II SA/Łd 688/08

Dnia 21 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2009 roku sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia przedsięwzięcia polegającego na budowie i rozbudowie oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] Starosta Powiatowy w B. po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy S. z dnia [...] r. znak [...] uzgodnił w zakresie ochrony środowiska przedsięwzięcie polegające na budowie i zabudowie kabiny lakierniczej, zabudowie kabiny śrutowni, magazynu wyrobów gotowych (naczep samochodowych) i magazynu stali na działkach o nr ewid. 326/2, 1950/1, 318/1, 319/1 obręb S. Powyższe postanowienie na skutek zażalenia W.M. zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. znak [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na naruszenie przepisów art. 7, 10, 81, 124 § 2, 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] Starosta B. po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy S. z dnia [...] r. znak [...] na podstawie art. 106 § 1 i 5 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150) uzgodnił w zakresie ochrony środowiska przedsięwzięcie polegające na budowie i zabudowie kabiny lakierniczej, zabudowie kabiny śrutowni, magazynu wyrobów gotowych (naczep samochodowych) i magazynu stali na działkach o nr ewid. 326/2, 1950/1, 318/1, 319/1 obręb S. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] wyraził opinię o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] Wójt Gminy S. nałożył obowiązek sporządzenia raportu dla planowanej inwestycji w zakresie przewidzianym w art. 52 ust. 1 pkt 1-16 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150). Organ poinformował, że w toku postępowania uzgodnieniowego dokonał analizy sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz argumentów podnoszonych w przedmiotowej sprawie zarówno przez W.M. jak i inwestora oraz autora projektu, w wyniku czego stwierdził, że zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie pogorszy walorów środowiska, jeżeli w procesie technologicznym zastosowane zostaną techniki spawania gazów obojętnych i cięcia plazmowego blach (znaczne zmniejszenie emisji tlenków azotu i pyłu), niskoemisyjne źródła ciepła w kabinach lakierniczych, wyroby lakiernicze o mniejszej zawartości LZO, instalacje do separacji ścierniwa, instalacje odpylania w kabinach lakierniczych i kabinie śrutowniczej, wydajne hydrodynamiczne pompy natryskowe, urządzenia do oczyszczania ścieków, kabiny lakiernicze i kabiny śrutowni wyposażone zostaną w filtry do oczyszczania powietrza wylotowego o wysokiej skuteczności, emitory kabin lakierniczych zostaną wyniesione na wysokość 8 m p.p.t. oraz zastosowane zostanie prawidłowe postępowanie z odpadami. Starosta podniósł przy tym, że eksploatacja instalacji, po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia, nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska. Ponadto wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza oraz emisja hałasu, nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Oddziaływanie tej instalacji nie będzie powodowało pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach i zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Organ I instancji zaznaczył, że uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem ochrony środowiska na podstawie dokumentacji, która została załączona oraz zgromadzona w sprawie i stwierdził na tej podstawie za zasadne uzgodnienie warunków realizacji ww. przedsięwzięcia. Podniósł przy tym, że kwestia wykorzystania uwag i wniosków w związku z udziałem społeczeństwa, w myśl art. 56 ust. 8 ustawy - Prawo ochrony środowiska, powinna mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (a nie w uzasadnieniu postanowienia uzgadniającego), do wydania której zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 4 tej ustawy, właściwy jest wójt. W zażaleniu na powyższe postanowienie W.M. wniósł o ustalenie, w oparciu o dokumenty będące w posiadaniu Urzędu Skarbowego, firmy "B." oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, rzeczywistej wielkości produkcji zakładu oraz dokonanie oględzin terenu zakładu, skoro Powiatowy Inspektor Sanitarny, Powiatowy Inspektor Budowlany oraz Starostwo Powiatowe nie dostrzegają, że instalacje, o których mowa w postanowieniu są wybudowane i już funkcjonują. Zdaniem strony, w toku postępowania nie wyjaśniono, w jaki sposób ustalone zostało zużycie materiałów malarskich na jedną naczepę (nie przedstawiono ekspertyzy). Do wątpliwości w tym zakresie odnosił się wcześniej na piśmie autor raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z którego stanowiskiem żalący zapoznał się, jednakże w dalszym ciągu jest zdania, że ta kwestia nie jest do końca oczywista. W dalszej części zażalenia strona przedstawiła kolejne uwagi. Według W.M., strumień ciepła emitowany z lakierni (spaliny + powietrze wentylacyjne) jest około dwukrotnie większy od ilości ciepła zawartego w oleju opałowym zużywanym do ogrzewania w lakierni w jednostce czasu. Wątpliwości W.M. wzbudza również określenie aerodynamicznego współczynnika szorstkości terenu jako właściwego dla zwartej zabudowy wiejskiej. Jego zdaniem, oceny dotyczące hałasów i pyłów, jak ocena emisji rozpuszczalników, są w raporcie dokonane nierzetelnie, a funkcjonowanie zakładu powoduje zagrożenie dla zdrowia i życia sąsiadów. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia Kolegium powołując się na treść art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) stwierdziło, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, organ właściwy do jej wydania obowiązany jest do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z innymi organami, w tym z organem ochrony środowiska (art. 48 ust. 2). Uzgodnienie to następuje w drodze postanowienia (art. 106 Kpa). Organ ochrony środowiska pełni tutaj rolę organu współdziałającego, a postępowanie uzgodnieniowe ma charakter pomocniczy. Stanowisko tego organu nie ma samodzielnego bytu prawnego, co oznacza, że wydane postanowienie nie rozstrzyga o istocie sprawy środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia ani nie kończy tej sprawy w instancji administracyjnej. Zdaniem Kolegium, zgodzić się trzeba z oceną Starosty, że inwestycja nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko, tym bardziej, gdy uwzględnione zostaną rozwiązania technologiczne i techniczne dotyczące inwestycji odnoszące się do ochrony środowiska. Analiza raportu oddziaływania na środowisko, aktualizowanego w toku postępowania, pozwala - zdaniem Kolegium - stwierdzić, że jest to środek dowodowy przydatny do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie. Został on sporządzony przez osobę posiadającą wiedzę i doświadczenie niezbędne do jego opracowania, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Raport zawiera analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych znaczących oddziaływań na środowisko oraz opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie, i na które zwrócił uwagę organ I instancji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska, a w szczególności nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych stężeń oraz natężeń zanieczyszczeń w środowisku. Brak jest dowodów przeciwnych w tym względzie. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości i dlatego też nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Odnosząc się w następnej kolejności do zarzutów zażalenia, organ stwierdził, że W.M. nie przedstawia żadnych argumentów i dowodów, co do wpływu inwestycji na środowisko. Błędny jest przede wszystkim jego zarzut, że w sprawie nie wyjaśniono, w jaki sposób ustalone zostało zużycie materiałów malarskich na jedną naczepę, ponieważ nie przedstawiono ekspertyzy. Kwestia ta, w ocenie Kolegium, została szczegółowo przedstawiona w dodatkowym stanowisku autora raportu, uzupełniającym raport, zawartym w piśmie z dnia 6 lutego 2008 r., z którym skarżący zapoznał się, co zresztą sam potwierdził w zażaleniu. Jeśli zaś chodzi o wniosek zawarty w zażaleniu dotyczący ustalenia, w oparciu o dokumenty będące w posiadaniu Urzędu Skarbowego, firmy "B." oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, rzeczywistej wielkości produkcji zakładu, Kolegium wskazało, że w tej kwestii wypowiedział się biegły w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykazując, że bilans masowy stosowanych w skali roku surowców, paliw i produktów przedstawiono dla produkcji na poziomie 500 szt. naczep i po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego docelowa zdolność produkcyjna zakładu będzie wynosić 500 sztuk rocznie. Co istotne, w powyższym zakresie skarżący zgłaszał już wcześniej uwagi, co do których odnosił się również inwestor w piśmie z dnia 10 grudnia 2007 r. wyjaśniając, że w firmie "B.", zgodnie z zamierzeniami i składanymi deklaracjami, produkcja wynosi 500 szt. naczep rocznie (tak jak to wynika z raportu) i nie planuje się w najbliższym czasie zmian w tym zakresie, co oczywiście nie oznacza możliwości rozważenia zwiększenia produkcji w przyszłości. Ponadto, jak wynika z załączonego przez inwestora do akt sprawy stanowiska autora raportu z dnia 