II SA/Łd 684/19

Dnia 18 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. MR Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z póź. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] nr [...], znak: [...], odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową A, w skład której wchodzi: a) budowa wieży antenowej o wysokości całkowitej do 44,00 m, współrzędne geograficzne N: 51°12'12,90 E: 19°33'16,40; b) montaż na wieży anten sektorowych i anteny radioliniowej, tj. trzech anten sektorowych pracujących w paśmie 800/900 MHz, promieniujących w azymutach 75°, 195°, 315°, o wysokości zawieszenia środka elektrycznego 41,2 m n.p.t. oraz anteny radioliniowej o średnicy Ø 0,6 m, promieniującej w azymucie 223° (kierunek B), o wysokości zawieszenia środka anteny 39,7 m n.p.t.; c) lokalizacja urządzeń teletechnicznych obok wieży, na działce nr ewid. 68 obręb [...], gm. G. . Jak wynika z akt sprawy, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wszczętej wnioskiem A S.A. z siedzibą w W., ww. decyzją organ I instancji, działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) i art. 104 k.p.a., odmówił ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, iż w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy inwestor uzupełnił wniosek pismami z dnia 7 grudnia 2018 r., 11 stycznia 2019 r., 6 lutego 2019 r., w których określił współrzędne geograficzne usytuowania wieży oraz przedłożył kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 z wrysowanymi kierunkami azymutów anten i ich zasięgów, a także wyjaśnił, iż przyłącze energetyczne nie jest objęte wnioskiem, natomiast długość linii zasilającej będzie wynosiła około 150 m, kabel zasilający zostanie umieszczony w ziemi na głębokości 0,7 m i jednocześnie załączył karty katalogowe anten sektorowych montowanych na wieży firmy B model [...] o maksymalnym pochyleniu wiązki 10°. Organ I instancji wyjaśnił przy tym, że dla przedmiotowego terenu nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy lub o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Złożony wniosek dotyczy zamierzenia inwestycyjnego - obiektu infrastruktury technicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), przedmiotową inwestycję można zaliczyć jako inwestycję celu publicznego. Ponadto organ I instancji wskazał, że pismami z dnia 17 grudnia 2018 r. oraz 18 stycznia 2019 r. wezwano wnioskodawcę do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uzasadniając, że zgodnie z dołączoną do wniosku Kwalifikacją przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową A z graficznym modelem obszaru oddziaływania sporządzoną w maju 2018 r. przez mgr inż. M. H., planowana stacja bazowa zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji zauważył również, że z powyższego opracowania wynika, iż równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) dla trzech pojedynczych anten sektorowych planowanej stacji zawiera się w przedziale od 5000 do 10000 W. W związku z powyższym zbadano występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w osi głównej wiązki promieniowania w odległości 150 m i 200 m od środka anteny. Na rysunkach do Kwalifikacji pokazany jest przebieg odpowiedniego wektora wiązki głównej promieniowania dla każdej z anten: - na załączniku nr 3a przedstawiono widok osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S1A1 azymut 75° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 10° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 8,5 m n.p.t.; - na załączniku nr 3b przedstawiono widok osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S2A1 azymut 195° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 10° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 9,5 m n.p.t.; - na załączniku nr 3c przedstawiono widok osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S3A1 azymut 315° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 7° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 11,8 m n.p.t. Biorąc pod uwagę brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla znacznej części obszaru, który ograniczałby wysokość przyszłej zabudowy, a zarazem możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku o wysokości, która powodowałaby możliwość uzyskania "miejsca dostępnego dla ludności" na podanych wyżej wysokościach, zdaniem organu, nie można definitywnie stwierdzić, że w osiach głównych wiązek promieniowania anten nie będą znajdowały się takie miejsca. Organ I instancji dodał przy tym, że przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponadto w przedłożonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, podane parametry pochylenia anten (tilt), nie są parametrem maksymalnym przyjętym dla tego typu urządzenia. Zdaniem organu I instancji, w opracowaniu uwzględniono jedynie stosowane przez inwestora maksymalne tilty