II SA/Łd 686/19

Dnia 10 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi J. G. i B. O. – S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. a.bł. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) – powoływanej jako: "u.p.z.p." – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie, w postępowaniu legalizacyjnym, dwóch budynków mieszkalnych, dwóch gospodarczych oraz budynku biurowego wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 13, na działce nr 152 oraz fragmencie działki nr 145/[...] (pas drogowy), w obrębie [...]. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że wnioskiem z 12 października 2017 r. K. K. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych, dwóch budynków gospodarczych oraz budynku biurowego wraz z urządzeniami budowlanymi, w ramach legalizacji samowoli budowlanej, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 13, na działce nr 152 oraz fragmencie działki nr 145/[...] (pas drogowy), w obrębie [...]. Do wniosku załączyła wezwanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] r., znak: [...], do przedłożenia w terminie do 31 października 2017 r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącej samowolnie wybudowanych budynków: mieszkalnego, produkcyjnych, biurowo-garażowego, stróżówki ogrodzenia frontowego, zlokalizowanych na terenie nieruchomości przy ul. A 13 (działka nr 152, obręb [...]). Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2018 r. Prezydent Miasta Ł., działając w trybie art. 62 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozostawało to w związku z faktem, iż tereny zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "A", na obszarze którego zlokalizowana jest działka nr 152, wskazane zostały w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. (uchwała Rady Miejskiej nr A z dnia 28 marca 2018 r.), jako obszary przestrzeni publicznej, wymagające sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jednak uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z 6 marca 2019 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. w zakresie dotyczącym określenia obszarów przestrzeni publicznej oraz obszarów dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wprowadzono zastrzeżenie, że w terenach rozwoju funkcji rekreacyjno-wypoczynkowych do obszarów przestrzeni publicznej nie zalicza się nieruchomości lub ich części stanowiących użytki gruntowe oznaczone Br, B, Be, Bi oraz Bp w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień uchwalenia zmiany studium tj. 6 marca 2019 r. Działka nr 152 sklasyfikowana jest jako B tereny mieszkaniowe, co wyklucza ten teren z obszarów przestrzeni publicznej, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając to na uwadze, postanowieniem nr [...] z [...] mara 2019 r. Prezydent Miasta Ł. podjął zawieszone postępowanie i w jego wyniku wydał decyzję nr [...] z [...] maja 2019 r. Kolegium wskazało również, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji strony postępowania – B. O. – S. i J.G. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść decyzji, tj.: art. 6, art. 7 i art. 77, art. 8 § 1 w zw. z art. 110 § 1, art. 8 § 2, art. 78, art. 80 i 81 k.p.a. oraz art. 244 k.p.c., a także naruszenie prawa materialnego w wyniku jego wadliwej wykładni i stosowania a w szczególności: art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia, jak również art. 28 i art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a tym samym naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, jak i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Organ II instancji wskazał także, że do akt przedmiotowej sprawy wpłynęło też pismo inwestora K. K., z którego wynikało, że podniesione w odwołaniu zarzuty są całkowicie chybione i nie mają wpływu na prawidłowość wydania decyzji, dlatego też nie zasługują na uwzględnienie. Następnie Kolegium, na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p., wyjaśniło zasady ustalania warunków zabudowy podnosząc, że ww. przepis ma zastosowanie również w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b) oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na potrzeby toczącego się postępowania legalizacyjnego istniejącego już obiektu zastosować należy dyspozycję art. 61 ust. 1 u.p.z.p, gdyż przepis ten służy realizacji normy wynikającej z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy wskazał dalej, że analiza spełnienia zawartych w powołanej wyżej normie prawnej warunków, następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) – powoływane dalej jako: "rozporządzenie" – które określa wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (art. 61 ust. 6 w zw. z art. 61 ust. 7 u.p.z.p.). W ocenie Kolegium, przeprowadzona w przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczna obszaru analizowanego spełnia wymagania ustanowione w § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Sporządzona