II SA/Łd 69/17

Dnia 7 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. P. K. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W skardze skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Wypłacone jej w latach 2010-2011 świadczenia w całości zużyła na własne potrzeby, a w chwili obecnej ze swoich dochodów nie jest w stanie zwrócić tych środków. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do wszczęcia wobec niej egzekucji, w toku której jej zadłużenie wobec braku możliwości jego spłaty będzie sukcesywnie wzrastać. Okoliczność ta niewątpliwie oznacza niebezpieczeństwo powstania dla niej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Przekazując Sądowi skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę nie odniosło się do kwestii zasadności wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić przy tym należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 168). Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w powołanym przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze wniesionej na wskazaną wcześniej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Wypłacone jej w latach 2010-2011 świadczenie w całości zużyła na własne potrzeby, a w chwili obecnej ze swoich dochodów nie jest w stanie zwrócić tych środków. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do wszczęcia wobec niej egzekucji, w toku której jej zadłużenie wobec braku możliwości jego spłaty będzie sukcesywnie wzrastać. Okoliczność ta niewątpliwie oznacza niebezpieczeństwo powstania dla niej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy stwierdzić, że sytuacja skarżącej jest na tyle wyjątkowa, iż spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji w łącznej kwocie 6.388,17 zł spowodowałoby znaczną szkodę i wiązałoby się z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim w tym względzie należy zauważyć, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci ograniczenia wysokości kwoty dochodu stanowiącej źródło utrzymania rodziny i w konsekwencji prowadzić do zaniechania wydatków na zakup lekarstw, co mogłoby mieć niekorzystne skutki dla zdrowia matki skarżącej. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w tym zwłaszcza z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) i dokumentów źródłowych, dochód rodziny skarżącej z tytułu jej stażu zawodowego i emerytury matki wynosi łącznie jedynie 2.151,38 zł. Jednocześnie wykazane przez skarżącą wydatki związane z opłatami, kosztami leczenia, zakupem żywności i środków czystości stanowią łącznie kwotę rzędu 1.402 zł - 1.502 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji i związana z nim konieczność ograniczenia, czy wręcz zaprzestania, ponoszenia wydatków na utrzymanie i zakup lekarstw mogłoby spowodować niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu matki skarżącej i nie można wykluczyć także na zdrowiu samej skarżącej, a w jej konsekwencji prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia w tym zakresie skutków. W tej sytuacji należało uznać, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki niezbędne do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. A. P.