II SA/Łd 675/12

Dnia 22 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka Sędzia NSA: Anna Stępień Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], zatwierdzającą B. W. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] w miejscowości T. (gmina Ł.). W toku postępowania ustalono, iż w dniu 2 marca 2011r., B. W. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę ww. budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 283/7 w miejscowości T., na terenie gminy Ł. Starosta [...] dwukrotnie zatwierdzał projekt budowlany i udzielał pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji (decyzje z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...], nr [...]). Na skutek wniesionych odwołań przez W. B. Wojewoda [...] każdorazowo uchylał powyższe decyzje organu I instancji i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia (decyzja z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...], nr [...]). Następnie wskazano, iż inwestor w toku postępowania był dwukrotnie wzywany do szczegółowego uargumentowania usytuowania obiektu w granicy przedmiotowej nieruchomości z sąsiednimi działkami nr 284 i 283/8 oraz wykazania, iż takie usytuowanie obiektu nie naruszy zasad współżycia społecznego oraz nie wpłynie ujemnie na korzystanie z działek sąsiednich (postanowienia Starosty [...] z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...], nr [...]). W odpowiedzi na powyższe wezwania inwestor pismami z dnia 14 lipca 2011r. oraz z dnia 20 grudnia 2011r. złożył wyjaśnienia do sprawy. Starosta [...] rozpatrując sprawę po raz trzeci stwierdził, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor szczegółowo uargumentował usytuowanie projektowanej inwestycji w granicy z sąsiednimi działkami. Ponadto wykazał, że planowana przez niego inwestycja została zaprojektowana z zachowaniem odpowiednich przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690, ze zm., powoływane także jako rozporządzenie) oraz spełnia ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich narzucone w decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności nie pozbawi dostępu do drogi publicznej właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie utrudni możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, nie ograniczy dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie spowoduje uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania, zanieczyszczenia powietrza i gleby, zmiany kierunku znajdującej się na terenie inwestora odpływu wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Ponadto inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza Ł. o warunkach zabudowy z dnia [...], nr [...] (utrzymaną w mocy przez decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...]) oraz zaprojektowana została zgodnie z przepisami zawartymi w § 271-273 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Organ I instancji stwierdził również, iż inwestor przedłożył wszelkie niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę dokumenty - zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., powoływana także jako ustawa). Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b ustawy Prawo budowlane oraz wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 K.p.a., wydał w dniu [...] decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniósł W. B., który oświadczył, iż nie wyraża zgody na budowę w granicy z jego działką o nr 284. Podkreślił, iż planuje na tej działce budowę domu, na co uzyskał już pozytywną decyzję o warunkach zabudowy. Natomiast przedmiotowa inwestycja narusza zasady współżycia społecznego i wpłynie ujemnie na korzystanie z jego działki. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] uznał je za niezasadne i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewoda wskazał, iż przedmiotowa inwestycja zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy, która pozwala na lokalizację budynku gospodarczo-garażowego w granicy nieruchomości stanowiących własność inwestora i skarżącego. Zgodnie bowiem z zapisem decyzji o warunkach zabudowy możliwym jest realizacja budynku w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy z działkami o nr ewid. 283/8 i 284 lub bezpośrednio przy tej granicy o ile nie jest to sprzeczne z § 13, 60, 271-273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z innymi przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy podkreślił, iż nieruchomość skarżącego oznaczona nr ewid. 284 jest w chwili obecnej niezabudowana. Potwierdzają to projekt zagospodarowania działki sporządzony na potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę kserokopii kopii aktualnej na dzień 19 maja 2010r. mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz mapa sytuacyjno-wysokościowa aktualna na dzień 6 kwietnia 2011r., przedłożona przez skarżącego, na której to sam wrysował obiekty budowlane, które zamierza wybudować w przyszłości. W związku z powyższym Wojewoda wyjaśnił, iż ocena zgodności usytuowania obiektu budowlanego, przede wszystkim z przepisami ustawy Prawo budowlane jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przeprowadzana jest przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Następnie organ II instancji wskazał, iż nie ma zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania zgody sąsiada na taką budowę, nie oznacza to jednak, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę. Pozytywnie można rozstrzygnąć wniosek strony o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenie na budowę, w granicy nieruchomości, jeżeli w sposób nie budzący wątpliwości i nie naruszając przepisów zostanie wykazane, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją szczególnie uzasadnione przyczyny. Organ administracji publicznej mając na uwadze art. 5 ustawy Prawo budowlane powinien rozpoznając sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto w odpowiedzi na postanowienie organu I instancji zobowiązujące inwestora do wskazania, iż projektowana budowa nie wpłynie ujemnie na korzystanie z nieruchomości sąsiednich, inwestor przedłożył obszerne wyjaśnienia poparte stosownymi rysunkami. W związku z tym zdaniem Wojewody [...] planowana budowa nie wpłynie ujemnie na korzystanie z nieruchomości skarżącego. Planowana inwestycja nie pozbawi dostępu do drogi publicznej właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie utrudni korzystania z mediów, nie spowoduje uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby. Przede wszystkim jednak planowana budowa nie ograniczy dostępu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na nieruchomościach sąsiednich. Nieruchomość skarżącego jest w chwili obecnej niezabudowana. Inwestor jednak wykonał odpowiednie rysunki, z których wynika, iż zacienianie sąsiedniej nieruchomości nie będzie występowało w sytuacji jej zabudowania. Inwestor bowiem przedstawił możliwe warianty zabudowy na nieruchomości sąsiedniej i wykazał, iż planowana budowa nie ograniczy dostępu światła do ewentualnych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na nieruchomości skarżących. W ocenie Wojewody inwestycja nie narusza § 13 rozporządzenia, jak również przepisów rozporządzenia dotyczących usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. W granicy nieruchomości skarżących oraz inwestora przewidziano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnie z § 272 ust. 3 rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z normami techniczno-budowlanymi. Fakt ten obligował organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę w myśl art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] skargę do sądu administracyjnego wniósł W. B., który powołał się na argumenty podnoszone zarówno w toku postępowania administracyjnego oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia do Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, który ma być zlokalizowany w granicy nieruchomości stanowiących własność inwestora i skarżącego. Zarzuty skargi sprowadzają się natomiast do tego, że lokalizacja projektowanego budynku bezpośrednio w granicy działek nr 283/7 i nr 284 jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, gdyż ograniczy możliwość zagospodarowania w przyszłości działki skarżącego, który planuje na niej budowę domu, na co uzyskał już pozytywną decyzję o warunkach zabudowy. W pierwszej kolejności należy zatem podkreślić, iż zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie organ architektoniczno-budowlany dokonał sprawdzenia poprawności projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...], nr [...] o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z ustaleń tych jednoznacznie wynikało, że ww. decyzja pozwala na lokalizację w granicy nieruchomości stanowiących własność inwestora i skarżącego, o ile takie usytuowanie projektowanego budynku nie będzie sprzeczne z § 13, 60, 271-273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z innymi przepisami odrębnymi. Wobec tego organ architektoniczno-budowlany sprawdził następnie zgodność planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami ww. rozporządzenia. W wyniku dokonanych ustaleń stwierdzono, iż projektowana inwestycja nie pozbawi dostępu do drogi publicznej właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie utrudni korzystania z mediów, nie spowoduje uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby. Przede wszystkim jednak planowana budowa nie ograniczy dostępu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na nieruchomościach sąsiednich, o czym mowa w § 13 rozporządzenia. Nieruchomość skarżącego jest bowiem w chwili obecnej niezabudowana, natomiast inwestor przedstawił możliwe warianty zabudowy na nieruchomości sąsiedniej i wykazał, iż planowana budowa nie ograniczy dostępu światła do ewentualnych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na nieruchomości skarżącego. Została również wyjaśniona ponad wszelką wątpliwość kwestia zgodności planowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia dotyczącymi usytuowania projektowanego budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, bowiem w granicy nieruchomości skarżącego oraz inwestora przewidziano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnie z § 272 ust. 3 rozporządzenia. W tym miejscu należy podzielić stanowisko organ II instancji, który wskazał, iż nie ma zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania zgody sąsiada na taką budowę, jednakże podkreślenia wymaga, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może w sposób dowolny rozstrzygać o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w granicy nieruchomości, bez ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, iż inwestycja nie tylko nie naruszy przepisów techniczno-budowlanych, ale również mając na uwadze art. 5 ust. pkt 9 ustawy Prawo budowlane organ powinien zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Pozwolenie na budowę w granicy nieruchomości lub w zbliżeniu do niej może być zatem wydane wyłącznie wtedy, gdy nie istnieją ku temu żadne przeszkody, wynikające przepisów prawa budowlanego, a budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie zakłóci korzystania z tej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego jej przeznaczenia. Z powyższego wynika, iż zarzuty skarżącego należy uznać za bezzasadne, bowiem organ architektoniczno-budowlany prawidłowo dokonał sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z normami techniczno-budowlanymi. Postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone w sposób gwarantujący zachowanie wszelkich podstawowych zasad procedury administracyjnej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron postępowania, podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności okoliczności dotyczących posadowienia obiektu w granicy oraz do prawidłowego załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a w toku postępowania zapewnił stronom czynny udział w każdym jego stadium oraz umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie. Okoliczność, że skarżący zamierza w przyszłości wybudować dom na swojej działce jest natomiast zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Poza tym fakt ten nie może ograniczać swobody zagospodarowania działki inwestora, który dopełnił wszelkich formalności, przewidzianych przepisami ustawy Prawo budowlane, a ponadto wykazał, że planowana przez niego inwestycja nie zakłóci korzystania z działki skarżącego, nie ograniczy jej zabudowy, a także nie ograniczy dostępu światła do pomieszczeń, które ewentualnie będą się znajdowały w budynku na działce skarżącego, który ma powstać w przyszłości. Stosownie zatem do art. 32 ust. 4 ustawy Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany zobligowany był do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak sentencji. LS