elektryczne, a nie możliwe maksymalne pochylenie dla danej anteny. W przypadku pokazania przez inwestora maksymalnego pochylenia wiązki (tilt) możliwego dla danej anteny, miejsca dostępne dla ludności, dla tak przyjętej równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny znajdowałyby się w mniejszej odległości od anteny. Tym samym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie RM", dla maksymalnego pochylenia anten objętych wnioskiem miejsca dostępne dla ludności mogłyby znajdować się w odległościach, które kwalifikują inwestycję do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], uchylającą decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ powinien ocenić kompletność, czy zawarte w kwalifikacji przedsięwzięcia parametry techniczne są wystarczające na dokonanie klasyfikacji inwestycji pod względem uwarunkowań środowiskowych. W myśl przepisu art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powoływanej dalej jako: "u.i.o.ś.", dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego, w ocenie organu, do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego należało dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik inwestora złożył pismo, w którym wyjaśnił, iż żądanie w zakresie nałożenia obowiązku dotyczącego przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia objętego wnioskiem nie ma podstaw prawnych. Wychodząc z powyższych przesłanek, organ I instancji stwierdził, że bez przedłożenia przez inwestora wskazanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może zostać wydana pozytywna decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji bazowej. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożyła Spółka A Spółka Akcyjna z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.o.ś.", w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia RM, poprzez błędną wykładnię art. 124 ust. 2 p.o.ś. polegającą na stwierdzeniu, iż przy ustalaniu miejsc dostępnych dla ludności należy uwzględniać również hipotetyczną możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji stwierdzenie, iż planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM. Z uwagi na powyższe zarzuty szczegółowo uzasadnione w treści odwołania, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium, odwołując się uprzednio do treści art. 53 ust. 3-5 i art. 56 u.p.z.p., wskazało, że sprawa z wniosku A S.A. z siedzibą w W. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia była już przedmiotem rozpatrzenia przez Kolegium, które decyzją z dnia [...], znak: [...], uchyliło poprzednią decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na okoliczności, które organ ten powinien uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zwróciło przy tym uwagę organowi I instancji na konieczność wykazania, czy planowana inwestycja jest, czy nie jest, przedsięwzięciem mogącym znacząco czy też potencjalnie oddziaływać na środowisko, wymagającym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dalszej kolejności organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 71 ust. 1 u.i.o.ś., oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM, a także przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) i treści art. 124 ust. 2 p.o.ś., stwierdził, że koniecznym warunkiem zakwalifikowania określonego miejsca, jako dostępnego dla ludności, jest możliwość przebywania w nim: po pierwsze możliwość prawna (dostęp ludności nie jest zabroniony), a po drugie możliwość faktyczna (dostęp do miejsca jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego). Następnie organ odwoławczy, powołując się na art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.i.o.ś., stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi konieczny element wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji w rozumieniu art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Jednocześnie Kolegium podniosło, że w analizie architektoniczno-urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji, wskazano, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie, dla którego nie ustalono miejscowego zagospodarowania przestrzennego (MPZP), lecz zasięg wiązki głównej promieniowania na sektorze 3 (az. 315) znajduje się na obszarze objętym MPZP. Planowana wiązka główna promieniowania na sektorze 3 zlokalizowana jest częściowo w obszarze następujących terenów oznaczonych w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębach geodezyjnych [...] i [...] w gminie K. symbolami: - MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), zgodnie z § 47 ust. 2 pkt 5 lit.f, plan ustala wysokość zabudowy - do 9,5 m, - R (tereny rolnicze) zgodnie z § 61 ust. 2 pkt 2 lit. a, plan ustala zakaz zabudowy. Kolegium wskazało także, iż na pozostałym obszarze nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ewentualna przyszła zabudowa