II SA/Łd 689/13

Dnia 4 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu W. S. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) zawierającą w sobie należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.), art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako: ustawa) na wniosek S. N., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego z garażem, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 21, na działce nr 481/3. Jak wynika z akt sprawy na wniosek S. N. organ podjął postępowanie wyjaśniające ustalając, iż teren inwestycji położny jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niezbędne jest zatem ustalenie warunków w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Właścicielami terenu planowanej inwestycji, działka nr 481/3, jest osoba fizyczna, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów użytkiem faktycznym przedmiotowej działki jest "dr" na powierzchni 894m² i "B" na powierzchni 40m². teren inwestycji nie jest ogrodzony, ma wyznaczoną drogę z utwardzoną nawierzchnią, krawężnikiem i chodnikiem oraz przebiegające przez nią fragmenty sieci infrastruktury. Organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej jako: rozporządzenie), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek obszar analizy i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W następstwie tak przeprowadzonej analizy dla potrzeb niniejszej sprawy organ stwierdził, iż sąsiednie nieruchomości są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, zasada kontynuacji funkcji została zachowana. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej – ul. B istniejącym zjazdem, zatem i ten warunek jest zachowany. Podobnie kolejny, pkt 3 ust. 1 art. 61 ustawy, gdyż projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przedłożono umowy gestorów sieci. I dalej pkt 4 tj. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne także jest spełniony gdyż teren działki nie jest zabudowany, stanowi użytek faktyczny "dr" w obszarze 894 m² i "B" w obszarze 40m², teren nie wymaga zatem takiej zgody. Organ podkreślił, iż nie jest spełniony ostatni z warunków, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, decyzja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, gdyż działka nr 481/3 w zasadniczej swojej części - 894 m² stanowi użytek faktyczny "dr" czyli jest sklasyfikowana jako droga, 40m² działki to użytek faktyczny "B" znajduje się w narożniku działki między ul. B a sąsiednią działką 488/1. Droga ta stanowi część ul. A, która jest sklasyfikowana w całości jako droga gminna. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 ustawą z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013, poz. 260 – dalej jako: ustawa o drogach) zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Natomiast jak wynika z art. 10 ust. 1 ustawy o drogach, organem właściwym do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii jest organ właściwy do zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii. Organ zaznaczył, iż do tej pory nie nastąpiła właściwa procedura wyłączenia działki nr 481/3 z kategorii dróg gminnych, natomiast trwa postępowanie w sprawie nabycie przez Gminę Miasto Ł. własności nieruchomości zajętej pod drogę zatem zdaniem organu należy uznać, iż przedmiotowy teren nadal jest drogą gminną. Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach, w pasie drogowym zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Organ podkreślił, iż przedmiotowa działka drogowa stanowi część układu komunikacji drogowej obsługującej osiedle zabudowy jednorodzinnej. Wykluczenie jej z tego systemu zamknie jednostronnie drogi publiczne – ul. A i ul. C, czym utrudni dostęp do ul. B i obsługę komunikacyjną osiedla. W działce tej zlokalizowane są miejskie sieci instalacyjne obsługujące osiedle po zachodniej stronie ulicy B – wodociągowa, gazowa, energetyczna i telefoniczna. Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla działki 481/3 jest zatem sprzeczne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, iż nie jest możliwe wydanie wnioskowanej inwestycji, gdyż nie są spełnione łącznie wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy. Organ zwrócił uwagę na zachowanie przepisów procedury, m.in. art. 10 k.p.a., z którego skorzystała strona postępowania W. P. zamieszkała przy ul. C 2 i wyraziła sprzeciw dowodząc, iż przedmiotowa działka inwestycyjna stanowi istotną część komunikacji osiedla R. nadto, iż załączone przez inwestora umowy gestorów sieci są zawarte wspólnie dla zabudowy na działce nr 481/3 i 488/1 znajdujące się pod tym samym adresem i tego smagło właściciela. W odwołaniu od powyższej decyzji S. N. zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy przez uznanie, iż przepisy ustawy o drogach publicznych są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a nawet jeżeli mogłyby być tak zakwalifikowane przez uznanie, iż inwestycja jest z nimi sprzeczna. Odwołujący argumentował, iż z przywołanych przez organ art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy o drogach nie wynikają żadne zakazy, którymi miałby być związany organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Natomiast w odniesieniu do art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach, wprawdzie jest w nim mowa o zakazie lokalizacji w pasie drogowym drogi publicznej obiektów budowlanych, umieszczenia urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ale zdaniem strony przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, co najwyżej mógłby podlegać ocenie organów prowadzących ewentualne postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie strony organ I instancji pominął okoliczność, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest pierwszą z cyklu decyzji wydanych w procesie inwestycyjnym. Dalej odwołujący zarzucił, iż organ bezpodstawnie uznał, iż działka nr 481/3 jest zajęta w części przez drogę publiczną gminną – ul. A okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w żadnym z dokumentów, z którego wynikałoby, że linie regulacyjne ulicy A kiedykolwiek obejmowały choćby część działki nr 481/3. Jako dowód na tę okoliczność organ przyjął wypis z rejestru gruntów, gdzie określono, iż część działki jest faktycznie użytkowana jako droga. Zapisy ewidencji gruntów nie świadczą o publicznym charakterze drogi, ponieważ w taki sam sposób są w niej oznaczone drogi publiczne i drogi wewnętrzne, zaś gdy jako właściciel działki nr 481/3 jest osoba fizyczna uzasadnione jest przyjęcie, iż mamy do czynienia z drogą wewnętrzną a nie publiczną. Dodał, iż aktualnie w [...] Ośrodku Geodezyjnym toczy się postępowanie w sprawie zmiany błędnych zapisów w rejestrze gruntów dotyczących sposobu użytkowania działki nr 481/3, która ma polegać na wpisaniu, iż cała ta nieruchomość jest zgodnie ze stanem faktycznym użytkowana jako teren budowlany. Wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia własności części nieruchomości przez Gminę Ł., prowadzone jest nieprzerwanie od [...] roku i nie zostało zakończone wydaniem decyzji pozytywnej dla jednostki samorządu terytorialnego, co jest spowodowane tym, iż Gmina Ł. nie jest w stanie udokumentować, że nieruchomość była w dniu [...] zajęta pod drogę publiczną. Równocześnie, Gmina podjęła wstępne czynności w celu nabycie w przyszłości tej samej części działki nr 481/3 w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, co byłoby zbędne, gdyby jak to zostało stwierdzone w zaskarżonej decyzji już w tym momencie była na niej zlokalizowana droga gminna. Wbrew stanowisku organu I instancji żadne fragment przedmiotowej działki gruntu nie stanowi obecnie części układu komunikacji drogowej obsługującej osiedle zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W rzeczywistości, jak stwierdził organ, właścicielem całego terenu inwestycji jest osoba fizyczna, której prawo jest wpisane w księgę wieczystą a cały teren jest ogrodzony, za wiedzą i aprobatą organu, i użytkowany wyłącznie przez właścicielkę nieruchomości, zatem żaden z fragmentów nieruchomości nie jest wykorzystywany jako droga ogólnodostępna. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W pełni podzielając argumentację organu I instancji Kolegium wyjaśniło, iż katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat dokonywana jest ocena zgodności inwestycji zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Podkreślił, iż z ewidencji gruntów wynika, iż działka nr 481/3 oznaczona jest częściowo symbolem "dr" a częściowo "B". Stosownie zaś do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja taka jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Zapis tego przepisu, iż "podstawę planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków" należy rozumieć w ten sposób, że planowanie przestrzenne, którego przejawem jest także postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, nie może odbywać się w oderwaniu od zapisów ewidencji, w szczególności zapisów dotyczących powierzchni, klasyfikacji, kształtu czy prawa własności działek. Dalej, iż z art. 20 ust. 1 tej ustawy wynika, iż ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące m.in. położenia, granic i rodzajów użytków gruntowych. W mapie ewidencyjnej zaznacza się m.in. kontury użytków gruntowych i ich oznaczenie co wynika z § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454) Z kolei z § 67 tego aktu drogi – symbol "dr" – należą do grupy użytków – tereny różne. Zaliczenie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych dokonuje się zgodnie z załącznikiem nr 6 do tego rozporządzenia, z którego wynika, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Organem właściwym do prowadzenia ewidencji jest starosta, zaś zmiana danych w ewidencji może być dokonana tylko przez ten organ, podstawą zaś takiej zmiany mogą być udokumentowane informacje właściciela gruntu oraz innego podmiotu zainteresowanego albo decyzja właściwego organu. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, iż treść wypisu z ewidencji gruntów dla działki nr 481/3 uprawnia do stwierdzenia, iż w części o powierzchni 894m² stanowi ona pas drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Jak wynika z zapisu w ewidencji oraz zapisów w księdze wieczystej urządzonej dla tej nieruchomości, działka ta stanowi część pasa drogowego ulicy A figurującej w wykazie dróg gminnych miasta Ł.. Zdaniem organu planowana inwestycja na drodze publicznej niewątpliwie ograniczy funkcję drogi i spowoduje niewłaściwe jej użytkowanie, tym samym decyzja o warunkach zabudowy będzie sprzeczna z art. 4 pkt 21 i art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach. Przepis art. 4 pkt 21 ustawy o drogach definiuje pojęcie ochrona drogi jako działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Niewątpliwie jednym z działań skutkujących ograniczeniem funkcji drogi byłoby wybudowanie na jej terenie obiektu budowlanego niebędącego drogą, ani inżynierskim obiektem drogowym, urządzeniami, czy instalacjami przeznaczonymi do prowadzenia ruchu drogowego (ar. 4 pkt 2 ustawy o drogach). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. N. podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Uczestnik postępowania W. P. wniosła o oddalenie skargi i poinformowała, ze mieszka przy ulicy A od 70 lat i ulica ta zawsze była na tej działce - drogą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] o odmowie ustalenia, na wniosek strony skarżącej, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego z garażem na działce nr 481/3 przy ul. A 21 w Ł.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktu wykonawczego do tej ustawy - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.. Na wstępie podkreślić należy, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dla terenu, który nie jest objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalne, jeżeli w wyniku analizy prowadzonej przez właściwy organ dojdzie on do przekonania, popartego stosownymi dokumentami, iż planowane zamierzenie budowlane spełnia łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dla nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy określa przywołane już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.. W niniejszej sprawie, organy administracji architektoniczno-budowlanej po przeprowadzeniu takiej analizy urbanistyczno-architektonicznej doszły do przekonania, iż dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy, gdyż nie spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Analiza dokumentów zgromadzonych w ramach postępowania administracyjnego w pełni uzasadnia tak jednoznaczne stwierdzenie organu. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy przewiduje dopuszczalność wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, jeżeli decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Takimi przepisami odrębnymi są niewątpliwie przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy decyzja o warunkach zabudowy powinna pozostawać w zgodzie z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Skoro zatem część terenu inwestycyjnego jest według zapisu ewidencji gruntów użytkiem faktycznym drogą, stanowi część drogi gminnej – ulica A – to niewątpliwie dla potrzeb niniejszej sprawy przepisami odrębnymi są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Przepisy tej ustawy niewątpliwie mają wpływ na możliwość zabudowy tego terenu. Wobec powyższego nie sposób zgodzić się z wywodami skarżącego, iż przepisy ustawy o drogach publicznych nie powinny znaleźć zastosowania w sprawie. Na tę ocenę nie wpływa również argument skarżącego, iż teren ten nie jest wykorzystywany jako droga, ponieważ jest ogrodzony. A nadto decyzja ustalająca warunki zabudowy jest dopiero pierwszym z elementów długiego procesu inwestycyjnego i nie przesądza, iż ostatecznie do realizacji jej dojdzie. Owszem tego rodzaju decyzja nie rodzi praw do terenu a tym bardziej nie skutkuje realizacją inwestycji, nie oznacza to jednak, iż w każdych warunkach faktyczno-prawnych dopuszczalne, a wręcz nakazane, jest jej wydanie. Podkreślić trzeba, iż art. 61 ust. 1 ustawy jednoznacznie wymaga aby spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki wymienione w pkt 1-5 ust. 1 art. 61 ustawy. Ustawodawca nie przewidział wyjątków od tej podstawowej zasady, a skoro tak ustalenie, iż nie jest spełniony ostatni z warunków obligowało organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń i w ocenie Sądu organ wyprowadził z niego prawidłowy wniosek. Z ewidencji gruntów wynika, iż działka nr 481/3 oznaczona jest częściowo symbolem "dr" a częściowo "B". Stosownie zaś do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja taka jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Zapis tego przepisu, iż "podstawę planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków" należy rozumieć w ten sposób, że planowanie przestrzenne, którego przejawem jest także postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, nie może odbywać się w oderwaniu od zapisów ewidencji, w szczególności zapisów dotyczących powierzchni, klasyfikacji, kształtu czy prawa własności działek. Z art. 20 ust. 1 tej ustawy wynika, iż ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące m.in. położenia, granic i rodzajów użytków gruntowych. W ślad za organem powtórzyć trzeba, iż zapisy ewidencji gruntów są dla organów administracji i sądu wiążące. Podważenie zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W niniejszym postępowaniu przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, nie może również stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych, w której do sądu nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Zgodzić trzeba się tym samym z organem, iż z zapisów ewidencji gruntów wynika, iż część działki inwestycyjnej stanowi pas drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Na co zasadnie zwrócił uwagę organ, jak wynika z ewidencji i zapisów księgi wieczystej urządzonej dla tej nieruchomości, działka stanowi część pasa drogowego ulicy A figurującej w wykazie dróg gminnych miasta Ł.. Realizacja planowanej przez inwestora zabudowy bezsprzecznie ograniczy funkcję drogi i spowoduje niewłaściwe jej użytkowanie, tym samym decyzja o warunkach zabudowy będzie sprzeczna z art. 4 pkt 21 i art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Przepis art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych definiuje pojęcie ochrona drogi jako działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Jednym z działań skutkujących ograniczeniem funkcji drogi byłoby wybudowanie na jej terenie obiektu budowlanego niebędącego drogą, ani inżynierskim obiektem drogowym, urządzeniami, czy instalacjami przeznaczonymi do prowadzenia ruchu drogowego (ar. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych). W tym miejscu warto wyjaśnić, iż owszem jak podnosi skarżący wpis do ewidencji gruntów nie przesądza, iż droga ta ma charakter publiczny. Niemniej jednak sporna część działki jest częścią ulicy A, która wedle wykazu ulic na terenie miasta Ł. zaliczonych do dróg gminnych niewątpliwie jest drogą gminną publiczną. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność, iż prowadzone jest przez skarżącego postępowanie w [...] Ośrodku Geodezyjnym w sprawie zmiany błędnych zapisów w rejestrze gruntów dotyczących sposobu użytkowania działki nr 481/3, która ma polegać na wpisaniu, iż cała nieruchomość jest zgodnie ze stanem faktycznym użytkowana jako teren budowlany. Znaczenia nabierze dopiero potencjalnie pozytywny dla skarżącego wynik takiego postępowania. Jeżeli bowiem tak się stanie, to wówczas skarżący mając uregulowaną tą sporną kwestie może ponownie wystąpić o ustalenie warunków zabudowy, tym bardziej, iż obecnie jedyną przeszkodą w świetle art. 61 ust. 1 ustawy jest brak spełnienia warunku z pkt 5 tej normy prawnej. Bez wpływu na poczynione ustalenia organu pozostaje również postępowanie, jakie prowadzi Gmina Ł. celem nabycia tej części nieruchomości. Podobnie to jak obecnie ta część działki jest rzeczywiście wykorzystywana, gdyż organ nie ma obowiązku ustalać tej przesłanki, ma natomiast obowiązek opierać swoje ustalenia na dokumentach urzędowych, a takim dokumentem niewątpliwie jest zapis ewidencji gruntów. Na marginesie warto podkreślić, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, iż inwestor ma prawo złożyć ponowny wniosek o jej wydanie, chociażby po wyjaśnieniu kwestii wadliwych zapisów w ewidencji gruntów, na co wskazuje skarżący. Obecnie negatywne dla strony rozstrzygnięcie przedłuży proces inwestycyjny ale nie oznacza, iż całkowicie go niweluje. Podsumowując, w ocenie Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O wynagrodzeniu dla radcy prawnego ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 15 pkt 1 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). a.bł.