analiza w sposób kompleksowy przedstawia dane dotyczące zabudowy i zagospodarowania wyznaczonego obszaru oraz wykazuje warunki nowej zabudowy, które pozwoliłyby zrealizować zamierzenie budowlane z zachowaniem ładu przestrzennego okolicy. Charakterystyka obiektów położonych w obszarze analizowanym i sporządzona dokumentacja graficzna stanowi materiał dowodowy, który pozwala na rzetelną weryfikację opracowanej analizy oraz wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, stanowiącej konieczny element postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej. Obszar analizowany został wyznaczony w przedmiotowej sprawie w promieniu 270 m od granic terenu inwestycji, co odpowiada trzykrotnej szerokości jego frontu (3 x 90 m = 270 m). W aktach sprawy znajduje się mapa w skali 1:1000, na której pokazane zostały granice terenu objętego analizą urbanistyczno-architektoniczną. Przedmiotowa analiza składa się nie tylko z powołanej wyżej mapy, ale także z części opisowej. Część graficzna i opisowa analizy stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Analizą objęto istniejącą zabudowę, zlokalizowaną w granicach obszaru analizowanego. Funkcje i cechy tej zabudowy obrazuje tabela na stronie 67 akt sprawy, zawarta w części opisowej analizy. W stosunku do żadnego z obiektów poddanych ocenie nie zostało stwierdzone, że jest samowolą budowlaną, nie toczy się również żadne postępowanie w tym zakresie. W tej sytuacji nie można uznać za uzasadnione twierdzenia, że niektóre z obiektów objętych analiza są niezgodne z porządkiem prawnym. Analizując poszczególne parametry dla spornej zabudowy organ II instancji wskazał, że: Linia zabudowy wyznaczona została jako nieprzekraczalna w odległości 8 m od granicy z pasem drogowym. Jak wykazała analiza urbanistyczna, ulica A, na odcinku znajdującym się w granicach obszaru analizowanego, nie ma wyraźnie wykształconej linii zabudowy. Budynki zlokalizowane są w różnej odległości od pasa drogowego od 4 m do nawet 40 m. Po stronie terenu inwestycji ta odległość wynosi od 8 m do 26 m. Z budynków będących przedmiotem legalizacji najbliżej pasa drogowego położony jest budynek gospodarczy oznaczony jako G2, który fragmentem usytuowany jest w pasie drogowym ul. A. Pozostałe budynki położone są w odległościach zachowujących odległości sytuowania zabudowy leżącej po tej samej stronie ul. A - 11 m (budynek mieszkalny M1) i dalej. Mając na uwadze opisany wyżej stan zagospodarowania, linię zabudowy wyznaczono w minimalnej odległości w jakiej sytuowana jest zabudowa wzdłuż ul. A, po tej samej stronie co teren inwestycji, czyli 8 m. Taki sposób ustalenia linii zabudowy nie narusza zdaniem Kolegium przepisu § 4 ust. 4 rozporządzenia. Wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji ustalono w zakresie od 0,01 do 0,15. Jak wykazała w tym przypadku analiza, parametr ten dla całej zabudowy w obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie od 0,01 do 0,46, średnio 0,18. Ustalone dla nowej zabudowy wielkości tego parametru mieszczą się zatem w przedziale wielkości występujących w obszarze analizowanym, przy czym minimalna odpowiada minimalnej wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym, maksymalna zaś obecnej wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy na działce nr 152. Takie ustalenie wypełnia dyspozycję § 5 ust. 2 rozporządzenia. Szerokość elewacji frontowej ustalono w następujący sposób - dla budynków mieszkalnych - od 6 m do 19 m; - dla budynku biurowego - od 10 m do 16 m; - dla budynków gospodarczych - od 3 m do 12 m. Jak wykazała analiza, istniejące w obszarze analizowanym budynki mieszkalne jednorodzinne posiadają szerokość od 4m do 30 m, średnio 13 m, przy czym budynki w zabudowie bliźniaczej mają łączną szerokość elewacji frontowej ok. 40 m. Szerokość elewacji frontowych budynków towarzyszących zabudowie mieszkaniowej (gospodarczych, niemieszkalnych, garażowych) i pozostałych budynków niemieszkalnych wynosi od 3,8 m do 26 m, średnio 9 m. Średnia szerokość elewacji frontowej z całego obszaru analizowanego wynosi 12 m. Ustalone dla budynków mieszkalnych i gospodarczych wartości mieszczą się w przedziałach wartości charakterystycznych dla zabudowy o tych funkcjach. Dotyczy to również szerokości elewacji frontowej budynku biurowego, dla którego ten parametr został ustalony na podstawie średniej wielkości szerokości elewacji frontowej zabudowy mieszkaniowej (ok. 13 m) z tolerancją ± 20%. Powyższe ustalenia nie naruszają zatem dyspozycji § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki określono w następujący sposób: - dla budynków mieszkalnych - do okapu od 3 m do 6 m; - dla budynku biurowego - do attyki od 4 m do 6,5 m, - dla budynków gospodarczych - od 2,2 m do 5 m. Jak wskazują wyniki analizy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkaniowych obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie od 