II SA/Łd 682/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1532/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. a.bł. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1532/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że A.W. w dniu 7 marca 2014 r. wezwał Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa wspomnianą wyżej uchwałą. Z tym momentem rozpoczął swój bieg sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, który uległby przerwaniu wyłącznie wówczas, gdyby organ udzielił stronie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, doręczając w tym terminie odpowiedź. Termin do wniesienia skargi biegł zatem od dnia 8 marca 2014 r. do dnia 6 maja 2014 r. i upłynął bezskutecznie. W tym terminie Rada Miejska w Łodzi nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na rzeczone wezwanie. Wprawdzie w trakcie biegu sześćdziesięciodniowego terminu Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr LXXXV/1771/14 z dnia 29 kwietnia 2014 r. o uznaniu za niezasadne wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, to jednak doręczenie tej uchwały do rąk skarżącego nastąpiło w dniu 19 maja 2014 r., a zatem po upływie terminu do wniesienia skargi, a co za tym idzie nie przerywało biegu sześćdziesięciodniowego terminu. Skarżący wniósł skargę do sądu w dniu 28 maja 2014 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi, co obligowało do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku wyjaśniono, że w terminie sześćdziesięciodniowym, tj. w dniu 6 maja 2014 r. A. W. wniósł za pośrednictwem organu skargę na wyżej wspomnianą uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 r., nie otrzymawszy w terminie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. List polecony zawierający przedmiotową przesyłkę nie dotarł jednak do Rady Miejskiej w Łodzi. O tymże fakcie skarżący powziął wiadomość dopiero na skutek czynności podjętych po ogłoszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowienia o odrzuceniu skargi. Pełnomocnik wskazał, że zgodnie z danymi uzyskanymi z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. przedmiotowa przesyłka nie została doręczona i najprawdopodobniej nie opuściła placówki pocztowej. Dnia 11 grudnia 2014 r. została złożona reklamacja w tym zakresie. W treści wniosku o przywrócenie terminu podkreślono, że skarżący. dysponuje dowodem nadania skargi, przesyłka ją zawierająca nie została zwrócona do nadawcy, a zatem A. W. nie ponosił winy w uchybieniu terminu. Ponadto pełnomocnik wskazał, że na skutek otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący przesłał do Rady Miejskiej w Łodzi kolejne pismo, stanowiące w istocie uzupełnienie skargi, aczkolwiek zatytułowane również "Skarga" i opatrzone tą samą datą co pierwotna skarga. Nadanie tegoż pisma w placówce pocztowej nastąpiło dnia 28 maja 2014 r. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący na początkowym etapie postępowania występował bez profesjonalnej pomocy, a w związku z tym nie posiadał wiedzy, iż pismo stanowiące uzupełnienie skargi winien nazwać w inny sposób i opatrzyć je aktualną datą. Skarżący ustanawiając pełnomocnika nie poinformował go o dwukrotnym wysłaniu dokumentów do Rady Miejskiej w Łodzi. Dopiero na skutek odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pełnomocnik uzyskał wiedzę o tym fakcie. W odpowiedzi na wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi organ podniósł, że brak jest dowodu na okoliczność, iż przesyłka nadana w dniu 6 maja 2014 r. rzeczywiście zawierała skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1532/13. Ponadto wskazał, że w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że przesyłka z dnia 28 maja 2014 r. zawierała jedynie "uzupełnienie" skargi wniesionej w terminie, pomimo faktu, iż obydwa pisma zawierały niemal tożsamą treść oraz identyczne zarzuty. W ocenie Rady Miejskiej w Łodzi istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż skarżący miał świadomość niezachowania terminu do wniesienia środka zaskarżenia oraz niezachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Mimo, iż pełnomocnik został ustanowiony już na początku lipca 2014 r. nie poczynił on żadnych starań celem ustalenia czy przesyłka pocztowa została doręczona do adresata i nie podjął żadnych czynności związanych z ustaleniem statusu postępowania, w którym występuje jako pełnomocnik. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Niezbędnym elementem wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie istnienia okoliczności faktycznych wskazujących na brak winy osoby, która uchybiła terminowi. Brak winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, przyjmując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 196/11, z dnia 11 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 77/11, z dnia 20 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 456/11, dostępne w CBOSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy w dokonaniu czynności procesowej. Tym samym niedopuszczalne jest przywrócenie terminu w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Koniecznym elementem wniosku jest również wykazane, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Odnosząc powyższe do argumentacji skarżącego w zakresie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy wskazać, że strona nie dochowała obowiązku zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności, której terminowi uchybiła. A. W. wskazał, że dnia 6 maja 2014 r. nadał za pośrednictwem operatora pocztowego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1532/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów. Jako dowód załączył potwierdzenie nadania przedmiotowej przesyłki oraz reklamację złożoną u operatora pocztowego. Z przedstawionych dokumentów nie wynika jednak, co zawierała przedmiotowa przesyłka polecona i nie można jednoznacznie ustalić tej zawartości wobec faktu zaginięcia przesyłki. Sąd dysponuje jedną skargą na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1532/13 nadaną za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. dnia 28 maja 2014 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia skargi. Skarżący podnosi, że skarga nadana dnia 28 maja 2014 r. w istocie stanowiła uzupełnienie skargi nadanej dnia 6 maja 2014 r. z zachowaniem ustawowego terminu. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że z akt sprawy wynika, iż obydwa pisma zostały jednakowo zatytułowane "Skarga" i oznaczone zostały identyczną datą tj. 29 kwietnia 2014 r. W ocenie Sądu takie działanie skarżącego budzi uzasadnione wątpliwości. Niewątpliwie w tych okolicznościach sprawy można stwierdzić, że strona nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, jakiej można by wymagać od przeciętnej osoby należycie dbającej o własne interesy. Składający skargę do sądu winien dokładnie oznaczyć, jakie pismo stanowi skargę, a jakie jedynie uzupełnienie pierwotnej skargi. Nadesłane pisma procesowe winny być opatrzone aktualną datą. Złożenie dwóch jednakowo oznaczonych skarg w jednej sprawie o niemalże identycznej treści świadczy o zaniedbaniu strony. Niestaranność, jakiej dopuścił się skarżący uprawnia do stwierdzenia po jego stronie nieumyślnej winy, zwłaszcza wobec faktu iż był świadomy istnienia wymogu zachowania określonego terminu do złożenia skargi. Zaznaczyć również należy, że ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik zarówno w toku postępowania sądowoadministracyjnego, jak i na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. nie podnosił kwestii złożenia wcześniejszej skargi przez A. W.. Na okoliczność tę wskazał dopiero po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, przy czym z powołanej przez niego argumentacji nie można wywieść, że w sprawie została wniesiona wcześniejsza skarga z zachowaniem ustawowego terminu, tj. w dniu 6 maja 2014 r. Zatem pełnomocnik A. W. prowadząc sprawę, nie dochował szczególnej staranności, do której zobowiązane są podmioty wykonujące zawody prawnicze. W tych okolicznościach sprawy nie można stwierdzić, iż wnioskodawca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1532/13, bowiem nie zostało uprawdopodobnione, że przesyłka nadana dnia 6 maja 2014 r. stanowiła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1532/13. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. a.bł.