powstać może jedynie w trybie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza wysokościowa decyzji o warunkach zabudowy wydanych w obszarze oddziaływania inwestycji - 200 m od środka elektrycznego - na podstawie rozporządzenia RM wskazuje zaś, że: - decyzja nr 86/2012 z dnia 17.10.2012 r. została wydana dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na terenie działki nr 71/1 obręb [...] - maksymalna wysokość budynku 10,00 m - budynek istnieje, - decyzja nr 8/2014 z dnia 7.02.2014 r. została wydana dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na terenie działki nr 71/2 obręb [...] - maksymalna wysokość budynku 9,5 m - budynek istnieje. Organ dodał przy tym, że z uwagi na fakt, iż w okolicy terenu przeznaczonego pod planowaną inwestycję w znacznej części (na terenie gminy G. oraz w części na terenie gminy K. ) nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ewentualna przyszła zabudowa powstać może w trybie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, geometrię dachu w tym wysokość głównej kalenicy ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Następnie Kolegium, analizując istniejącą zabudowę, wydane decyzje o warunkach zabudowy oraz ustalenia uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. u z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębach geodezyjnych [...] i [...] w gminie K. , stwierdziło, że może powstać zabudowa o wysokości do 10,0 m n.p.t. Do wniosku dołączona została kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową A z graficznym modelem obszaru oddziaływania sporządzona w maju 2018 r. Zdaniem Kolegium, z powyższego opracowania wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) dla trzech pojedynczych anten sektorowych planowanej stacji zawiera się w przedziale od 5000 do 10000 W. W związku z powyższym zbadano występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w osi głównej wiązki promieniowania w odległości 150 i 200 m od środka anteny. Na rysunkach do Kwalifikacji pokazany jest przebieg odpowiedniego wektora wiązki głównej promieniowania dla każdej z anten: - na załączniku nr 3a przedstawiono widok osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S1A1 azymut 75° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 10° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 8,5 m nad poziomem terenu; - na załączniku nr 3b przedstawiono widok osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S2A1 azymut 195° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 10° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 9,5 m nad poziomem terenu; - na załączniku nr 3c przedstawiono widok osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S3 A1 azymut 315° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 7° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 11,8 m od poziomu terenu. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów pod osią głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S1A1 azymut 75° oraz osią głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S2A1 azymut 195°, które ograniczałby wysokość przyszłej zabudowy, a możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku o wysokości, która powodowałaby możliwość uzyskania "miejsca dostępnego dla ludności" na podanych wyżej wysokościach, nie można definitywnie stwierdzić, że w osiach głównych wiązek promieniowania anten nie będą znajdowały się takie miejsca. Planowana inwestycja wymaga zatem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że z wniosku o ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji bezspornie wynika, iż moc promieniowana izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny nie przekracza 8402 W. Biorąc pod uwagę moc promieniowaną izotropowo anteny, Kolegium uznało, że do planowanej inwestycji odnoszą się ww. § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) rozporządzenia RM oraz że należało ocenić, który ze wskazanych przepisów ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Dokonując powyższej oceny, Kolegium uwzględniło pogląd wyrażony w wyrokach WSA w Łodzi, iż przy kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowych w przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej, do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności, gdy istnieje możliwość zastosowania, zarówno tiltu mechanicznego, jak i elektrycznego (vide: wyrok z dnia 23 października 2018 r. II SA/Łd 463/18 i oraz prawomocny wyrok z dnia 14 grudnia 2018 r. II SA/Łd 863/18, i przywołany w nim wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r. II OSK 3083/15, dostępne w CBOSA). Wychodząc z powyższych przesłanek organ odwoławczy wskazał, że z "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową A", sporządzonej w maju 2018 r., wynika, że w sektorze S3 zaprojektowano maksymalne pochylenie anteny o 7°, natomiast