3 m do 7 m, średnio 4 m. Zabudowa towarzysząca (niemieszkalna, gospodarcza i garażowa) posiada wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 2 m do 5,5 m, średnio 3-3,5 m, pozostała niemieszkalna od 4,5 do 5 m. Ustalone wielkości, odpowiadające wnioskowanym mieszczą się zatem w wartościach omawianego parametru z obszaru analizy. Takie ustalenie nie narusza, zdaniem Kolegium § 7 ust. 4 rozporządzenia. Geometria dachu ustalono w następujący sposób: - dla budynków mieszkalnych - dach dwu- lub wielospadowy o kącie nachylenia głównych połaci od 30° do 40° i wysokości kalenicy od 6,5 m do 10 m; - dla budynku biurowego - dach płaski o kącie nachylenia połaci dachowych od 1° do 10°, wysokość górnej płaszczyzny dachu od 4 m do 6,5 m; - dla budynków gospodarczych - dach płaski lub dwu lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych od 1° do 20° i wysokości kalenicy od 3 m do 7 m. Jak stanowi w tym zakresie analiza, w obszarze analizowanym budynki mieszkalne posiadają dachy płaskie oraz dachy dwu i wielospadowe o nachyleniu połaci do 45°. Kalenice dachów spadzistych do maksymalnie 10 m, średnio 6,5 m. Kalenice dachów płaskich do maksymalnie 9 m. Budynki zabudowy towarzyszącej posiadają dachy płaskie oraz dachy dwu i wielospadowe, o nachyleniu połaci do 30°. Kalenice dachów zabudowy o tej funkcji o maksymalnej wysokości 7 m, średnio 4,5 m. Ustalenia w zakresie geometrii dachu, odpowiadają zatem dyspozycji § 8 rozporządzenia. W świetle powyższego, organ II instancji uznał, że ustalone zaskarżoną decyzją wymagania odpowiadają cechom istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy i wyznaczone zostały zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami § 4 - § 8 rozporządzenia. Kolegium podkreśliło, że z uwagi na okoliczność, że ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie nastąpiło w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym, przy określeniu wymagań wynikających z art. 61 ust. 7 u.p.z.p., organy powinny odnosić przyjęte dane do konkretnych parametrów powstałej inwestycji, albowiem inwestycja ta, jest inwestycją już zrealizowaną. Wyznaczenie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu winno odnosić się do istniejącego obiektu, a to oznacza konieczność dokonania analizy, czy powstałe skutkiem posadowienia tego obiektu parametry są zgodne z parametrami wynikającymi z przepisów rozporządzenia. W konsekwencji powyższego zbędnym było przyjmowanie wskaźników minimalnych i maksymalnych, co mogłoby sugerować, że wniosek dotyczy nowej, a nie zrealizowanej już zabudowy. W sytuacji przyjęcia jednak takich wskaźników, należało je odnieść do wskaźników zrealizowanej inwestycji, celem wykazania, czy mieszczą się one w przyjętych granicach, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego wnioskowana inwestycja zachowuje cechy zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium, a wbrew twierdzeniom odwołujących się, kontynuuje także funkcję istniejącej w tym obszarze zabudowy. Jak bowiem wykazała przeprowadzona analiza, w obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna z zabudową towarzyszącą (budynki gospodarcze, inne budynki niemieszkalne oraz garaże i szklarnie). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, iż kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. W przedmiotowej sprawie Kolegium wskazało, że choć w obszarze analizowanym występują jedynie funkcje: mieszkaniowa i gospodarcza, to budynek biurowy, jako pełniący funkcję uzupełniającą dla zabudowy mieszkaniowej, nie pozostaje z nimi w kolizji, spełniając tym samym przesłankę kontynuacji funkcji. Skoro zatem inwestycja zachowuje cechy i funkcje zabudowy sąsiedniej, warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, określony w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uznać należy za spełniony. Ponadto, teren inwestycji posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej - ul. A. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji - budynki zasilane są w energię elektryczną z sieci miejskiej, woda pobierana jest z własnego ujęcia, ścieki odprowadzane są do szczelnego zbiornika kanalizacji bezodpływowej. Teren działki nr 152, sklasyfikowany jako B - tereny mieszkaniowe nie jest objęty obowiązkiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele rolnicze i nieleśne, a wreszcie decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W konsekwencji, wbrew przedstawionemu w odwołaniu stanowisku, należy uznać, że organ I instancji prawidłowo dokonał oceny ziszczenia się wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy i w drodze decyzji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W świetle zarzutów odwołujących się organ II instancji zaznaczył, że zaskarżona decyzja podlegała uzgodnieniu z właściwymi organami, w tym Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. Mając na uwadze fakt, iż działka nr 152 