6 lutego 2008 r., w określeniu przedmiotu działalności "B." inwestor podał jako cel zamierzenia inwestycyjnego produkcję i remonty łącznie 500 naczep w ciągu roku. Taką wielkość produkcji realizowano w 2006 r. przy istniejącym wyposażeniu w maszyny i urządzenia wytwórcze, i w tym zakresie inwestor nie przewiduje żadnych zmian. Odnosząc się do wniosku o dokonanie oględzin zakładu, organ II instancji zauważył, że powyższa kwestia była oceniana już wcześniej (w związku ze stawianymi zarzutami) przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., który przeprowadził kontrolę firmy "B.", w wyniku której stwierdzono, że śrutownia i lakiernia tymczasowo zostały zadaszone na podstawie zgłoszenia robót niewymagających pozwolenia na budowę, zaś kabina śrutowni i kabina lakierni stanowią samodzielne maszyny, które przez inwestorów zostały zabezpieczone przed wpływem warunków zewnętrznych i ustawione na utwardzonym terenie, który został utwardzony w oparciu o zgłoszenie robót niewymagających pozwolenia na budowę, wobec czego brak jest podstaw do interwencji ze strony służb nadzoru. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że w tym postępowaniu nie można oceniać stanowiska i działalności organu ochrony sanitarnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, W.M. powtórzył w zasadzie zarzuty z zażalenia od postanowienia organu I instancji i wniósł o sprawdzenie prawidłowości działania Kolegium. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna a zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 wskazanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną tam podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującego mocy postanowienie Starosty B. z dnia [...] r. dokonujące uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przedsięwzięcia polegającego na budowie i zabudowie kabiny lakierniczej, zabudowie kabiny śrutowni, magazynu wyrobów gotowych (naczep samochodowych) i magazynu stali na działkach o nr 326/2, 1950/1, 318/1, 319/1 obręb S. Podstawę materialno prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły, obowiązujące w chwili jego wydania, przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska ( tj. Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz.150 ze zm.) a w szczególności przepisy działu VI, rozdziału 2 obejmującego art. 46 i następne, dotyczące postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć. W ramach tegoż postępowania mieści się również postępowanie uzgodnieniowe prowadzone przed organem ochrony środowiska, w tym przypadku Starostą B., jako jeden z etapów postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, poprzedzający wydanie przez właściwy organ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż planowaną inwestycję zaliczono do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wobec tego, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] nałożono obowiązek sporządzenia raportu dla planowanej inwestycji w zakresie przewidzianym w art. 52 ust. 1 pkt 1-16 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i takiż raport z uwzględnieniem § 4 cytowanego rozporządzenia został sporządzony i dołączony do wniosku. Stosownie do przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska. Tak więc na organie ochrony środowiska, spoczywa obowiązek weryfikacji ustaleń sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko konkretnego przedsięwzięcia, w zakresie jego kompetencji, a więc problematyki związanej z zapewnieniem ochrony środowiska, rozumianego jako ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchni ziemi, wód, powietrza, oraz pozostałych elementów różnorodności biologicznej, a także wzajemnych oddziaływań pomiędzy tymi elementami (art. 3 pkt 39 Prawa ochrony środowiska). Oceniając tenże raport w kontekście zarzutów skarżącego, organ prawidłowo uznał, iż nie budzi on zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości i wobec tego nie ma podstaw aby odmówić mu wiarygodności. Dokonując analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko z punktu widzenia cytowanego wyżej przepisu a także wymogów nałożonych przywołanym postanowieniem należy podzielić stanowisko organu, iż brak jest podstaw dla jego skutecznego zakwestionowania. Przedstawiony przez inwestora raport jest rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. Raport zawiera analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych znaczących oddziaływań na środowisko oraz opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko. Z dokumentu tego wynika, że jeżeli w procesie technologicznym zastosowane