w sektorach S1 i S2 o 10°. Z danych katalogowych anteny typu [...], które mają być zamontowane na wieży, wynika, że maksymalny tilt elektryczny dla danej anteny wynosi 10°. Ponadto z danych katalogowych wynika, że istnieje możliwość zastosowania tiltu mechanicznego o maksymalnym pochyleniu 8°. Kolegium podkreśliło przy tym, że mając na uwadze poglądy orzecznictwa, pismem z dnia [...], znak [...], organ odwoławczy wystąpił do inwestora o przesłanie: - wykresu przedstawiającego przekrój wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten S3 A1 w azymucie 315° dla tiltu 10°, - wykresów przedstawiających przekrój wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten we wszystkich sektorach z zastosowaniem maksymalnego tiltu elektrycznego wraz z możliwym maksymalnym tiltem mechanicznym. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż z akt sprawy wynika, że organ I instancji trzykrotnie wzywał inwestora do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, wskazując, że w złożonej kwalifikacji podane parametry anten nie są parametrem maksymalnym przyjętym dla tego typu urządzenia, ponieważ w opracowaniu uwzględniono jedynie stosowane przez inwestora maksymalne tilty elektryczne, a nie możliwe maksymalne pochylenie dla danej anteny. W pismach z dnia 9 stycznia 2019 r. oraz z dnia 6 lutego 2019 r. inwestor wyjaśnił, że "nie można zakładać budowy i pochylenia anten niezgodnego z obowiązującymi przepisami dlatego zaprojektowano system antenowy z maksymalnym pochyleniem odpowiednio S1-10 stopni S2-10 stopni natomiast sektor S3-7 stopni", oraz że "nie rozważamy montażu pochylaczy mechanicznych ani pochylania anten niezgodnego z prawem, dlatego przyjęte są pochylenia wiązki przedstawione w przesłanej dokumentacji". W odpowiedzi na pismo Kolegium inwestor w piśmie z dnia 14 czerwca 2019r. wyjaśnił, że: - to treść wniosku wyznacza zakres sprawy administracyjnej, nawet gdyby istniała techniczna możliwość ustawienia tiltu maksymalnego o wartości większej niż wskazana we wniosku, i tylko w takim zakresie organy administracji publicznej są władne badać spełnienie przesłanek przewidzianych w Rozporządzeniu RM, - okoliczność, że mechanicznie można regulować wiązkę w dodatkowym zakresie ponad wskazany we wniosku, nie uzasadnia rozszerzania kwalifikacji przedsięwzięcia o badanie występowania miejsc dostępnych dla ludności w szerszym zakresie niż to wynika z wniosku. Inwestor legalnie może bowiem zrealizować zamierzenie tylko przy pochyleniu wiązki o wartość wskazaną we wniosku, a mającą odzwierciedlenie w decyzji administracyjnej. Organ administracji publicznej nie może zakładać, że skarżący będzie postępował niezgodnie z prawem, - przedłożony wniosek zakłada maksymalne parametry pracy planowanych anten sektorowych stacji bazowej, przy czym nie oznacza to, że anteny te będą pracować z maksymalnymi parametrami. Planowane anteny sektorowe są uniwersalne i zaprojektowane w sposób umożliwiający stosowanie ich również w innych krajach, gdzie normy środowiskowe, budowlane etc., są inne niż w Polsce, - inwestor zaplanował parametry pracy anten, które są niezbędne dla optymalnej propagacji fal radiowych w celu pokrycia sygnałem określonego terenu. Decydując o pochyleniach anten, czy to elektrycznych czy mechanicznych, brane jest pod uwagę ukształtowanie terenu, zabudowa, jej wysokość i gęstość, ponadto odległość od innych stacji bazowych. W ocenie wnioskodawcy, to inwestor w zależności od swoich potrzeb decyduje o parametrach pracy anten sektorowych, jakie zastosuje, a nie odwrotnie, czyli dostosowanie inwestycji do możliwości planowanych anten, bo byłoby to sprzeczne z interesem inwestora. Z tego też względu dla anteny na sektorze S3 przewidziany został tilt 7°, a nie 10°, - analogicznie należy potraktować kwestię zastosowania mechanicznego pochylanie anten w zakresie do 10°. Inwestor nie planuje takiego pochylania anten, ponieważ nie są mu potrzebne do optymalnej pracy stacji. Tym samym ocenie winny podlegać parametry wskazane we wniosku, a nie inne teoretycznie możliwe warianty przedsięwzięcia, których inwestor nie zamierza realizować. Na potwierdzenie swej argumentacji pełnomocnik odwołał się do poglądów orzecznictwa. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej Spółki, brak jest jakichkolwiek podstaw do analizowania parametrów inwestycji wykraczających poza zakres oznaczony we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie. W ocenie Kolegium, ponieważ inwestor nie przedstawił na rysunku przekroju wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten S3A1 w azymucie 315° dla tiltu 10°, należało dokonać oceny planowanej inwestycji w oparciu o materiał zgromadzony przez organ I instancji. W tym kontekście Kolegium, powołując się na § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) rozporządzenia RM, wskazało że z Kwalifikacji przedsięwzięcia (zał. nr 3a i 3b) wynika, że w odległości 150 m od środka elektrycznego anten w azymutach 75° i 195°, przy maksymalnym pochyleniu anteny o 10°, obszary promieniowania anten sektorowych wystąpią na wysokości 17,2 m n.p.t. (przy uwzględnieniu obniżenia terenu o 2,0 m). Zdaniem Kolegium, biorąc pod uwagę, że tereny występujące w tych kierunkach nie są zabudowane, należy uznać, że obszary promieniowania wystąpią nad miejscami dostępnymi dla ludności na wysokości 15,2 m. Z kolei w azymucie 315° Kwalifikacja przedsięwzięcia (zał. nr 3c) wykazała, że w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny, przy maksymalnym planowanym przez inwestora pochyleniu anteny o 7°, obszary promieniowania anteny sektorowej wystąpią na wysokości 8,6 m, nad możliwą maksymalną wysokością zabudowy wynikającą z ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości G. i B. w gminie K., tj. 9,5 m oraz przy uwzględnieniu podwyższenia terenu w tym azymucie o 5,0 m. W tym azymucie zatem obszary promieniowania wystąpią nad miejscami dostępnymi dla ludności na wysokości 6,6 m. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że gdyby przyjąć, iż na tym azymucie maksymalne pochylenie anteny wyniesie 10°, to biorąc pod uwagę występowanie obszarów promieniowania przedstawionych dla azymutów 75° i 195° w odległości 17,2 m n.p.t., przy uwzględnieniu 2,0 m obniżenia terenu, to wyliczenia przedstawiałyby się następująco: 17,2 m -2,0 m (obniżenie terenu) - 5,0 m (podwyższenie terenu) - 9,5 m (możliwa zabudowa) i 2,0 m (przyjęta wysokość dla miejsc dostępnych dla ludności) = - 1,3 m. W ocenie Kolegium, powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że planowana inwestycja przy zastosowaniu maksymalnego tiltu elektrycznego możliwego dla anteny typu [...] wypełnia dyspozycję w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) rozporządzenia RM. Jednocześnie organ II instancji, odwołując się do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) rozporządzenia RM, wskazał, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 1 (powinno być: § 2) ust. 1 pkt 7 lit. b) rozporządzenia RM, a zatem nie zachodzi potrzeba analizowania parametrów tej inwestycji na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM. Kolegium dodało również, że nie kwestionuje stanowiska strony skarżącej, iż organ administracji publicznej nie może zakładać, że inwestor będzie postępował niezgodnie z prawem, niemniej jednak w sytuacji, gdy zachodzi możliwość zastosowania większego tiltu elektrycznego niż wynikający z wniosku strony, planowaną inwestycję powinien zweryfikować właściwy organ środowiskowy, po uprzednim złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Spółka A Spółka Akcyjna z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji braku przesłanek uzasadniających takie rozstrzygnięcie; 2. naruszenie art. 124 ust. 2 p.o.ś. polegające na przyjęciu, iż ustalenie miejsc dostępnych dla ludności wymaga analizy nie tylko aktualnego stanu zagospodarowania i możliwości przyszłej zabudowy wynikającej z powszechnie obowiązujących przepisów prawa (planów miejscowych oraz wydanych na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), ale również możliwości przyszłej potencjalnej, hipotetycznej i teoretycznie możliwej zabudowy, jaka może powstać na danym terenie w nieokreślonej przyszłości, co w konsekwencji doprowadziło do zakwalifikowania przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia; 3. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM polegające na nieznajdującym uzasadnionych podstaw ustaleniu, iż przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie w niniejszej sprawie, zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko na skutek analizy parametrów, które nie wynikają z wniosku inwestora; 4. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych, nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym w zakresie ustalenia miejsc dostępnych dla ludności, a nadto wyjście poza zakres sprawy administracyjnej i poczynienie ustaleń dotyczących przedsięwzięcia o parametrach, które nie wynikają z wniosku inwestora; 5. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę materiału dowodowego polegającą na pominięciu części dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, w szczególności Kwalifikacji środowiskowej, a nadto ustaleniu stanu faktycznego w sposób niekorespondujący z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w szczególności w zakresie ustaleń dotyczących spełnienia przesłanek pozwalających na zakwalifikowanie inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 6. art. 8, 9 i 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, w szczególności ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami prawa, a nadto brak należytego uzasadnienia przesłanek, którymi organ kierował się rozstrzygając niniejszą sprawę, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik strony skarżącej wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, względnie uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniosła, że we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie skarżąca zakreśliła maksymalne pochylenie anteny, które przewiduje przy realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W toku postępowania organ odwoławczy ustalił tilty opierając się o dane wynikające ze specyfikacji technicznej anten sektorowych. Zdaniem pełnomocnik strony skarżącej, wartość tiltów ustalona przez Kolegium wykracza poza zakres wniosku inwestora. W ocenie pełnomocnik strony skarżącej, skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy z wniosku inwestora i jego oświadczenia złożonego na żądanie organu wynika, że planowana inwestycja nie ma charakteru przedsięwzięcia, dla którego na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to organy nie miały obowiązku prowadzić dalszego postępowania w celu badania jedynie potencjalnej, teoretycznej możliwości prowadzenia w planowanym obiekcie działalności, która mogłaby wskazywać na to, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem pełnomocnik strony skarżącej, okoliczność, że mechanicznie można regulować wiązkę w dodatkowym zakresie - ponad wskazany we wniosku - nie uzasadnia rozszerzania kwalifikacji przedsięwzięcia o badanie występowania miejsc dostępnych dla ludności w szerszym zakresie niż to wynika z wniosku. Inwestor legalnie może bowiem zrealizować zamierzenie tylko przy pochyleniu wiązki o wartość wskazaną we wniosku, a mającą odzwierciedlenie w decyzji administracyjnej. Organ administracji publicznej nie może zakładać, że skarżący będzie postępował niezgodnie z prawem. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej podniosła, iż przedłożony wniosek zakłada maksymalne parametry pracy planowanych anten sektorowych stacji bazowej, przy czym nie oznacza to, że anteny te będą pracować z maksymalnymi parametrami. Planowane anteny sektorowe są uniwersalne i zaprojektowane w sposób umożliwiający stosowanie ich również w innych krajach, gdzie normy środowiskowe, budowlane etc., są inne niż w Polsce. Pełnomocnik dodała, że inwestor zwraca uwagę, iż zaplanował parametry pracy anten, które są niezbędne dla optymalnej propagacji fal radiowych w celu pokrycia sygnałem określonego terenu. Decydując o pochyleniach anten, czy to elektrycznych czy mechanicznych, brane jest pod uwagę ukształtowanie terenu, zabudowa, jej wysokość i gęstość, ponadto odległość od innych stacji bazowych. Zdaniem pełnomocnik, to inwestor w zależności od swoich potrzeb decyduje o parametrach pracy anten sektorowych, jakie zastosuje, a nie odwrotnie, czyli dostosowanie inwestycji do możliwości planowanych anten, bo byłoby to sprzeczne z interesem inwestora. W dalszej kolejności pełnomocnik strony skarżącej wskazała, że organ I instancji nie dokonał żadnego ustalenia dotyczącego wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludności, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, iż "nie można definitywnie stwierdzić, że w osiach głównych wiązek promieniowania anten nie będą znajdowały się takie miejsca". Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem spełnienia kryteriów wynikających z Rozporządzenia RM, czy to określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 czy § 3 ust. 1 pkt 8, wymaga jednoznacznego i stanowczego stwierdzenia, iż na przebiegu osi głównej wiązki promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności, a nie że nie można stwierdzić, iż miejsca takie nie będą występować. Zdaniem pełnomocnik strony skarżącej, ustalenia organu I instancji zostały dokonane w sposób wadliwy, niezgodny z obowiązującymi przepisami. Pełnomocnik strony skarżącej wskazała, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych ustalenie miejsc dostępnych dla ludności winno uwzględniać: a. analizę istniejącej zabudowy; b. możliwości przyszłej zabudowy, przy czym określenie kierunków przyszłej zabudowy nie może być dowolne, lecz winno wynikać z uwzględnienia obowiązującego porządku prawnego, to jest regulacji prawnych dotyczących zasad i możliwości zagospodarowania danego obszaru, a zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2015 r. II OSK 323/14). Zdaniem pełnomocnik strony skarżącej, zarówno w odniesieniu do MPZP, jak i decyzji WZ, ustalenia w tym zakresie powinny nastąpić według stanu na dzień wydania decyzji administracyjnej. W szczególności, sama potencjalna możliwość wydania kolejnych decyzji administracyjnych o warunkach zabudowy nie stanowi okoliczności relewantnej dla ustalenia miejsc dostępnych dla ludności, albowiem jest to przede wszystkim niezgodne z wynikającą z orzecznictwa sądów administracyjnych dyrektywą uwzględniania obowiązującego porządku prawnego, jak i wiążącym organy administracji publicznej obowiązkiem działania na podstawie i w graniach przepisów prawa. W ocenie pełnomocnik strony skarżącej, ustalenie miejsc dostępnych dla ludności winno nastąpić na dzień wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie i w świetle obowiązującego na ten dzień stanu prawnego. Potencjalna i teoretyczna możliwość wydania kolejnych decyzji o warunkach zabudowy, jak również ich potencjalna treść, winny pozostać poza kognicją organu, jako okoliczności irrelewantne z punktu widzenia przedmiotu postępowania. W dalszej kolejności odnosząc się do wydanych decyzji o warunkach zabudowy pełnomocnik wyjaśniła, iż budynki, dla których decyzje te zostały wydane, zostały już zrealizowane, zatem ich parametry podlegają ocenie w ramach analizy istniejącej zabudowy. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej podniosła, że wiązki promieniowania mają charakter umowny i stosowane są w kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z Rozporządzeniem RM. W kwalifikacji tej nie dokonuje się analizy rzeczywistego rozkładu pola promieniowania elektromagnetycznego, lecz jedynie wektor osi głównej wiązki. Długość osi wiązki jest uzależniona tylko od jednego parametru - równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP. Kwalifikacja ma na celu jedynie ustalenie, czy konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia, a analiza ta winna nastąpić wg stanu na dzień wydania decyzji administracyjnej w sprawie. Wobec powyższego w ocenie pełnomocnik strony skarżącej, z uwagi na fakt, iż jest to tylko analiza parametru umownego (nie rzeczywistego oddziaływania inwestycji), nie ma uzasadnionych podstaw do uwzględniania przyszłej potencjalnej, wyłącznie teoretycznej, możliwości zabudowy. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej stwierdziła, że organ II instancji nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów zawartych w odwołaniu, jak również argumentacji przedstawionej w piśmie z dnia 14 czerwca 2019 r. Obszerne fragmenty obu pism zostały przytoczone w uzasadnieniu decyzji, jednak organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do przedstawionej argumentacji, nie dokonał jej oceny i nie skomentował, co stanowi o wadliwości decyzji organu II instancji, albowiem organ ten pominął okoliczności istotne dla sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Kontrola ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu wydania zaskarżonej do sądu decyzji. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, odpowiadają prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości w niniejszej sprawie. W tym kontekście przede wszystkim, wbrew zarzutom skargi, nie można zarzucić Kolegium zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, poczynienia dowolnych ustaleń faktycznych, nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, wyjścia poza zakres sprawy administracyjnej, a w konsekwencji uznać za zasadne twierdzeń strony skarżącej na poparcie tych zarzutów wskazujących na naruszenie w kontrolowanej sprawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Analiza akt sprawy zasadności zarzutów tych bowiem nie potwierdza. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów strony skarżącej szczegółowo określonych w pkt 2, pkt 3 i pkt 6 skargi. W szczególności z analizy tej wynika, że w sprawie wszczętej wnioskiem Spółki A o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, Kolegium decyzją z dnia [...]., znak [...], uchyliło poprzednią decyzję organu gminy odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując m.in. na konieczność dokonania oceny możliwości występowania miejsc dostępnych dla ludności dla każdego azymutu, biorąc pod uwagę dane przedstawione przez inwestora w złożonych dokumentach oraz zagospodarowanie terenu w osiach głównych wiązek promieniowania planowanych anten. Organ I instancji trzykrotnie wzywał inwestora do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, wskazując, że w złożonej kwalifikacji podane parametry anten nie są parametrem maksymalnym przyjętym dla tego typu urządzenia, ponieważ w opracowaniu uwzględniono jedynie stosowane przez inwestora maksymalne tilty elektryczne, a nie możliwe maksymalne pochylenie dla danej anteny. Tymczasem inwestor w pismach z dnia 9 stycznia 2019 r. i z dnia 6 lutego 2019 r. wyjaśnił jedynie, że "nie można zakładać budowy i pochylenia anten niezgodnego z obowiązującymi przepisami, dlatego zaprojektowano system antenowy z maksymalnym pochyleniem odpowiednio S1-10 stopni S2-10 stopni natomiast sektor S3-7 stopni", oraz wskazał, iż nie rozważa montażu pochylaczy mechanicznych ani pochylania anten niezgodnego z prawem, dlatego przyjęte są pochylenia wiązki przedstawione w przesłanej dokumentacji. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia inwestora, w ocenie Sądu należało uznać, że Kolegium, argumentując zajęte w sprawie stanowisko, trafnie odwołało się do poglądu WSA w Łodzi wyrażonego w wyrokach z dnia 23 października 2018 r. II SA/Łd 463/18 oraz z dnia 14 grudnia 2018 r., II SA/Łd 863/18, iż przy kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowych, w przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej, do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności, gdy istnieje możliwość zastosowania zarówno tiltu mechanicznego, jak i elektrycznego. Sąd w składzie niniejszym, podzielając w pełni powyższy pogląd, pragnie zauważyć, że zgodnie z wnioskiem inwestora moc promieniowana izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny nie przekracza 8402 W. Oznacza to zatem, że z uwagi na moc promieniowaną izotropowo pojedynczej anteny, do planowanej inwestycji niewątpliwie odnoszą się regulacje § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) ww. rozporządzenia RM. Jednocześnie podkreślić należy, że w "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową A", sporządzonej w maju 2018 r., podano, że w sektorze S3 zaprojektowano maksymalne pochylenie anteny o 7°, natomiast w sektorach S1 i S2 o 10°. Z danych katalogowych anteny typu [...], które mają być zamontowane na wieży, wynika, że maksymalny tilt elektryczny dla danej anteny wynosi 10°, a ponadto istnieje możliwość zastosowania tiltu mechanicznego o maksymalnym pochyleniu 8°. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo w toku postępowania odwoławczego w celu ustalenia, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) czy § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) rozporządzenia RM, wystąpiło do inwestora o przesłanie: wykresu przedstawiającego przekrój wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten S3A1 w azymucie 315° dla tiltu 10° oraz wykresów przedstawiających przekrój wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten we wszystkich sektorach z zastosowaniem maksymalnego tiltu elektrycznego wraz z możliwym maksymalnym tiltem mechanicznym. Nie sposób przy tym nie zgodzić się z Kolegium, że inwestor udzielił odpowiedzi na wskazane pismo, jednakże nie przedstawił na rysunku przekroju wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten S3A1 w azymucie 315° dla tiltu 10°. Rację ma zatem Kolegium, że ów stan rzeczy uprawniał do dokonania oceny planowanej inwestycji w oparciu o materiał zgromadzony przez organ I instancji. Kolegium prawidłowo przy tym wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) rozporządzenia RM do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z Kwalifikacji przedsięwzięcia (zał. nr 3a i 3b) wynika, że w odległości 150 m od środka elektrycznego anten w azymutach 75° i 195°, przy maksymalnym pochyleniu anteny o 10°, obszary promieniowania anten sektorowych wystąpią na wysokości 17,2 m n.p.t. (przy uwzględnieniu obniżenia terenu o 2,0 m), a zatem biorąc pod uwagę, że tereny występujące w tych kierunkach nie są zabudowane, należało uznać, że obszary promieniowania wystąpią nad miejscami dostępnymi dla ludności na wysokości 15,2 m. Jednocześnie Kolegium prawidłowo zwróciło uwagę, że w azymucie 315° Kwalifikacja przedsięwzięcia (zał. nr 3c) wykazała, że w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny, przy maksymalnym planowanym przez inwestora pochyleniu anteny o 7°, obszary promieniowania anteny sektorowej wystąpią na wysokości 8,6 m, nad możliwą maksymalną wysokością zabudowy wynikającą z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości G. i B. w gminie K. , tj. 9,5 m, oraz przy uwzględnieniu podwyższenia terenu w tym azymucie o 5,0 m. W tym azymucie zatem obszary promieniowania wystąpią nad miejscami dostępnymi dla ludności na wysokości 6,6 m. Zasadnie przy tym Kolegium wywiodło, że gdyby przyjąć, że na tym azymucie maksymalne pochylenie anteny wyniesie 10°, to biorąc pod uwagę występowanie obszarów promieniowania przedstawionych dla azymutów 75° i 195° w odległości 17,2 m n.p.t., przy uwzględnieniu 2,0 m obniżenia terenu, to wyliczenia przedstawiałyby się następująco: 17,2 m - 2,0 m (obniżenie terenu) - 5,0 m (podwyższenie terenu) - 9,5 m (możliwa zabudowa) i 2,0 m (przyjęta wysokość dla miejsc dostępnych dla ludności) = - 1,3 m. Wychodząc z powyższych przesłanek, w ocenie Sądu, Kolegium trafnie przyjęło, że planowana inwestycja przy zastosowaniu maksymalnego tiltu elektrycznego możliwego dla anteny typu [...] wypełnia dyspozycję w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) rozporządzenia RM. Tym samym Kolegium prawidłowo utrzymało w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o określenie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, nie podzielając zarzutów skarżącej, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. IB