położona jest na terenie zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "A", organ ustalający warunki zabudowy przesłał temu organowi projekt decyzji dla przedmiotowej inwestycji do uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Organ ten w terminie 3 tygodni od dnia doręczenia pisma znak: [...] z 6 lutego 2018 r. nie zajął stanowiska w sprawie. Tym samym w myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienie uważa się za dokonane. W ocenie Kolegium dokonane przez organ ustalenia oraz zebrane dowody - w zakresie tożsamości obiektów w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy i postępowaniu legalizacyjnym oraz sprecyzowania funkcji tych ostatnich, określenia obiektów podlegającym decyzjom rozbiórkowym wydanym dla przedmiotowej nieruchomości, czy wydanych w innych postępowaniach rozstrzygnięć, dotyczących terenu inwestycji, a także wpływu na wydane rozstrzygnięcie zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. i planu miejscowego dla wsi S. i wsi G.- potwierdzają ocenę, że zarzuty są nieuzasadnione. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyli B.O.-S. i J.G., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania, która miała wpływ na treść decyzji, tj.: a) art. 6 k.p.a., bowiem przedmiotowe postępowanie było prowadzone in fraudem legem; b) art. 7 i art. 77 k.p.a. w wyniku uchylenia się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpoznania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego słusznego interesu stron, a w konsekwencji uchylenia się od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego: – art. 8 § 1 w zawiązku z art. 110 § 1 k.p.a. w wyniku prowadzenia postępowanie w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; nadto z pominięciem dowodów znanych organowi z urzędu, a złożonych w postępowaniu [...], prowadzonym przez tego samego pracownika organu i nadzorowanym także przez pracownika nadzorującego niniejsze postępowanie; w szczególności, że przy piśmie z 8 sierpnia 2017 r. została złożona decyzja ostateczna administracyjna Urzędu Dzielnicowego Ł.G. Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego z [...] maja 1990 r., nr 15/[...], wydana w sprawie [...], zgodnie z którą organ nakazał W. i E. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanych budynków gospodarsko-inwentarskich w terminie do 31 grudnia 2000 r.; powody dla których organ uznał ten materiał za nieistniejący nie są zrozumiałe tym bardziej, że organ jest następcą prawnym organu, który wydał decyzję z [...] maja 1990 r.; jest to tym bardziej niezrozumiałe, że ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę obiektów objętych postępowaniem o WZ nie została ani uchylona ani zmieniona; co więcej jak wynika z załączonego do odwołania postanowienia organ dysponował znanym notoryjnie postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z [...] czerwca 2016 r., sygn. [...], o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla domu jednorodzinnego z uwagi na to, że taka budowa będzie skutkowała niszczeniem, uszkadzaniem lub przekształcaniem obszaru oraz uszkadzaniem i zanieczyszczaniem gleby; działanie organów administracji prowadzi wprost do naruszenia art. 2 Konstytucji, bowiem godzi w przesłankę zasady sprawiedliwości społecznej takie działanie organu administracji, zgodnie z którymi obywatel nie może legalnie zbudować na swoim gruncie domu jednorodzinnego, a dla obiektów totalnej samowoli budowlanej, objętej ostateczną decyzją rozbiórkową, całkowicie sprzecznych z przeznaczenia gruntu podanym w wypisie z ewidencji gruntów, w obszarze objętym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 27 maja 2009 r., nr [...], otwarta jest droga do jej legalizacji poprzez wydanie przez organy administracji decyzji o WZ, akceptowanej przez SKO; – art. 8 § 2 k.p.a. w wyniku dowolnego odstąpienia od praktyki rozstrzygania spraw dla tego samego obszaru, choć niekoniecznie w takim samym stanie faktycznym i prawnym, bez wskazania jakiejkolwiek uzasadnionej przyczyny, w sytuacji gdy ten sam organ wydał decyzję odmawiającą wydania decyzji o WZ stronie wnioskującej o wybudowanie domu mieszkalnego jednorodzinnego w obszarze objętym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z 27 maja 2009 r., nr [...], a dla samowoli budowlanej dotyczącej obiektów produkcyjnych, biurowych i mieszkaniowych, wydał decyzję pozytywną; – art. 78 k.p.a. wskutek niewykonywania w postępowaniu wniosków dowodowych strony; a nadto w aspekcie art. 77 k.p.a. pominięcia znanych organowi urzędowo dokumentów; – art. 80 i 81 k.p.a. w wyniku dokonania ustaleń z rażącym i celowym naruszeniem zasady, że organ ustala na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a nadto – pominięcia, że przedmiotowe budynki jako samowola budowlana, w sensie prawnym nie istnieją ergo organ wydaje decyzję jak dla nowej inwestycji; – wprowadzenia fikcyjnego określenia dla