II SA/Łd 696/03

Dnia 1 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Asesor Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referent-stażysta Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Zespołu Elektrociepłowni w Ł. Spółki Akcyjnej. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Miasta Ł. z dnia [..] Nr [..]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Zespołu Elektrociepłowni w Ł. Spółki Akcyjnej kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [..], Nr [..], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Zespół Elektrociepłowni SA z siedzibą w Ł., utrzymało w mocy decyzję Zarządu Miasta Ł. z dnia [..], Nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez stronę prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy Ł.. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Zespół Elektrociepłowni w Ł. SA z siedzibą w Ł. przy ul. A. wystąpił do Zarządu Miasta Ł. z wnioskiem o stwierdzenie nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Ł. przy ul. B, oznaczonego jako działki nr 204/2 i 204/7 oraz prawa własności budynku przepompowni znajdującego się na tym gruncie. Właścicielem z mocy prawa opisanej nieruchomości jest Gmina Ł., co potwierdziła Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w decyzji Nr [..] z dnia [..] Nabycie przez Gminę Ł. z dniem [..] prawa własności gruntu spowodowało, iż Zarząd Miasta Ł. stał się organem właściwym do rozpatrzenia wniosku złożonego w oparciu o przepisy art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji ustalono, że Zespół Elektrociepłowni nie posiadał w dniu 5.12.1990 r. w swoim zarządzie gruntu oznaczonego jako działki nr 204/2 i 204/7. Mimo wezwań do uzupełnienia wniosku, wnioskodawca nie przedstawił żadnego z dokumentów potwierdzających istnienie prawa zarządu wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.). Decyzja Miejskiego Zarządu Geodezji i Gospodarki Terenami w Łodzi Nr [..] z dnia [..], na podstawie której przedmiotowa nieruchomość została przekazana w nieodpłatne użytkowanie Zakładowi Sieci Cieplnej, poprzednikowi prawnemu Zespołu Elektrociepłowni w Ł., decyzją Wojewody [..] nr [..] z dnia [..] została unieważniona w części dotyczącej działek nr 204/2 i 204/7, bowiem na jej podstawie przekazano w użytkowanie część nieruchomości nie będącej własnością Skarbu Państwa. Decyzja Wojewody [..] wyeliminowała z obrotu prawnego decyzję z dnia 15 października 1982 r. ze skutkiem prawnym od dnia jej wydania ([..]). Biorąc pod uwagę fakt, iż Zespół Elektrociepłowni w Ł. w dniu [..] nie miał w zarządzie przedmiotowej nieruchomości, nie spełniał więc ustawowej przesłanki. W tej sytuacji Zarząd Miasta Ł. decyzją z dnia [..] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez stronę prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy Ł., położonego w Ł. przy ul. , oznaczonego w ewidencji gruntów w obrębie geodezyjnym [..] jako działki nr 204/2 i 204/7 o łącznej powierzchni 3.013 m2, dla których w Sądzie Rejonowym dla Ł. - w Ł. w XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzona jest KW Nr [..] W odwołaniu Zespół Elektrociepłowni w Ł. SA wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 4 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., art. 156 kpa i błędne przedstawienie stanu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach swojego stanowiska wskazało, iż na podstawie decyzji z dnia [..] (Nr [..]) Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta Ł. część działki stała się własnością Skarbu Państwa, uregulowana w księdze wieczystej KW [..]. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [..] (Nr [..]) stwierdził nabycie przez Zespół Elektrociepłowni w Ł. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Ł. przy ul. B,oznaczonego jako działka nr 204/6 o pow. 1324 m2, i odmówił stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego działek nr 204/2 o pow. 2654 m2 i 204/4 o pow. 359 m2, objętych tą samą księgą wieczystą, gdyż w dniu [..] działki te nie były w użytkowaniu ZSC w Ł., skoro Wojewoda [..] stwierdził nieważność decyzji nr [..] z dnia [..] W latach 1997-2000 toczyły się postępowania odwoławcze przed Wojewodą [..], Krajową Komisją Uwłaszczeniową, Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oraz NSA. Ostatecznie sprawa została rozstrzygnięta przez NSA w wyroku z dnia [..], sygn. akt [..] oddalającym skargę Zespołu Elektrociepłowni w Ł.. NSA podzielił stanowisko Wojewody [..] i Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, że nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia prawa użytkowania wieczystego przez stronę. Zespół Elektrociepłowni w Ł. złożył wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej nieodpłatnie nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynku na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. brak jest podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji. NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 maja 2000 r. jednoznacznie stwierdził, że działki nr 204/2 i 204/7 nie zostały przekazane w zarząd poprzednikowi prawnemu skarżącego ZE w Ł., co oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki istnienia zarządu co do tych działek. Tym samym brak jest podstaw do uwłaszczenia ZE w Ł.. Nie jest więc możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu odwoławczego skarżący przedłożył wiarygodne dowody potwierdzające wybudowanie przez stronę przepompowni z własnych środków na podstawie decyzji administracyjnych. Fakt ponoszenia opłat z tytułu użytkowania działek też nie budzi wątpliwość, jednak na poprzedniku prawnym strony i na samej stronie ciążył obowiązek wystąpienia do właściciela gruntu z wnioskiem o wydanie decyzji o oddanie działek w zarząd i ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu zarządu. Wnoszone były opłaty w wysokości ustalonej przez Kierownika Urzędu Rejonowego i na konto Urzędu Rejonowego w Ł. w latach 1995-1998. W latach 1999-2001 strona wykazała, iż wnosił opłaty za użytkowanie (bez tytułu prawnego) nieruchomości na rzecz Starostwa Powiatowego w Ł. Zespół Elektrociepłowni powinien, jeśli chce stać się użytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem budynku przepompowni, wystąpić do właściciela gruntu od oddanie gruntu w użytkowaniu wieczyste w trybie przewidzianym w rozdziale 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zespół Elektrociepłowni w Ł. SA wniósł o uchylenie decyzji datowanej na dzień [..]. Jak podano w uzasadnieniu strona skarżąca na podstawie decyzji z dnia [..] otrzymała w odpłatne użytkowanie nieruchomość.. Od tej daty strona nieprzerwanie wnosi roczne opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w wysokości określonej w tej decyzji. Strona wystąpiła do Wojewody [..] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa wieczystego użytkowania do przedmiotowej nieruchomości. Wojewoda [..] rozpatrując wniosek stwierdził, iż decyzja z dnia [..] została wydana wadliwie, ponieważ w dacie jej wydania decyzją z dnia [..] wywłaszczona była tylko część nieruchomości, która obecnie określona jest jako działka nr 204/6 o pow. 1334 m2 i na tę działkę wydał decyzję potwierdzającą wieczyste użytkowanie. Pozostała część nieruchomości, na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) stała się własnością Gminy Ł., która decyzją z dnia [..] odmówiła skarżącemu potwierdzenia nabycia z dniem [..] prawa wieczystego użytkowania do nieruchomości. Na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 roku o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22 poz. 159 ze zm.) poprzednikowi prawnemu strony skarżącej została przekazana decyzją z dnia [..], w użytkowanie odpłatne nieruchomość, obejmująca między innymi obecne działki 204/2 i 204/7. Decyzja ta była ważna w całości zarówno w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), jak i w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.).Tym samym na podstawie art. 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, uzyskane przez ZEC w Ł. prawo użytkowania przekształciło się skutecznie w prawo zarządu i w dacie uwłaszczenia (czyli w dniu 5 grudnia 1990 r.) prawo to nadal przysługiwało ZEC w Ł.. Toteż na podstawie decyzji o użytkowaniu w związku z przepisem § 4 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. strona udowodniła prawo zarządu i przysługuje jej uwłaszczenie na przedmiotowej nieruchomości. Na istnienie prawa zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. nie ma wpływu wydana w dniu [..] decyzja stwierdzająca częściową nieważność decyzji z dnia z [..]., gdyż ani ta decyzja ani obowiązujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstawy do uznania, że stwierdzenie nieważności decyzji wywiera skutki co do unieważnionej decyzji od daty wydania decyzji unieważnionej. Kodeks postępowania administracyjnego nie zna instytucji "nieważności z mocy prawa". Nieważność jest stwierdzana inną decyzją administracyjną a jej skutki mogą obejmować jedynie okres po uprawomocnieniu się decyzji stwierdzającej nieważność. Ustalenia w zakresie ważności decyzji o użytkowaniu dokonane przez Zarząd Miasta Ł. w sposób rażący naruszają przepisy kpa o unieważnianiu decyzji oraz są niezgodne z treścią wydanej w dniu [..] decyzji, gdyż nie stwierdza ona nieważności decyzji z 1982 r. w części pkt 1 tej decyzji od daty jej wydania. Klauzula wykonalności tej decyzji opiewa na datę 21 sierpnia 1996 r. Powyższe ustalenia w pełni uzasadniają wniosek o uchylenie decyzji z dnia [..], jako naruszającej w sposób rażący przepisy prawa. Dodatkowo strona skarżąca podała, że sytuacja ta spowodowała nieodwracalne skutki prawne, ponieważ na nieruchomości został wybudowany budynek przepompowni oraz laboratorium pomiarów elektrycznych. Strona uważa, że od 15 października 1982 r. do 7 sierpnia 1996 r. minęło 10 lat i decyzja Nr [..] wywołała nieodwracalne skutki prawne, a więc zgodnie z art. 156 § 1 ust. 2 kpa nie należało orzekać jej nieważności. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że zgodnie z decyzją z 15 października 1982 r. w dniu 5 grudnia 1990 r. (a więc w dacie uwłaszczenia państwowych osób prawnych) z mocy prawa stała się wieczystym użytkownikiem gruntu. Skutku tego nie powinno uchylać stwierdzenie nieważności, które wprawdzie działa wstecz i sięga do chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, jeżeli nie napotyka na przeszkodę, jaką jest uwłaszczenie państwowej osoby prawnej, następujące ex lege z dniem 5 grudnia 1990 r. (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1999 r.). W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu kontestowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Rozpoznając niniejszą sprawę organy obu instancji pominęły i nie rozważyły istotnego dla rozstrzygnięcia zagadnienia, czy wydanie kolejnej decyzji administracyjnej w wyniku złożenia przez Zespół Elektrociepłowni SA w Ł. ponownego wniosku o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr 204/2 i 204/7 w sytuacji rozstrzygnięcia analogicznego wniosku decyzją ostateczną Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [..] prowadziłoby do naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej, a w konsekwencji do nieważności decyzji wydanej z powołaniem się na przepis art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741). Materialnoprawną podstawę decyzji z dnia 7 kwietnia 1999 r. stanowił przepis art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze z. ). Legalność wskazanej decyzji była również przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia [..] (sygn. akt [..]) oddalił skargę Zespołu Elektrociepłowni w Ł. SA na tę właśnie decyzję. Składając w dniu 31 października 2000 r. kolejny wniosek do Zarządu Miasta Ł. o wydanie decyzji stwierdzającej nieodpłatne nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa wieczystego użytkowania gruntu (działek o nr 204/2 i 204/7) oraz prawa własności budynku na jednej z działek skarżący powołał się na podstawę prawną wskazaną w art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741). Nie ulega wątpliwości, że powołany przez skarżącego przepis art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest przepisem przejściowym o charakterze intertemporalnym, który ma zastosowanie do niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy spraw stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Stwierdzenie nabycia tych praw jest więc jedynie potwierdzeniem w drodze decyzji deklaratoryjnej prawa, które ukształtował sam przepis prawny, według stanu z dnia 5 grudnia 1990 r. ( vide: wyrok NSA z uzasadnieniem z dnia 15 kwietnia 2003 r., IISA/Łd 736/02 – ONSA 2004/1/38). Wobec uchylenia ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości art. 2 tej ustawy przeniesiony został do nowej ustawy o gospodarce nieruchomościami i znalazł wyraz w treści art. 200 w tym celu, aby umożliwić rozstrzygnięcie zgłoszonych żądań tym podmiotom, które nie uzyskały jeszcze decyzji w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntów, czy też własności znajdujących się na nich budynków. W rozpoznawanej sprawie decyzja ostateczna rozstrzygająca wniosek Zespołu Elektrociepłowni SA w Ł. o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego spornych działek gruntu i budynku wydana została w dniu 7 kwietnia 1999 r., tj. już w okresie obowiązywania ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Sprawa załatwiona przeto została co do istoty decyzją ostateczną, zaś kolejny wniosek Zespołu Elektrociepłowni SA w Ł. – jak się wydaje - zmierzał do rozstrzygnięcia tej samej sprawy w oparciu o te same przesłanki, które kreował art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości. Przepis art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje wszak innych przesłanek nieodpłatnego nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków, niż art. 2 wskazanej powyżej ustawy. Organy obu instancji nie rozważyły jednak, czy w zaistniałej sytuacji zachodziłaby tożsamość sprawy zakończonej decyzją ostateczną Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 7 kwietnia 1999 r. i sprawy, która byłaby rozstrzygnięta decyzją Zarządu Miasta Ł.. Jak można by bowiem przyjąć, obie decyzje wydane byłyby w sprawie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego tych samych działek gruntu oraz własności tego samego budynku trwale związanego z gruntem (przepompowni). Zachodziłaby zatem tożsamość przedmiotu sprawy oraz tożsamość podmiotu (wnioskodawcy) w sytuacji wydania ich przez różne organy administracji. W literaturze prawniczej podkreśla się jednak, że przy ocenie tożsamości sprawy trzeba uwzględnić założenie ciągłości działania organów administracji publicznej, które na skutek reform funkcjonalnych, strukturalnych, czy tez zmiany przepisów przejmują zadania i kompetencje innych organów, co nie wpływa na trwałość wydanych już decyzji administracyjnych przy braku odmiennych postanowień ustawowych. W ocenie tożsamości sprawy trzeba również badać zachowanie ciągłości regulacji prawnej w przypadku zmiany przepisów prawnych, co zresztą jest w szeregu przypadków przedmiotem regulacji w przepisach przechodnich i końcowych aktów prawnych (B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2000, s.665 ). Skoro organy administracji nie dostrzegły w rozpoznawanej sprawie przedstawionego powyżej zagadnienia i nie poczyniły w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bowiem ustalenia tożsamości sprawy postępowanie administracyjne podlegałoby umorzeniu. Z przytoczonych względów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami) orzeczono, jak w sentencji. O zwrocie poniesionych przez skarżącego kosztów wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. ) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami ).