II SA/Łd 693/15

Sygn. akt II SA/Łd 693/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim na uchwałę Rady Gminy Rzeczyca z dnia 21 maja 2013 roku nr XXXI/234/2013 w przedmiocie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Rzeczyca 1. stwierdza nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w zakresie § 3 ust. 1 pkt 3 w części dotyczącej obowiązku posypywania piaskiem lub innym materiałem oblodzonej powierzchni chodników oraz § 12 ust. 5 pkt 3; 2. umarza postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 7; 3. oddala skargę w pozostałej części. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tomaszowie Mazowieckim zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchwałę Rady Gminy Rzeczyca z dnia 21 maja 2013 r. Nr XXXI/234/2013 r. w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Rzeczyca, stanowiącym załącznik do przedmiotowej uchwały. Prokurator zarzucił powyższej uchwale, że została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, poprzez wprowadzenie rozwiązań w regulaminie, które stanowią przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.), zwanej dalej jako ustawa o u.c.p.g. poprzez: 1. uregulowanie w § 2 załącznika do uchwały zagadnień, które zostały uregulowane w innych aktach normatywnych lub wprowadzenie nowych pojęć, 2. wprowadzenie w § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały na właścicieli nieruchomości dodatkowego obowiązku posypywania piaskiem lub innym materiałem oblodzonych powierzchni z chodników położonych bezpośrednio wzdłuż nieruchomości oraz innych części nieruchomości służących do użytku publicznego w sposób nie zakłócający ruchu pieszych i pojazdów, 3. nałożenie w § 7 ust. 1 pkt 1 i 2 dodatkowych obowiązków, nieuregulowanych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zakresie utrzymania pojemników na odpady komunalne oraz miejsc ich ustawienia, 4. wprowadzenie w § 12 ust. 2 pkt 2 załącznika do uchwały zakazu wprowadzenia psów i innych zwierząt domowych do obiektów użyteczności publicznej do piaskownic dla dzieci, boisk szkolnych, do sklepów, zakładów produkcji spożywczej, zakładów usługowych, lokali gastronomicznych, aptek, obiektów użyteczności publicznej oraz innych obiektów, których administracje wprowadziły ten zakaz. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności załącznika do w/w uchwały zawierającej w/w regulamin w części obejmującej przepisy § 2, § 3 ust. 1 pkt 3, § 7 ust.1 i 2, § 12 ust. 2 pkt 2. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Prokurator stwierdził, że w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. brak jest upoważnienia dla rady gminy do formułowania w regulaminie jakichkolwiek definicji określonych pojęć, co dotyczy pojęć użytych wyłącznie w regulaminie na jego potrzeby, jak i ustalenia znaczenia określeń ustawowych zawartych w ustawie upoważniającej i innych ustawach. Za niezgodny z zakresem kompetencji udzielonej radzie gminy Prokurator uznał także § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały nakładający na właścicieli nieruchomości dodatkowy obowiązek posypywania piaskiem lub innym materiałem oblodzonych powierzchni z chodników położonych bezpośrednio wzdłuż nieruchomości oraz innych części nieruchomości służących do użytku publicznego w sposób nie zakłócający ruchu pieszych i pojazdów. W ocenie strony skarżącej z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wnika jednoznacznie, iż właściciele są zobowiązani do ściśle wskazanych czynności w określonym miejscu, tj. chodniku położonym bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Z tego powodu nałożenie na właścicieli nieruchomości dodatkowego obowiązku posypywania piaskiem lub innym materiałem oblodzonych powierzchni z chodników położonych bezpośrednio wzdłuż nieruchomości oraz innych części nieruchomości służących do użytku publicznego stanowi istotne naruszenie prawa. Dalej Prokurator zauważył, że w § 7 pkt 1 i 2 Rada Gminy Rzeczyca nałożyła na właścicieli dodatkowe obowiązki niewymienione w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie skarżącego obowiązki wymienione w treści art. 5 ustawy w zakresie utrzymania pojemników na odpady komunalne oraz miejsc ich ustawienia są ściśle określone w ustawie. Obowiązek należytego utrzymywania pojemników na odpady, a w tym poddawanie ich raz w miesiącu dezynfekcji stanowi nie tylko próbę powtórzenia regulacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, ale jednocześnie jest przekroczeniem w zakresie obowiązku regularnej dezynfekcji. Następnie Prokurator podniósł, że § 12 ust. 2 pkt 2 załącznika do uchwały wprowadzony został zakaz wprowadzenia psów i innych zwierząt domowych do obiektów użyteczności publicznej do piaskownic dla dzieci, boisk szkolnych, do sklepów, zakładów produkcji spożywczej, zakładów usługowych, lokali gastronomicznych, aptek, obiektów użyteczności publicznej oraz innych obiektów, których administracje wprowadziły ten zakaz. Zdaniem Prokuratora ustawodawca jednakże nie upoważnił rady gminy do sformułowania zakazu wprowadzania psów na określone tereny, lecz do ustalenia sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w taki sposób, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku nie był uciążliwy oraz nie zagrażał przebywającym tam osobom. Przyjęcie powyższego zakazu stanowi naruszenie kompetencji przyznanej w powołanym przepisie ustawy. Wprowadzenie w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy zakazu wprowadzania zwierząt na dane tereny jest środkiem nadmiernie ograniczającym swobodę poruszania się i przebywania w określonym miejscu, która przysługuje wszystkim obywatelom, w tym właścicielom zwierząt domowych. Ponadto Prokurator podniósł, że w tego rodzaju regulaminach nie można wprowadzać regulacji dotyczących zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Zasady i tryb korzystania z takich obiektów rada winna uregulować w osobnej uchwale podjętej na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Rzeczyca wyjaśnił, iż uwzględnia skargę w zakresie zarzutów dotyczących: § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do zaskarżonej uchwały oraz § 12 ust. 5 pkt 3 załącznika do zaskarżonej uchwały (błędnie oznaczonego w skardze jako § 12 ust. 2 pkt 2), wnosząc tym samym o stwierdzenie nieważności załącznika do zaskarżonej uchwały zawierającej w/w regulamin w części obejmującej § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały we fragmencie: "(...) oraz posypują piaskiem lub innym materiałem oblodzoną powierzchnię (...)" oraz stwierdzenie nieważności załącznika do zaskarżonej uchwały zawierającej w/w regulamin w części obejmującej § 12 ust. 5 pkt 3 załącznika do uchwały. W pozostałym zakresie organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że Rada Gminy nie wprowadziła w § 2 załącznika do uchwały zagadnień uregulowanych w innych aktach normatywnych czy nowych pojęć, a wskazany przepis ma charakter jedynie porządkujący. Organ nie uwzględnił jednak przywołanego zarzutu stojąc na stanowisku, że zaskarżone przepisy ani nie wprowadzają nowych pojęć, ani nie powielają zapisów ustawowych. Zaskarżony przepis nie ma na celu definiowania, nie stanowi słowniczka uchwały, a raczej "wykaz skrótów" zastosowanych w Regulaminie. Organ uwzględnił zarzut w zakresie § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały przyznając za ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, że nałożenie na mieszkańców w regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie obowiązku posypywania piaskiem lub innym materiałem oblodzonych powierzchni wykracza poza delegację ustawową z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie organu wniosek o stwierdzenie nieważności całego § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały jest jednak zbyt daleko idący. Stwierdzeniu nieważności podlegać powinien jedynie fragment: "(...) oraz posypują piaskiem lub innym materiałem oblodzoną powierzchnię." W zakresie zarzutu dotyczącego § 7 pkt 1 i 2 załącznika do uchwały organ podkreślił, że Prokurator nie wziął pod uwagę, iż uchwałą nr XXXI/343/2014 z dnia 25 września 2014 r. Rada Gminy Rzeczyca zmieniła brzmienie § 7 ust. 1 pkt 1 i 2 załącznika do uchwały, który po zmianie stanowi: "właściciel nieruchomości zobowiązany jest do utrzymania w czystości miejsc ustawienia pojemników do zbierania odpadów komunalnych". Organ nie uwzględnił tego zarzutu. Jego zdaniem zaskarżone przepisy w brzmieniu pierwotnym zostały wydane na podstawie dyspozycji art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który upoważnia do uregulowania warunków rozmieszczania pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Przywołany w skardze art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazuje jedynie, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wymaga natomiast uregulowania w regulaminie warunków rozmieszczania pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Rada Gminy Rzeczyca uczyniła zadość temu obowiązkowi wprowadzając zaskarżone przepisy, które w brzmieniu zmienionym przywołaną uchwałą z 25 września 2014 r. mieszczą się w delegacji z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który upoważnia radę gminy do uregulowania uchwałą warunków rozmieszczania tych pojemników. W ramach regulacji warunków rozmieszczenia pojemników na odpady Rada Gminy Rzeczyca uregulowała zasady ich ustawienia, a w szczególności warunki dotyczące miejsca ustawienia pojemników. W zakresie ostatniego zarzutu organ wyjaśnił, iż doszło do omyłkowego wskazania w skardze § 12 ust. 2 pkt 2 załącznika do uchwały w miejsce § 12 ust. 5 pkt 3 załącznika do uchwały. W zakresie zaskarżonej treści przepisu, z zastrzeżeniem jednak, że chodzi o w § 12 ust. 5 pkt 3 załącznika do uchwały, organ uwzględnił skargę. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazuje, że regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Tymczasem zapis zakazujący wprowadzania psów i innych zwierząt domowych do obiektów użyteczności publicznej, nie znajduje swojej podstawy w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co niejednokrotnie potwierdziło orzecznictwo sądów administracyjnych. Na rozprawie w dniu 14.10.2015 r. Prokurator sprecyzował skargę w ten sposób, że wniósł o stwierdzenie nieważności § 2, § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do kwestionowanej uchwały w zakresie obowiązku posypywaniem piaskiem lub innym materiałem oblodzonej powierzchni chodników oraz § 12 ust. 5 pkt 3, ponadto cofnął skargę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 7 regulaminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego – art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt organu jednostki samorządu terytorialnego sąd administracyjny stwierdza jego nieważność albo orzeka, iż został on wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności. W niniejszej sprawie skarga została złożona przez Prokuratora, co oznacza, że nie musiała być poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a jej wniesienie nie było ograniczone żadnym terminem, jako że dotyczy aktu prawa miejscowego (art. 53 § 3 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowią przepisy powołanej na wstępie uzasadnienia ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który to regulamin jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych przeterminowanych leków i chemikaliów, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz zużytych opon, a także odpadów zielonych, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) (uchylony); 5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Istotne jest, iż regulamin utrzymania czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust. 2 ustawy. Przepis ten ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy, stanowi delegację ustawową. Nie daje on prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Podkreślić również trzeba, iż regulacja przepisu art. 4 ust. 2 ustawy ma charakter wyczerpujący, zatem uchwalając na jego podstawie regulamin czystości i porządku, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Wskazując zakres zagadnień, które winny znaleźć się w regulaminie czystości i porządku, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej nie posłużył się bowiem sformułowaniem "w szczególności", "może określić", ale sformułowaniem "regulamin określa", co prowadzi do wniosku, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. W ramach delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ustawy brak jest upoważnienia rady gminy do formułowania w regulaminie jakichkolwiek definicji określonych pojęć. Dotyczy to nie tylko pojęć użytych w regulaminie na jego potrzeby, ale również pojęć już wcześniej zawartych w ustawie upoważniającej, jak również innych ustawach. Rada gminy nie została bowiem uprawniona do definiowania pojęć, którymi posługuje się ustawodawca. A minori ad maius niedopuszczalne jest również dokonywanie zmian w definicjach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny, niż uczynił to ustawodawca. Takie też stanowisko ugruntowało się orzecznictwie sądów administracyjnych, które skład orzekając w niniejszej sprawie podziela (por. wyroki NSA: z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/12; z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2058/11, z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 170/10 oraz wyroki WSA w: Poznaniu z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 748/13; z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 507/13, z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 238/13 - dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując powyższe, stwierdzić trzeba, iż w regulaminie mogą znaleźć się tylko takie postanowienia, których przedmiot mieści się w zakresie wyznaczonym przez omawiany przepis, zatem wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w art. 4 ust. 2 ustawy przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części. Jedynie regulamin utrzymania czystości i porządku w sposób ścisły odpowiadający treści art. 4 ustawy, a więc zawierający jedynie regulacje, do których zobowiązuje ten przepis, nie powtarzający zapisów ustawowych (w tym jakiejkolwiek ustawy), a jednocześnie regulujący wszystkie kwestie objęte zapisem art. 4 ustawy może być uznany za zgodny z prawem. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu stwierdzić należy, iż w dwóch przypadkach zakwestionowane w skardze postanowienia regulaminu świadczą o wykroczeniu przez Radę Gminy Rzeczyca poza zakres delegacji ustawowej dokonując nieuprawnionej modyfikacji norm ustawowych, stanowiąc przepisy wykraczające poza materię, która może być unormowana w regulaminie czystości i porządku, bądź dokonując nieuprawnionego powtórzenia treści norm ustawowych. Przechodząc do szczegółowej analizy zarzutów, należy mieć na uwadze, że w odpowiedzi na skargę organ uznał skargę w zakresie zarzutów dotyczących: § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do zaskarżonej uchwały oraz § 12 ust. 5 pkt 3 załącznika do zaskarżonej uchwały (błędnie oznaczonego w skardze jako § 12 ust. 2 pkt 2), wnosząc tym samym o stwierdzenie nieważności załącznika do zaskarżonej uchwały zawierającej w/w regulamin w części obejmującej § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały we fragmencie: "(...) oraz posypują piaskiem lub innym materiałem oblodzoną powierzchnię (...)" oraz stwierdzenie nieważności załącznika do zaskarżonej uchwały zawierającej w/w regulamin w części obejmującej § 12 ust. 5 pkt 3. Organ uwzględnił zarzut w zakresie § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały przyznając za ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, że nałożenie na mieszkańców w regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie obowiązku posypywania piaskiem lub innym materiałem oblodzonych powierzchni wykracza poza delegację ustawową z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie organu wniosek o stwierdzenie nieważności całego § 3 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały jest jednak zbyt daleko idący. Ocenę tę ostatecznie podzielił Prokurator wnosząc o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 3 w zakresie obowiązku posypywania oblodzonej powierzchni chodników piaskiem lub innym materiałem i w tej części Sąd uwzględnił skargę. W zakresie w § 12 ust. 5 pkt 3 załącznika do uchwały, organ uznał skargę. Należy w pełni podzielić pogląd organu, iż przepis art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazuje, że regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Tymczasem zapis zakazujący wprowadzania psów i innych zwierząt domowych do obiektów użyteczności publicznej, nie znajduje swojej podstawy w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co niejednokrotnie potwierdziło orzecznictwo sądów administracyjnych. Ustawodawca nie upoważnił bowiem rady gminy do sformułowania definitywnego zakazu wprowadzania zwierząt domowych na określone tereny, lecz do określenia obowiązków ich właścicieli w celu ochrony przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku (art. 4 ust. 2 pkt 6 ust. 6 ustawy) ( por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 października 2013r., sygn. akt IV SA/Po 507/13 – dostępne www.cbois.nsa.gov.pl ). Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi w zakresie § 2 załącznika do kwestionowanej uchwały. Wskazany przepis ma bowiem charakter jedynie porządkujący, precyzujący nazwę organu "Wójta Gminy Rzeczyca", urzędu jako "Urzędu Gminy Rzeczyca" oraz ustawy – jako ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.). Należy przeto podzielić stanowisko organu, iż przepis ten nie ma na celu wprowadzania nowych pojęć, ich definiowania, nie powiela również zapisów ustawowych, a jedynie stanowi "wykaz skrótów" zastosowanych w regulaminie, ułatwiających korzystanie z niego. Zasadność zakwestionowania opisanych wyżej zapisów omawianego regulaminu (§ 3 ust. 1 pkt 3 oraz § 12 ust. 5 pkt 3) uzasadniała stwierdzenie ich nieważności i wobec tego, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Z uwagi na to, że na rozprawie w dniu 14.10.2015 r. Prokurator cofnął skargę w zakresie stwierdzenia nieważności § 7 regulaminu, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a umorzył postępowanie w tej części. W odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności § 2 regulaminu skarga z przytoczonych powyżej względów w oparciu o art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. a.tp.