istniejących budynków produkcyjnych jako zabudowy towarzyszącej oraz wprowadzenia pojęcia budynek biurowy dla budynku stanowiącego element części produkcyjnej zakładu; – wyeliminowania z ustaleń wypisu z ewidencji gruntów, określającego teren jako miejsce zabudowy mieszkaniowej, przy braku jakichkolwiek zapisów co do innego rodzaju zabudowy; – art. 244 k.p.c. w związku z art. 7 i 77 k.p.a., a nadto 80 i 81 k.p.a. w wyniku uchylenia się od ustaleń zgodnych z treścią dokumentu urzędowego jakim jest jednoznaczny w swojej treści wypis z ewidencji gruntów, a także uchylenia się od analizy dokumentów urzędowych w postaci wydawanych dla tego obszaru decyzji o odmowie wydania decyzji o WZ na budynki czysto mieszkalne, postanowienia Dyrektora Ochrony Środowiska co do odmowy uzgodnienia WZ dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dokumentacji urzędowej organu w postaci ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów objętych postępowaniem; dokumentów w których organ w okresie odroczenia wykonania decyzji rozbiórkowej jednoznacznie nie tylko badał i ustalał w terenie, ale także definiował istniejącą zabudowę jako produkcyjną; 2) prawa materialnego w wyniku jego wadliwej wykładni i stosowania a w szczególności: a) art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w wyniku wyprowadzenia z braku uzgodnienia środowiskowego projektu decyzji o warunkach zabudowy, w aspekcie formalnym, poglądu o zgodności wniosku z obowiązującymi w obszarze chronionym warunkami, przy pełnej świadomości, że brak reakcji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest wprost sprzeczny z prawem, co wynika ze znajomości postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z [...] czerwca 2016 r., sygn. [...]; b) art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w wyniku uchylenia się od rozpoznania sprawy jak dla nowej zabudowy; c) art. 28 i art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, z których wykładni wynika wprost, że decyzja o WZ jest pierwszą decyzją wszczynającą działania mające prowadzić do procesu budowlanego, a tym samym naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, jak i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. określającego istotę tej decyzji. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżących wniósł ponadto, aby WSA dokonał oceny i to nie formalnej, ale merytorycznej - jako sąd w państwie prawnym - czy obszar zabudowy jednorodzinnej objętej planem szczegółowym, położonej w innej gminie, dla działek o powierzchni od 600 do 1200 m2, gdzie zabudowa towarzysząca dotyczy garaży lub niewielkich pomieszczeń gospodarczych może być w aspekcie zdrowego rozsądku i racjonalnego rozumienia reguł prawnych i w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. może być podstawą do analizy nowej zabudowy dla obszaru innej gminy, objętego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 27 maja 2009 r., nr [...], ustanawiającą ten obszar strefą ochrony przyrodniczej, o powierzchni działek około 10000 m2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Pismem z 27 grudnia 2019 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania K.K. - inwestora – wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że powoływana przez skarżących decyzja z [...] maja 1990 r., nr [...], znak: [...], o nakazie rozbiórki budynków gospodarczo-inwentarskich skierowanych do E. i W. K. (ówczesnych właścicieli nieruchomości), nie pozostaje już w obiegu prawnym. Niezależnie od tego pełnomocnik uczestniczki postępowania wskazał na fakt, że inwestorka w 2016 r. uzyskała pozwolenia na rozbiórkę dwóch obiektów i były to decyzje: Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z [...] marca 2016 r. oraz Nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. Przedmiotowe obiekty zostały rozebrane odpowiednio w lutym 2017 r. oraz w październiku 2019 r. Dalej pełnomocnik uczestniczki postępowania wskazał, że skarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy obejmuje pięć obiektów objętych przedmiotowym postępowaniem, co potwierdza protokół Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z 10 maja 2017 r. Dalej podniesiono, że za uwzględnieniem skargi nie może stanowić argumentu także okoliczność, że w postępowaniach dotyczących innych stanów faktycznych i prawnych, dla innych nieruchomości i na rzecz innych podmiotów zostały wydawane różne negatywne rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy inwestycji. Przedmiotowa sprawa nie może być związana wynikami innych postępowań, zapadłych w innych stanach faktyczno-prawnych, tj. innych nieruchomości i innych podmiotów. Nie ma tutaj żadnego znaczenia, iż we wskazywanych przez pełnomocnika skarżących rozstrzygnięciach zapadały decyzje odmowne, czy też były wydawane negatywne postanowienia opiniujące (ul. A 15), albo też nakazy rozbiórkowe (ul. A 9). Zdaniem pełnomocnika uczestniczki postępowania