II SA/Łd 679/18

Dnia 20 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 roku sprawy ze skargi Oczyszczalni Ścieków "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Zarządu A w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków komunalnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Zarządu A w S. na rzecz Oczyszczalni Ścieków "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. P. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Zarządu A w S. na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 i 2180), powoływanej dalej jako: "Prawo wodne" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", określił Oczyszczalni Ścieków "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w C., za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 5323,00 zł za wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych, będących ściekami bytowymi, z oczyszczalni ścieków w D., położonej w C. przy ul. A 2: Jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 lutego 2018 r. Dyrektor Zarządu A w S. ustalił, w formie informacji rocznej, Oczyszczalni Ścieków "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w C. za okres 1 stycznia 2018. r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 5323,00 zł. W dniu 11 kwietnia 2018 r. skarżąca złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty ustalonej w informacji rocznej z dnia 28 lutego 2018 r. Skarżąca podniosła, że opłata została naliczona nieprawidłowo, co wynika z niewłaściwego sposobu określenia przez Dyrektora Zarządu A w S. wartości danych w oparciu o które, zgodnie z ustawą, należy obliczyć wysokość stawki opłaty stałej. Dyrektor Zarządu A w S. nie uznał powyższej reklamacji, gdyż informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...], S., [...] z dnia [...] została wystawiona na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego skarżącej decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...], znak [...]. Następnie, powołując się na przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego, organ stwierdził, że skarżąca ma możliwość korzystania z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego ww. decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w zakresie wprowadzania oczyszczonych ścieków komunalnych będących ściekami bytowymi z oczyszczalni ścieków w D., położonej w C. przy ul. A 2 w ilości Qmaxh= 210 m3/h (po przeliczeniu 0,05833333 m3/s), co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne, bowiem opłatę stałą za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego. Stanowi o tym art. 271 ust. 5 Prawa wodnego. Organ wskazał, że w przywołanym przepisie wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Organ stwierdził zatem, że podmiot podlega opłacie stałej zgodnie z informacją roczną ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr [...], S., [...], ponieważ iloraz maksymalnej ilości ścieków komunalnych, będących ściekami bytowymi, jakie może zrzucać podmiot (po przeliczeniu 0,05833333 m3/s) z liczbą dni 365 oraz stawką 250 zł na dobę za 1 m3/s daje kwotę 5323,00 zł. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że w sprawie zaistniała przesłanka obligująca do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za wyżej wskazany okres. Jednocześnie organ wyjaśnił, że określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu A w S. dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502). Zgodnie z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Z § 10 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika zaś, że opłata za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Organ podkreślił przy tym, że w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, w wariancie przyjętym w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, tj. wyrażoną w m3/s maksymalną ilość ścieków, która może być odprowadzona na podstawie wymienionego pozwolenia – dla ustalenia wysokości opłaty stałej za odprowadzenie ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s należy przyjąć tę ilość wód określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m3 na sekundę stanowić będzie maksymalną wartość. Zatem opłata za pobór wód podziemnych została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 210 m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,05833333 m3/s. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Zarządu A w S. wniosła Oczyszczalnia Ścieków "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w C., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie art. 271 § 5 Prawa wodnego poprzez ustalenie stawki opłaty stałej w oparciu o niewłaściwe dane oraz naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady proporcjonalności, poprzez nałożenie na skarżącą opłaty stałej w wysokości nieproporcjonalnej do faktycznej ilości wprowadzonych ścieków komunalnych będących ściekami bytowymi z oczyszczalni ścieków D.. Biorąc pod uwagę powyższe, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do wydania decyzji określającej kwotę opłaty stałej w sposób określony przez skarżącą, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że zaskarżona decyzja narusza art. 271 ust. 5 Prawa wodnego. Dyrektor Zarządu A w S. przyjęły do określenia opłaty stałej następujące wartości: Qmaxh = 210 m3/h (po przeliczeniu 0,05833333 m3/s), liczba dni - 365, gdzie Qmaxh oznacza maksymalną godzinową przepustowość oczyszczalni. Wartość ta wynika z pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla skarżącej przez Prezydenta Miasta C. w dniu [...] (znak: [...]). Dodatkowo wskazał, że pozwolenie to oprócz Qmaxh, określa także inne wartości, których przekroczenie przez skarżącą oznaczałoby naruszenie pozwolenia wodnoprawnego, a co za tym idzie, skutkowałoby sankcjami określonymi w Prawie wodnym wobec skarżącej. Ponadto pełnomocnik wskazał, że wspomniane wartości to: Qśrd = 2800 m3/dzień, Qmaxr=1 022 000 m3/rok, gdzie Qśrd oznacza średnią dobową przepustowość oczyszczalni, a Qmaxr maksymalną roczną przepustowość oczyszczalni. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zauważył, że ustawodawca nie sprecyzował w art. 271 § 5 Prawa wodnego, którą maksymalną wartość należy wstawić do matematycznego równania, by otrzymać wysokość opłaty stałej. Zwrócił jednak uwagę na sformułowanie "maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi" zawarte w powyższym przepisie, wskazując, że to właśnie ilość maksymalna roczna odzwierciedla maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód. Przy przekroczeniu tej wartości dochodzi do naruszenia pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem pełnomocnika, przyjęcie, że właściwą daną do obliczenia opłaty stałej jest maksymalna ilość godzinowa jest nie do przyjęcia. Pełnomocnik podniósł przy tym, że ze swej natury wartość ta charakteryzuje się nierównomiernością oraz dodał, iż parametr ten służy przede wszystkim przy projektowaniu oczyszczalni ścieków i doborze średnic rurociągów dopływowych, pompowni ścieków, krat, sit, sitopiaskowników, dmuchaw itp. Następnie podkreślił, że żadna oczyszczalnia nie odprowadza ścieków przez cały rok z maksymalną godzinową ilością. Byłoby to bowiem trudne, nie tylko jeśli chodzi o sprawność funkcjonowania oczyszczalni, ale także żadne urządzenia, nie tylko używane w oczyszczalniach, nie są w stanie wytrzymać pracy przy maksymalnych obrotach przez 365 dni w roku. Nadto przyjęcie, że oczyszczalnia odprowadza ścieki z maksymalną dobową ilością, oznaczałoby, że maksymalna ilość roczna odprowadzonych ścieków (Qmaxr), przy zastosowaniu iloczynu Qmaxh x 24h x 365 dni, wynosiłaby absurdalną wręcz wartość, tj. 1 839 600 m3/rok (co daje 5040 m3/dobę). Pełnomocnik skarżącej dodał przy tym, że stanowiłoby to przekroczenie wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym dla skarżącej o 817 600 m3/rok, co za tym idzie, skarżąca przekroczyłaby o 80% wartości określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Nie można zakładać, aby racjonalny ustawodawca przy uchwalaniu niniejszego przepisu dopuścił możliwość ustalania wysokości opłaty rocznej w oparciu o dane skutkujące naruszeniem wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Dlatego też, podniósł, że wartością właściwą do określenia jest ilość maksymalna roczna, która w sposób rzetelny oddaje przepustowość oczyszczalni. Uwzględniając powyższe, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że organ naruszył art. 271 ust. 5 Prawa wodnego poprzez uwzględnienie złej danej - do użycia której nie był uprawniony na mocy tegoż przepisu - przy obliczaniu kwoty opłaty stałej. Takie działanie stanowi nie tylko naruszenie art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, ale też art.8 § 1 k.p.a., a konkretnie wyrażonej w nim zasadzie proporcjonalności. Dodał także, iż celem, który ma zostać osiągnięty poprzez nałożenie na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opłaty stałej za odprowadzenie ścieków do wód, jest swoiste zniwelowanie negatywnych skutków dla środowiska wywołanych niekorzystnym działaniem, jakim jest odprowadzanie do nich ścieków. Istotą opłaty jest ustalenie jej na poziomie adekwatnym do faktycznie odprowadzonej ilości ścieków, jednocześnie pamiętając, jak ważne dla funkcjonowania społeczeństwa jest środowisko naturalne i że niedopuszczalnym zjawiskiem jest przekroczenie maksymalnych wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podał wyliczenie, iż właściwą kwotą opłaty stałej jest kwota 2957 zł, jest ona oparta o równanie określone w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, przy określeniu wartości danych w następujący sposób: jednostkowa stawka opłaty - 250 zł, czasu wyrażonego w dniach - 365 dni oraz maksymalnej rocznej ilości odprowadzonych ścieków, tj. 1 022 000 m3/dobę, co w przeliczeniu na m3/s daje 0,03240741. Natomiast, jak określił pełnomocnik skarżącej, obliczając różnicę pomiędzy kwotą opłaty stałej podanej przez Dyrektora Zarządu A w S. oraz kwotę uzyskaną w wyniku obliczeń skarżącej otrzymujemy kwotę 2366,00 zł i to właśnie ta kwota stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, stwierdzając przy tym, że istotą sprawy jest nieprawidłowe naliczenie opłaty stałej za usługę wodną, tj. wprowadzenie ścieków do wód przez błędne przyjęcie jako podstawy wyliczenia opłaty stałej maksymalnej ilości wody, która może być wprowadzona do ziemi zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, na podstawie zawartej w pozwoleniu maksymalnej godzinowej wielkości zrzutu w rozliczeniu rocznym. Jednocześnie organ podtrzymał wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko w kwestii prawidłowości ustalenia spornej opłaty. Podkreślił przy tym, że nie podziela stanowiska skarżącej, iż naruszył art. 8 § 1 kpa. W jego ocenie postępowanie prowadzone było w taki sposób, ażeby budziło zaufanie uczestników do władzy publicznej, która ma wobec nich z jednej strony charakter służebny, z drugiej zaś strony musi brać pod uwagę interes ogólnospołeczny w sytuacji konfliktu tego interesu z interesem jednostki. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto cofnął zawarty w skardze wniosek o zobowiązanie organu do wydania decyzji w trybie art. 145a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako zasadna zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawą kwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, na mocy którego ustalono stronie skarżącej wysokość opłaty stałej za wprowadzenie ścieków komunalnych za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 5332,00 zł, stanowił art. 271 ust. 5 i 6 Prawa wodnego. Według wspomnianego przepisu: wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s (ust. 5). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Dyrektora Zarządu A w S. w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (ust. 6). W tym miejscu podkreślić należy, że na tle wykładni przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego rodzą się wątpliwości interpretacyjne prowadzące do ustalenia różnych wysokości opłaty stałej. Przepis wskazuje na sposób ustalania wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Ustala się ją jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s, która może być zrzucona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Dodać także należy, że zgodnie z § 10 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m³/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Rozporządzenie przewiduje zatem stawkę jednostkową opłaty za 1m³/s, a opłata ma wymiar roczny. Zdaniem Sądu, nie budzi tym samym wątpliwości stawka jednostkowa wynikająca z powołanego rozporządzenia, a także czas wyrażony w dniach (365). Wątpliwości interpretacyjne budzi natomiast maksymalna ilość ścieków, która może być wprowadzona do wód lub do ziemi, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. W przedmiotowej sprawie pozwolenie wodnoprawne udzielone stronie skarżącej tj. decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...], wskazuje trzy poziomy ilości wprowadzanych ścieków, tj. w ilości: maksymalnej godzinowej Qmaxh= 210 m³/h, średniej dobowej Qśrd = 2800 m³/d i maksymalnej rocznej Qmaxr = 1022 000 m³/rok. Organ uznał, że przy obliczaniu opłaty stałej winna zostać uwzględniona maksymalna ilość godzinowa. Ustawodawca nie wskazał jednak wprost w art. 271 ust. 5 Prawo wodne, który z wyżej wymienionych wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym winien zostać użyty w celu wyliczenia opłaty rocznej za wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi. Zastosowanie powyższego wskaźnika maksymalnego godzinowego, jak to uczynił organ administracji w zaskarżonej decyzji, wydaje się nie być prawidłowe, gdyż tego rodzaju zrzut ścieków nie ma i nie może mieć charakteru stałego. Niewątpliwie ogranicza go wysokość maksymalnego zrzutu rocznego, przy czym przekroczenie zrzutu rocznego podlega karze określonej w art. 476 ust. 1 Prawa wodnego. Zdaniem Sądu, w sytuacji, w której zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty, jest maksymalna ilość zrzutu ścieków (maksymalna wielkość wprowadzanych ścieków) na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki, w tym maksymalny zrzut godzinowy, dobowy i roczny, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 5 ustawy, zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik zrzutu rocznego (maksymalną wielkość roczną). Ten właśnie wskaźnik odzwierciedla rzeczywistą dopuszczalną, a zatem legalną, ilość odprowadzanych w skali roku do wód lub ziemi ścieków, którego może dokonać strona skarżąca. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji wskaźnika godzinowego doprowadziło zatem do wymierzenia opłaty w wysokości nie odzwierciedlającej kosztów rzeczywistego, a także dopuszczalnego i legalnego wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Mając na uwadze brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy, można także zarzucić organowi, że w przedmiotowej sprawie, wykorzystując do ustalenia opłaty stałej za odprowadzanie ścieków do wód lub ziemi maksymalny godzinowy wskaźnik tego zrzutu (maksymalną ilość) przewidzianą w pozwoleniu wodnoprawnym, wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art.271 ust. 5 Prawa wodnego na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Warto przypomnieć, że zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiając się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu § 1 nie stosuje się: jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego (pkt 1), w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych (pkt 2). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie występuje żadna z przesłanek wyłączających zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. W konsekwencji powyższego w niniejszej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 7a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do naruszenia przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości za wprowadzanie ścieków komunalnych. W kontekście powyższych wskazań Sąd za zasadny uznał także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 8 § 1 k.p.a., a konkretnie wyrażonej w nim zasady proporcjonalności. Jak trafnie bowiem wywiódł pełnomocnik skarżącej, celem, który ma zostać osiągnięty poprzez nałożenie na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opłaty stałej za odprowadzenie ścieków do wód, jest swoiste zniwelowanie negatywnych skutków dla środowiska wywołanych niekorzystnym działaniem, jakim jest odprowadzanie do nich ścieków. Oznacza to tym samym, że istotą opłaty jest ustalenie jej na poziomie adekwatnym do faktycznie odprowadzonej ilości ścieków, przy jednoczesnym uwzględnieniu tego, jak ważne dla funkcjonowania społeczeństwa jest środowisko naturalne, a co za tym idzie, że niedopuszczalnym zjawiskiem jest przekroczenie maksymalnych wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. oraz §14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). ał