II SA/Łd 68/13

Dnia 24 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat S. P. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] nr [...], ustalającej z wniosku M. R. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie ozn. nr ewid. dz. 49, obręb [...]. W toku postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., nr 647, powoływana także jako ustawa bądź u.p.z.p.). Przed wydaniem decyzji organ I instancji sporządził analizę urbanistyczno-architektoniczną stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W związku z powyższym organ I instancji, na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 104 k.p.a., wydał w dniu [...] decyzję, w której określił nieprzekraczalną linię zabudowy - w odległości 8 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej, wielkość powierzchni zabudowy - do 13 %, udział powierzchni biologicznie czynnej - minimum 75 %, szerokość elewacji frontowej - od 9,42 m do 14,13 m, wysokość elewacji frontowej (do dolnej krawędzi okapu) - do 4,66 m, a ponadto określono geometrię dachu oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Nieprzekraczalną linię zabudowy oraz linie rozgraniczające teren inwestycji wskazano na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Od ww. decyzji odwołanie wniósł J. S., współwłaściciel działki ozn. nr ewid. 50/1 graniczącej z terenem inwestycji. Skarżący podniósł, iż nie wyraża zgody na planowaną inwestycję, ponieważ na swoim gruncie prowadzi uprawę ekologiczną. Ponadto zdaniem skarżącego decyzja nie uwzględnia .,planu zagospodarowania przestrzennego" jego działki określonego w decyzji z dnia [...] nr [...]. Zakwestionował także użytą przez organ gminy mapę, z której wynika, że działka skarżącego ma 19,90 m szerokości, a z "planu zagospodarowania" tej działki wynika, że ma 22 m. Skarżący wniósł także skargę na działanie Wójta Gminy T., który w ocenie skarżącego w sposób nieuprawniony odmówił poszukania planu zagospodarowania przestrzennego dz. 49, nie dopuścił dowodów w postaci planu zagospodarowania przestrzennego działek 50/1 i 50/2, odmówił wydania kopii mapy zasadniczej, na podstawie której wydano wyrys dz. 50/1 i 50/2, a którą to mapę skarżący widział w Urzędzie Gminy. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało je za niezasadne i wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...]. W ocenie organu odwoławczego zarzuty J.S. nie mają one wpływu na wynik sprawy. Odmowa udostępnienia dokumentów może być bowiem kwestionowana w odrębnym postępowaniu (art. 73 k.p.a.). Natomiast rolą decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie możliwości realizacji zadania, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania, określenie terenu inwestycji, ustalenie warunków zagospodarowania terenu oraz warunków ochrony interesów osób trzecich. Decyzja taka nie przesądza o tym, że zamierzenie nią objęte będzie realizowane. Może być wydana każdemu potencjalnemu inwestorowi, który nie musi się nawet legitymować stosownym tytułem prawnym do terenu projektowanej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, a jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie ogranicza zatem praw, jakimi dysponuje skarżący. Stosunki pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości normowane są zaś przepisami prawa cywilnego. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga także zagadnień techniczno-budowlanych, które należą do materii normowanej przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i przepisy techniczno-budowlane. Organ właściwy w sprawach pozwoleń na budowę będzie zatem związany wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, w tym m.in. odnoszącymi się do ochrony interesów innych osób. Na podjęte rozstrzygnięcie nie może mieć zatem wpływu okoliczność prowadzenia przez skarżącego uprawy ekologicznej na swoim terenie. Kolegium wyjaśniło również, iż sporność granic, kwestie rozgraniczenia nieruchomości, czy wznowienia granic nie mogą tamować podjęcia decyzji o warunkach zabudowy terenu, określonego na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mapa taka wskazuje granice nieruchomości w sposób wiążący i jej ustalenia w niniejszym postępowaniu nie mogą być kwestionowane. Mapa wykorzystana przez organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie spełnia wymogi ww. art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, bowiem pochodzi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Okoliczność, że na mapie tej szerokość działki skarżącego ozn. nr ewid. 50/1 wynosi ok. 19,90 m, a nie jak wynika z powołanej przez skarżącego decyzji z 1988r. dotyczącej zagospodarowania działek 50/1 i 50/2 - 22 m, nie ma żadnego znaczenia, bowiem jak już wyżej powiedziano, w tym postępowaniu nie można kwestionować ustaleń mapy pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego. Także okoliczność, że dla działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym ozn. nr ewid. 49 istnieje już decyzja ustalająca sposób zagospodarowania, w świetle art. 63 ust. 1 ustawy nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanego przedsięwzięcia. Organ II instancji wskazał, iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizy wokół terenu inwestycji w odległości 3-krotnej szerokości frontu działki (3x83m-249m), natomiast zabudowa na tym terenie daje podstawy do ustalenia cech dla projektowanej zabudowy. Wprawdzie obszar analizy nie został wyznaczony na kopii jednolitej mapy spełniającej wymagania z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, lecz na 6 arkuszach — sekcjach mapy, ale okoliczność ta nie ma istotnego wpływu zarówno na wyniki analizy, jak i wynik sprawy. Teren inwestycji znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i usługowej, a planowana inwestycja polegająca na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych będzie kontynuacją tej funkcji. Na podstawie przeprowadzonej analizy określone zostały warunki dla planowanej zabudowy, będące merytorycznymi elementami rozstrzygnięcia wymaganymi przez art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do sądu administracyjnego wniósł J. S., który powołał zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji i zażądał uchylenia decyzji organu I i II instancji, jako niezgodnych z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiła ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według której stosownie do art. 59 ust. 1, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie – wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, powoływane dalej jako rozporządzenie). Wymaganą analizę urbanistyczną dokumentuje na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (§ 3 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy). Mapa, w oparciu o którą sporządza się analizę w celu ustalenia warunków zabudowy powinna odzwierciedlać aktualny w chwili prowadzenia przez organ postępowania, stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych w obszarze analizowanym, a w szczególności ich sposób zabudowy i zagospodarowania. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych); linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie natomiast z art. 63 ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Ponadto projekt decyzji, o której mowa podlega uzgodnieniu z właściwymi organami, stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymagania, które nakładają na niego powołane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji dokonał natomiast prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto przed wydaniem decyzji organ uzgodnił jej projekt z właściwym zarządcą drogi, z organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz w zakresie melioracji wodnych. Decyzja organu I instancji z dnia 17 września 2012r. zawiera elementy określone przepisem art. 54 ustawy, w tym również wymagania ochrony interesów osób trzecich oraz warunków. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 3 i art. 56 ustawy. Nie można bowiem uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Jeżeli natomiast zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, to nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy. Z powyższych uwag wynika również, że trafnie wywodzi Kolegium, iż kwestie przebiegu granic nieruchomości nie mogą tamować podjęcia decyzji w sprawie warunków zabudowy. Co prawda przyznać trzeba rację skarżącemu, co również zauważył organ odwoławczy, że załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy w postaci mapy powinien składać się z jednolitej mapy, a nie jak miało to miejsce w niniejszej sprawie na 6 oddzielnych arkuszach, jednakże ta okoliczność nie miała wpływu na wynik sprawy, bowiem organ I instancji posłużył się kopią załączonej przez inwestora do wniosku mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a jej aktualność został potwierdzona na dzień 16 maja 2012r. Z mapy tej jednoznacznie wynika, na której działce inwestor planuje zrealizować przedmiotową inwestycję, a ponadto jest ona wystarczająca do przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Wystarczająca jest też do ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia. Jeżeli natomiast skarżący podważa ustalenie granic (w zakresie szerokości jego działek), wynikające z ww. mapy to powinien zgłosić swoje zastrzeżenia w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy podstawą orzekania są aktualne i obowiązujące mapy z zasobów państwowych. Również powoływany przez skarżącego plan realizacyjny z 1988r., dotyczący jego działek o nr 50/1 i 50/2, już nieobowiązujący, nie może mieć żadnego wpływu na obecnie ustalane warunki zabudowy. Prawnie obojętna jest też okoliczność, że dla działki o nr 49 została już wydana decyzja ustalająca sposób zagospodarowania, bowiem zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. W związku z powyższym należy podzielić stanowisko Kolegium, że zarzuty skarżącego nie mogą odnieść skutku. Nietrafny jest też zarzut, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji w sposób niezgodny z przepisami określa usytuowanie planowanych obiektów. Decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy winna bowiem określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie i takie wskazania znalazły się w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Co do zasady decyzja o warunkach zabudowy nie określa w sposób szczegółowy usytuowania planowanego obiektu w terenie. To kwestia projektu budowlanego, będąca przedmiotem analizy w postępowaniu przed organem architektoniczno-budowlanym w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, którego celem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy byłoby sprzeczne z istotą tego postępowania i naruszałoby zarówno przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przepisy ustawy Prawo budowlane. Podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją stanowiącą jedynie o możliwości zagospodarowania terenu i z tego względu zagrożenie praw osób trzecich na tym etapie procesu inwestycyjnego może mieć charakter jedynie potencjalny. Jak wcześniej wspomniano, nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy). Ochrona osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być zatem oceniana tak, jak w kolejnym etapie inwestycyjnym tj. postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Ocena czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów ustawy Prawo budowlane należy bowiem, zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane, do organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę. Podobnie rodzaj prowadzonej przez skarżącego działalności nie ma również wpływu na ocenę zachowania zasady dobrego sąsiedztwa. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Zasada "dobrego sąsiedztwa" uzależnia zmianę sposobu zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jednakże mówiąc o zasadzie "dobrego sąsiedztwa" należy odnieść się do istniejącej zabudowy obiektów na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia, obejmującym zabudowę na terenie analizowanym. Przy tym wystarczającym dla przyjęcia kontynuacji funkcji jest ustalenie, że chociażby jedna z tych działek sąsiednich jest zabudowana w sposób podobny do planowanego przedsięwzięcia. Nie ma natomiast podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy tylko dlatego, że inna działka sąsiednia jest zagospodarowana w inny sposób. Innymi słowy z "dobrym sąsiedztwem" będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy na terenie objętym analizą istnieje już co najmniej jeden obiekt zbliżony w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, do obiektu będącego przedmiotem wydanej w sprawie decyzji, a wyniki analizy urbanistycznej będą pozwalały na dostosowanie projektowanej zabudowy do istniejącego obiektu, jako elementu zastanego na danym terenie ładu przestrzennego. Przeciwne rozumienie pojęcia "dobrego sąsiedztwa" będzie sprzeciwiało się określonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zasadzie swobodnego zagospodarowania własnego terenu w granicach obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. B.A.