chybionym również jest zarzut naruszenia przepisów prawa na okoliczność przyjęcia przez organy obu instancji za prawidłowe, spełnienie warunku milczącego uzgodnienia projektu decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, poprzez argumentowanie tego faktem wydania opinii tegoż organu w formie postanowienia negatywnego w całkowicie innej sprawie. Pełnomocnik uczestniczki postępowania wyjaśnił następnie zasady ustalania warunków zabudowy dla obiektów objętych postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, a także stwierdził, że za chybione należy uznać argumenty polegające na wskazywaniu rozbieżności w ocenie wykonanej analizy urbanistycznej z ustaleniami dotyczącymi terenów w innej gminie (objętej planem miejscowym). Zdaniem pełnomocnika uczestniczki postępowania nie ma żadnego znaczenia dla zasad sporządzania analizy urbanistycznej w stosunku do obiektów już wybudowanych (objętych procedurą legalizacji) odnoszenie się do zasad zabudowy terenów położonych w innej gminie, a przede wszystkim ocena parametrów istniejącej samowolnej zabudowy w aspekcie ustaleń istniejących dla danych terenów ustaleń miejscowych planów zagospodarowania. Charakterystyka obiektów położonych w obszarze analizowanym i dokumentacja graficzna pozwoliły na wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Pełnomocnik uczestniczki postępowania podniósł, że nieuprawniony jest wniosek pełnomocnika skarżących o zażądanie przez WSA i dołączenie do akt niniejszej sprawy akt z zakończonego już postępowania z wniosku jego mocodawczym w przedmiocie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na zmianę przeznaczenia obiektów (zakończonego nota bene umorzeniem tego postępowania). Prowadzone w 2017 r. postępowanie w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejących obiektów na cele spalarni zwierząt, ujawniło że przedmiotowe obiekty są samowolami budowlanymi. K.K. wycofując wniosek, skorzystała jako jedyny dysponent tego postępowania z prawa wystąpienia o jego umorzenie. Ze względu na konieczność poddania budynków procedurze legalizacyjnej, moja Mocodawczym złożyła stosowny wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o ich zalegalizowanie, a przedmiotowa decyzja o ustalenie warunków zabudowy stanowi spełnienie jednej z podstawowych przesłanek w procesie legalizacji. W ocenie pełnomocnika uczestniczki postępowania nie można także uznać zarzutu, że uchwała Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z 28 marca 2018 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi oraz zmieniająca ją uchwała Rady Miejskiej w Łodzi Nr [...] z 6 marca 2019 r. jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie ustalenia Studium winny być wiążące przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenia studium są wiążące dla organów miasta przy sporządzaniu planów miejscowych, ale wręcz nie mogą być wiążące dla prezydenta miasta przy rozpoznawaniu wniosków o ustalenie warunków zabudowy. Zatem dopóki dla danego terenu nie ma obowiązującego prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to inwestor musi wystąpić i uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, wydaną w zgodzie z przepisami prawa. Podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia administracyjnego może stanowić jedynie akt prawa powszechnie obowiązującego i nie zmienia tego fakt związania organów gminy ustaleniami studium przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie wiążą powszechnie i nie mogą tworzyć materialnoprawnej podstawy do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałoby jego uchylenie. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o art. 61 ust. 1 u.p.z.p., stosownie do którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących wymogów: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Analiza art. 61 u.p.z.p. daje podstawy do przyjęcia, że z istoty decyzji o warunkach zabudowy wynika, że określa ona dopuszczalny i zgodny z istniejącym na terenie analizowanym, sposób nowego zagospodarowania przedmiotowej działki. Celem każdej decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na obszarze, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie dotyczyło ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia budowalnego, lecz już istniejącego, jako że ściśle związane jest z faktem prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego w sprawie samowoli budowlanych zrealizowanych na terenie działki o nr ewid. 152, obr. [...], położone w Ł. przy ul. A 13. Tym samym wniosek o wydanie warunków zabudowy w niniejszej sprawie był zdeterminowany wezwaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z 1 sierpnia 2017 r., skierowanym do K.K., jako właściciela spornych obiektów budowlanych. Nie ulega bowiem żadnych wątpliwości, że dla terenu, na którym znajdują samowolnie zrealizowane obiekty budowlane, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor, który dąży do legalizacji tej samowoli budowlanej, zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Pomimo zatem tego, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie dotyczy budynków już istniejących, wydanie decyzji winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa), co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego tj. takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W celu zatem ustalenia wymagań dla spornej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie wyznaczony obszar analizowany został bowiem w promieniu 270 m od granic terenu inwestycji, co odpowiada trzykrotnej szerokości jego frontu i w jego ramach dokonano analizy istniejącej zabudowy pod kątem jej funkcji, cech i zagospodarowania terenu. W świetle ustaleń analizy nie budzi wątpliwości, że sporne budynki (2 mieszkalne, dwa gospodarcze i 1 biurowy) realizują funkcję istniejącą w obszarze analizowanym, gdzie co prawda dominuje zabudowa jednorodzinna, ale towarzyszy jej także inna zabudowa, jak np. budynki gospodarcze, inne budynki niemieszkalne oraz garaże i szklarnie. Zgodzić się przy tym należy z organami administracji, że choć w obszarze analizowanym nie występują budynki biurowe, to jednak dopuszczalne jest potraktowanie takiego budynku jako pełniącego funkcję uzupełniającą dla zabudowy mieszkaniowej, który z pewnością nie pozostaje z nimi w kolizji, spełniając tym samym przesłankę kontynuacji funkcji. Innymi słowy inwestycja zachowuje cechy i funkcje zabudowy sąsiedniej, warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, określony w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kontynuacja funkcji nie oznacza bowiem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa funkcja nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym. Takiej kolizji Skład orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził. Również w sposób prawidłowy, oparty o przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, określono parametry i wskaźniki objętych wnioskiem budynków, odnoszące się do powierzchni zabudowy, wysokości i szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Podkreślenia bowiem wymaga to, że parametry te znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie urbanistycznej z uwagi na nawiązanie do zabudowy, znajdującej się w obszarze analizowanym (gabarytowo i rodzajowo zbliżonej). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji są w tym zakresie bardzo szczegółowe, zatem nie ma potrzeby ponownego przytaczania i omawiania wszystkich parametrów i wskaźników ustalonych dla poszczególnych budynków. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów rozporządzenia. W świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji nie budzi również wątpliwości spełnienie pozostałych, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające, a decyzja jest zgodna z przepisami szczególnymi. Podkreślić przy tym warto, że decyzja posiada wymagane przepisami prawa uzgodnienia. Przechodząc natomiast do oceny podniesionych w skardze zarzutów stwierdzić należy, co następuje: Przede wszystkim nie można podzielić zarzutu, co do nieuwzględnienia przez organy administracji faktu wydania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. postanowienia z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 15 (dz. nr ewid. 153,155 i 145, obr. [...]). Wymienione wyżej postanowienie wydane zostało w ramach innego postępowania administracyjnego i nie może wywoływać żadnych skutków prawnych w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z przepisu tego wynika, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy musi każdorazowo zwrócić się do właściwych organów o dokonanie stosownego uzgodnienia. Z kolei z art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). W przedmiotowej sprawie organ I instancji był obowiązany przedstawić Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Ł. projekt decyzji o warunkach zabudowy, celem jego uzgodnienia i z tego obowiązku się wywiązał. Natomiast brak stanowiska organu uzgadniającego nie stanowił żadnej przeszkody do dalszego procedowania, bowiem jeżeli organ uzgadniający nie przedstawi swojego stanowiska w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, to po upływie tego terminu, przyjmuje się tzw. fikcję uzgodnienia, a uzgodnienie uważa się za dokonane. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W świetle powyższego zarzut naruszenia przez organ administracji art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. okazał się całkowicie chybiony. Nie można przy tym zgodzić się z zarzutem skargi, co do naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., poprzez dowolne odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Jak już zostało wyżej zaznaczone stan faktyczny i prawny obu spraw o warunki zabudowy przy ulicy A 13 i A 15 nie był tożsamy, a więc organ nie mógł ww. zasady naruszyć. Jako niezasadne należy również ocenić zarzuty pominięcia przez organy administracji faktu wydania decyzji rozbiórkowej dla obiektów znajdujących się na działce przy ulicy A 13. Niezależnie bowiem od prawdziwości twierdzeń pełnomocnika uczestniczki postępowania K.K., że decyzja, o której mowa w skardze została uchylona przez organ wyższego stopnia, a więc nie stała się ostateczna, wskazać należy, że właścicielka nieruchomości przy ulicy A 13 uzyskała decyzje o pozwoleniu na rozbiórkę budynków gospodarczych (zlokalizowanych na działkach o nr 152 i 153), a rozbiórka została już wykonana. Wskazać jednak należy, że budynki te nie były objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak również nie były objęte postępowaniem legalizacyjnym, o którym mowa w piśmie organu nadzoru budowlanego z 1 sierpnia 2017 r. Mając powyższe na uwadze, jako bezpodstawne należy uznać zarzuty naruszenia przez organy administracji przepisów dotyczących postępowania dowodowego, tj. art. 77, art. 78 k.p.a. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego wcale nie oznacza, że organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wszystkie zgłaszane przez stronę środki dowodowe. Żądanie przeprowadzenia przez stronę dowodu podlega uwzględnieniu tylko wtedy, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jak wynika natomiast z uzasadnień decyzji organów obu instancji, skarżącym zostało wyjaśnione, dlaczego zgłaszane przez nich dowody organy uznały, za niemające znaczenia w niniejszej sprawie i tę argumentację sąd podziela. W tym samym zakresie nie można zarzucić organom naruszenia art. 80 i art. 81 k.p.a. Jeśli idzie o zarzut naruszenia art. 28 i art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, z których wykładni wynika wprost, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest pierwszą decyzją wszczynającą działania mające prowadzić do procesu budowlanego, a tym samym naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, jak i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. określającego istotę tej decyzji, to kolejny raz przypomnieć wypada, że wbrew powielanym twierdzeniom pełnomocnika skarżących, mimo że co zasady ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji planowanych, to dopuszczalne jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla istniejącej inwestycji w związku z koniecznością uzyskania tej decyzji w przypadku prowadzonego przed organem nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego, a z taką sytuacją w rozpoznawanej sprawie mamy o czynienia i od tej okoliczności abstrahować nie można. W konsekwencji w ocenie sądu nie doszło również do naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez uchylenie się od rozpoznania sprawy jak dla nowej zabudowy. W przedmiotowej sprawie wyznaczenie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu odnosi się bowiem do istniejących obiektów, a to oznaczało konieczność dokonania analizy, czy powstałe skutkiem nielegalnego posadowienia tych obiektów parametry mogą być zaakceptowane w zestawieniu z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym. Innymi słowy organ oceniał, czy parametry budynków objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na potrzeby postępowania legalizacyjnego pozwalają na stwierdzenie, że nie odbiegają one od parametrów budynków znajdujących się obszarze analizowanym, a więc że istniejące zagospodarowanie terenu objętego wnioskiem odpowiada prawu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie warunków zabudowy jest zatem konieczne do dalszego procedowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej, ale w żadnym wypadku nie przesądza jeszcze, że taka legalizacja nastąpi. Natomiast na marginesie tylko należy zauważyć, że ponieważ organy administracji, przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy nie stosowały przepisów ustawy Prawo budowlane, nie mogły tym samym dopuścić się ich naruszenia. Jak już został wyżej wyjaśnione organ dokonuje oceny zgodności wniosku o ustalenie warunków zabudowy z przepisami prawa po wyznaczeniu wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowanego i przeprowadzeniu na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Tym samym wspomniany przepis determinuje sposób postępowania przez organ. Przyjęcie do analizy danego obszaru, wyznaczonego w oparciu o przepis rozporządzenia następuje w oderwaniu od istniejącego podziału administracyjnego i faktu, czy powstała na części terenu zabudowa powstała pod rządami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też w oparciu o uzyskiwane indywidualnie decyzje o warunkach zabudowy. Reasumując, orzekające w niniejszej sprawie organy administracji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, należycie ustalając stan faktyczny oraz dokonując jego prawidłowej subsumpcji. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. dc