pouczenie Wojewody [...] w zakresie możliwości zaskarżenia tejże decyzji nie mogło przyznać skarżącej specjalnych uprawnień, naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec niedopuszczalności skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono o jej odrzuceniu.