zostaną: techniki spawania gazów obojętnych i cięcia plazmowego blach (a tym samym nastąpi znaczne zmniejszenie emisji tlenków azotu i pyłu), niskoemisyjne źródła ciepła w kabinach lakierniczych, wyroby lakiernicze o mniejszej zawartości LZO, instalacje do separacji ścierniwa, jak również instalacje odpylania w kabinach lakierniczych i kabinie śrutowniczej a także wydajne hydrodynamiczne pompy natryskowe oraz urządzenia do oczyszczania ścieków a nadto kabiny lakiernicze i kabiny śrutowni wyposażone zostaną w filtry do oczyszczania powietrza wylotowego o wysokiej skuteczności zaś emitory kabin lakierniczych zostaną wyniesione na wysokość 8 m p.p.t. oraz zastosowane zostanie prawidłowe postępowanie z odpadami to zakres oddziaływania ocenianego przedsięwzięcia na środowisko nie pogorszy walorów środowiska naturalnego. Organ prawidłowo uznał więc, że planowana inwestycja nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko (co oczywiście nie oznacza, że nie będzie oddziaływać w ogóle), tym bardziej, gdy uwzględnione zostaną rozwiązania technologiczne i techniczne dotyczące inwestycji, odnoszące się do ochrony środowiska przewidziane w raporcie. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że eksploatacja instalacji, po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie uzgodnieniowe, nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska. Ponadto wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza oraz emisja hałasu, nie będzie skutkować przekroczeniem standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Oddziaływanie tej instalacji nie będzie powodowało pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach i zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Należy podkreślić, że raport sporządzony został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i zawiera wszelkie elementy prawem przewidziane a to, że skarżący nie zgadza się z jego ustaleniami nie może stanowić podstawy dla jego podważenia. Analiza dokumentów zawartych w aktach sprawy, a w szczególności przewidzianych w art. 48 ust. 3 cytowanej ustawy wskazuje, że zbadano i oceniono wszelkie okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia. Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, że nie jest kompetencją organu ochrony środowiska analizowanie planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia jego wpływu na architekturę, wymagania sanitarne, zamiary inwestycyjne strony, kwestie wykonywania prawa własności nieruchomości czy ewentualnej zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, kwestie te mogą być bowiem przedmiotem analizy innych organów w toku odrębnych postępowań (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 117/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, LEX nr 337785). Tym samym, nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi w wyżej wymienionym zakresie, jak również dotyczące nie wyjaśnienia przez organ okoliczności dotychczasowego funkcjonowania zakładu w szczególności w aspekcie aktualnej i zdaniem skarżącego znacznie większej produkcji niż deklarowana przez inwestora. Należy wyraźnie zaznaczyć, że w ramach postępowania uzgodnieniowego organ nie bada rozmiaru i sposobu prowadzenia dotychczasowej produkcji przez inwestora, czy też utrudnień związanych z możliwością zainwestowania działek sąsiednich, spadku wartości tych nieruchomości czy też uwzględnienia interesu inwestora z pominięciem interesu osób trzecich. Kolegium prawidłowo akcentowało, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter pomocniczy, a organ ochrony środowiska pełni w tym przypadku rolę organu współdziałającego. Stanowisko tego organu nie ma samodzielnego bytu prawnego, co oznacza, że wydane postanowienie nie rozstrzyga o istocie sprawy środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia ani nie kończy tej sprawy w instancji administracyjnej. Podkreślić należy bowiem, że postanowienie uzgodnieniowe nie stanowi podstawy dla egzekwowania jakichkolwiek obowiązków od inwestora. Określa ono jedynie warunki przyszłej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i ustala swego rodzaju "wytyczne" z zakresu ochrony środowiska dla innego organu, właściwego dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wiążące postanowienia formułowane są w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej przez właściwy do tego organ w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Tak więc w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów jest słuszna i prawidłowa. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji.