II SA/Łd 696/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2007 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 8 ust.1 pkt 1 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12. marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie przyznania L. B. świadczenia w formie zasiłku stałego w [...] w wysokości 178,30 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] organ pierwszej instancji – po rozpoznaniu sprawy L. B. – przyznał mu zasiłek stały w [...] w wysokości 178,30 zł. W uzasadnieniu swej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż wnioskodawcy, który jest osobą niepełnosprawną, zaliczoną orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...] do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności – co w myśl przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oznacza całkowitą niezdolność do pracy – posiadającą dochód miesięczny w wysokości 298,73 zł, przysługuje jako osobie samotnie gospodarującej zasiłek stały, w wysokości różnicy pomiędzy kryterium dochodowym dla osoby samotnie gospodarującej, a więc aktualnie kwotą 477zł, a dochodem faktycznym. Od decyzji Prezydenta Miasta Ł. odwołał się L. B. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzja organu odwoławczego będzie mu potrzebna w procesie karnym, jako dowód potwierdzający stan wyższej konieczności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpoznając wniesione odwołanie wskazało, iż w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu ustalono, że L. B. mieszka z byłą żoną i 20 – letnim synem A. w własnościowym lokalu spółdzielczym, prowadząc odrębne gospodarstwo domowe. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 20. lutego 2007 r. wynika, iż opłatę czynszową, jak i pozostałe należności reguluje była żona. Skarżący posiada zadłużenie alimentacyjne w stosunku do syna na kwotę [...]. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Z uwagi na schorzenie psychiczne został zaliczony trwale do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Dochód skarżącego w [...] stanowiło przyznane decyzją ZUS świadczenie emerytalne w kwocie [...]. W związku z prowadzeniem wobec L. B. komorniczej egzekucji świadczeń alimentacyjnych na rzecz syna, z kwoty tej wnioskodawcy pozostaje –298,73 zł. Dalej organ odwoławczy powołując się na przepis art. 8 ust. 1 pkt 1 i art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12. marca 2004 r o pomocy społecznej stwierdził, iż wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki uprawniające do przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego w wysokości wyliczonej przez Prezydenta Miasta Ł., gdyż jest osobą niepełnosprawną, całkowicie niezdolną do pracy, zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, której dochód miesięczny nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27. czerwca 2007 r. L. B. podniósł, iż decyzje organów administracji mają charakter represyjny. Wskazał, iż aktualnie nie jest ani emerytem, ani podopiecznym pomocy społecznej. Nie dysponuje bowiem nawet połową ani emerytury, ani zasiłku. Jest obywatelem z marginesu społecznego i "powiększa grono osób prowadzących przestępczy tryb życia". Przyznany zasiłek de facto przeznaczony jest na zrównoważenie kosztów komorniczych, co pozostaje w sprzeczności z celem ustawy o pomocy społecznej. W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono okoliczności związane z pozbawieniem zasiłku, który został przyznany skarżącemu na stałe. Skarżący wskazał, iż odebranie świadczenia miało charakter represyjny. Podniósł również, iż niepodejmowanie emerytury było sprowokowane nawrotem choroby, a skutkiem tego było pozbawienie środków do minimum egzystencji. Wskazał, iż nie pamięta faktu niepodejmowania kwoty świadczenia emerytalnego i ponownie występuje o przekazanie tej kwoty na jego rachunek bankowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w cześci, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości, iż zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12. marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) Natomiast przepis art. 8 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem przepisów art. 40, art. 41, art. 78 i art. 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477,00 złotych, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w przepisie art. 7 pkt 2 – 15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną, całkowicie niezdolną do pracy, zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, której dochód miesięczny nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Okoliczności te pozostają w rozpatrywanej sprawie poza sporem. Mając na uwadze poruszone okoliczności prawne i faktyczne wskazać wypada, iż zasadnie decyzją z dnia [...], organ pierwszej instancji przyznał L. B. zasiłek stały w miesiącu [...] w wysokości 178,30 złotych. Poprawność wyliczeń wysokości przedmiotowego zasiłku nie budzi wątpliwości. Prawidłowo w tym zakresie wskazał organ odwoławczy, iż wysokość ta jest różnicą między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem skarżącego. Legalność działań organów administracji w niniejszej sprawie nie może być podważana okolicznościami związanymi ze stanem zdrowia skarżącego i jego sytuacją majątkową. Okoliczności te zostały wzięte pod uwagę przez organy administracji w takim zakresie, w jakim na to pozwala ustawa. W oparciu o te okoliczności nie jest natomiast możliwe przyznanie zasiłku stałego w wyższej wysokości. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżącego, iż decyzje organów w rozpatrywanej sprawie miały charakter represyjny wskazać należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Organy administracji badając wysokość przyznanego zasiłku stałego zastosowały się do brzmienia obowiązujących przepisów prawa i w sposób dostatecznie precyzyjny określiły sposób jego wyliczenia. Z tych wszystkich względów skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).