II SA/Łd 696/25

Dnia 10 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 29 lipca 2025 roku nr 209/2025 znak: GPB-III.7721.147.2025 ES w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszenia dotyczącego zamiaru budowy oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z 29 lipca 2025 r., nr 209/2025, znak: GPB-III.7721.147.2025 ES Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania K.K., utrzymał w mocy decyzję Starosty Łaskiego z 16 czerwca 2025 r., nr 275/2025, znak: AB.6743.1.334.2025.JO67 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszenia dotyczącego zamiaru budowy. Z akt sprawy wynika, że 27 maja 2025 r. K.K. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie: budynku gospodarczego, wiaty, stawu kopanego, budowli do prowadzenia lasu, wc na działce nr [...] w miejscowości [...], gm.W. Do wniosku inwestor załączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opis i rysunki zgłaszanych obiektów, szkic usytuowania ich na działce. Decyzją z 16 czerwca 2025 r. Starosta Łaski, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418 - dalej w skrócie "Pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 - dalej w skrócie "k.p.a."), zgłosił sprzeciw do zamiaru budowy: budynku gospodarczego, wiaty, stawu kopanego, budowli do prowadzenia lasu, wc na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. W. Zdaniem organu pierwszej instancji, budowa wnioskowanych obiektów narusza ustalenia uchwały Rady Gminy Wodzierady Nr VI/39/2003 z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wodzierady (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 147 z dnia 5 czerwca 2003 r. poz. 1467 - dalej w skrócie "m.p.z.p."). W odwołaniu od powyższej decyzji K.K. wyraził niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że zgłaszane obiekty mają być obiektami niezwiązanymi z gruntem i mają służyć tylko i wyłącznie prowadzeniu gospodarki leśnej: - budowla do prowadzenia lasu - mini leśniczówka, tj. jak w lasach państwowych - służyć ma obsłudze interesantów, przechowywaniu narzędzi; - wiata - służyć ma do przechowywania narządzi, tj. niszczarki do gałęzi, traktorka do prac leśnych, itp., - budynek gospodarczy - służyć ma do przechowywania narzędzi do prac leśnych i sadzonek; - staw kopany - stanowić ma mały zbiornik retencyjny, miejsce wodopoju dla zwierząt, zabezpieczenie ppoż, ponadto będzie zwiększał wilgotność terenu - las narażony jest na susze, - wc - na potrzeby fizjologiczne. Inwestor wskazał ponadto, że w m.p.z.p. jest zakaz zabudowy kubaturowej, ale także ustalono ochronę i pielęgnację istniejącego drzewostanu i prowadzenie gospodarki leśnej zgodnie z ustalonym planem urządzenia lasu. Podniósł, że nie chce stawiać budynków związanych z gruntem jak domów, willi itp. Wszystkie budowle miały stać na palach. Jego zdaniem, ustawy sejmowe zezwalają na takie budynki, budowle i instalacje wodne. Ponadto, w złożonym odwołaniu inwestor wyraził zdziwienie bliskością budynków i różnego rodzaju budowli na sąsiednich działkach, albowiem powinny być usytuowane co najmniej 12 m od granicy - konturu lasu, a niektóre stoją parę metrów od konturu lasu, a inne wręcz w granicy lasu. Powołaną na wstępie decyzją z 29 lipca 2025 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Motywując rozstrzygnięcie organ odwoławczy odwołał się do brzmienia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a następnie wyjaśnił, że generalną zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 Pr. bud. jest, że wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Istnieje zatem ustawowy obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla każdego zamierzenia inwestycyjnego chyba, że realizacja inwestycji zwolniona jest od uzyskania pozwolenia i wymaga zgłoszenia, bądź zwolniona jest z obu tych obowiązków. W art. 29 Pr. bud. wymienione są rodzaje robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, a jedynie podlegają zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 1 i ust. 3) oraz rodzaje robót zwolnione z obu tych obowiązków (ust. 2 i ust. 4). W instytucji zgłoszenia istotnym elementem jest analiza, czy planowane zamierzenie budowlane będzie zgodne z zapisami art. 29-31 Pr. bud., w których to przepisach wymieniono roboty budowlane, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Przedmiotem złożonego zgłoszenia jest zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego, wiaty, stawu kopanego oraz budowli doprowadzenia lasu - leśniczówki i WC, na działce o nr ewid. [...], w m. [...], gm. W. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a Pr. bud., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, a jedynie podlega zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa stawów i zbiorników wodnych o powierzchni przekraczającej 1000 m2 i nieprzekraczającej 5000 m2 oraz głębokości nieprzekraczającej 3 m, położonych w całości na gruntach rolnych (art. 29 ust. 1 pkt 31 Pr. bud.). Natomiast, przepis art. 29 ust. 2 pkt 32 Pr. bud. stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa stawów i zbiorników wodnych o powierzchni nieprzekraczającej 1000 m2 i głębokości nieprzekraczającej 3 m, położonych w całości na gruntach rolnych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 18 Pr. bud., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, a jedynie podlega zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30, budowa gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, oraz stawów i zbiorników wodnych o powierzchni nieprzekraczającej 500 m2 i głębokości nieprzekraczającej 2 m od naturalnej powierzchni terenu, przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa, sytuowanych na obszarze Natura 2000. Jednocześnie według art. 29 ust. 2 pkt 8 Pr. bud., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, oraz stawów i zbiorników wodnych o powierzchni nieprzekraczającej 500 m2 i głębokości nieprzekraczającej 2 m od naturalnej powierzchni terenu przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, o czym stanowi art. 30 ust. 2 Pr. bud. Do zgłoszenia należy dołączyć również m. in.: oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr. bud. oraz - w zależności od potrzeb - odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (art. 30 ust. 2a Pr. bud.). Wojewoda Łódzki przytoczył następnie brzmienie art. 30 ust. 5, ust. 5c Pr. bud., art. 30 ust. 6 Pr. bud. i stwierdził, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud. zgłosił sprzeciw wobec zamiaru budowy budynku gospodarczego, wiaty, stawu kopanego oraz budowli do prowadzenia lasu i WC, na działce o nr ewid. [...], w m. [...], gm. W. Z akt sprawy wynika, że działka nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. W., objęta jest zapisami m.p.z.p. dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL, tj. terenów lasów nie będących w administracji lasów państwowych. M.p.z.p. zmieniony został uchwałami: Nr XX/159/2004 oraz Nr XX/160/2004, z dnia 2 grudnia 2004 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wodzierady, jednakże zmiany te nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z § 6 ust. 11 m.p.z.p., na terenie objętym m.p.z.p. wyodrębnia się tereny oznaczone symbolem ZL o przeznaczeniu podstawowym tereny lasów niebędących w administracji lasów państwowych. Natomiast § 22 m.p.z.p., stanowi, że dla terenów lasów nie będących w administracji lasów państwowych, oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL plan ustala: 1) zakaz zabudowy kubaturowej, 2) ochronę i pielęgnację istniejącego drzewostanu, 3) prowadzenie gospodarki leśnej zgodnie z aktualnym planem urządzenia lasu, 4) możliwość realizacji urządzeń liniowych uzbrojenia terenu. Jak podkreślił Wojewoda Łódzki w obowiązujących przepisach prawa budowlanego brak jest definicji legalnej zabudowy kubaturowej, jednak można ją wywieść z bogatego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W tym względzie należy zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 lutego 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 1527/13), w którym wskazano, że za zabudowę kubaturową uznaje się budynki i inne obiekty budowlane posiadające parametr objętości. Ponadto w ww. wyroku wskazano, że wprawdzie ustawa Prawo budowlane i ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie zawierają definicji obiektu kubaturowego, a także definicji takiej nie zawiera posługujący się tym pojęciem obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to należy przyjąć, że pojęcie to odnosi się do wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych, których można obliczyć objętość. Kubatura budynku zgodnie ze słownikiem Języka Polskiego PWN jest rozumiana jako objętość wszystkich kondygnacji nadziemnych i podziemnych oraz kondygnacji przyziemnej budynku. A zatem obiekt kubaturowy to nic innego jak budynki i inne obiekty budowlane, którym można przypisać parametr objętości. Mając powyższe na uwadze Wojewoda Łódzki stwierdził, że zapisy obowiązującego m.p.z.p. wprowadzają zakaz jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej, w związku z czym, działka objęta zgłoszeniem nie jest przeznaczona pod realizację zabudowy i nie można na niej realizować żadnej budowy, przez którą rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 Pr. bud.). Zatem, w świetle brzmienia § 22 m.p.z.p. niedopuszczalna jest jakakolwiek zabudowa kubaturowa. Organ odwoławczy odnosząc się do art. 29 ust. 1 pkt 18 i art. 29 ust. 2 pkt 8 Pr. bud. stwierdził, że bez pozwolenia na budowę można realizować budowę gospodarczych obiektów budowlanych i zbiorników wodnych przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej, które znajdują się na gruntach leśnych Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie działka nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. W. zlokalizowana jest na gruntach nie będących w administracji lasów państwowych, a zatem niestanowiących własności Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe przepisy Prawa budowlanego nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, w zakresie planowanego do wykonania stawu, organ drugiej instancji wskazał, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy jedynie wykonywania tego typu obiektów na gruntach rolnych. Natomiast, budowy obiektów kubaturowych wskazanych w zgłoszeniu, nie można uznać za dopuszczalną zgodnie z zapisami obowiązującego m.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu dotyczącego usytuowania budynków i budowli na działkach sąsiednich, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej orzeka w konkretnej sprawie w oparciu o stan faktyczny i prawny danej sprawy i nie może czynić przedmiotem ustaleń kwestii niezwiązanych z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. W tych okolicznościach Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Łaskiego. Powyższe rozstrzygnięcie Wojewody Łódzkiego K.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o zmianę decyzji organów obu instancji i udzielenie pozwolenia na budowę obiektów niezbędnych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem autora skargi, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7a § 1, art. 86, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Wodzierady został uchwalony 23 lata temu i zdezaktualizował się. Nie odpowiada obecnym przepisom, standardom i rzeczywistości, a tym samym pozbawia skarżącego możliwości rozwoju i prowadzenia gospodarki leśnej. Odpowiadając na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Organ za chybiony uznał zarzut skarżącego, że przedmiotowa decyzja ma charakter uznaniowy. Użycie przez ustawodawcę w powołanym wyżej przepisie kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy, wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych w powołanym wyżej przepisie. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego w przedmiocie tzw. "dezaktualizacji" zapisów obowiązującego m.p.z.p., organ wyjaśnił, że zobligowany jest do stosowania przepisów m.p.z.p. i nie posiada kompetencji do ingerowania, bądź niestosowania zapisów ustanowionego i obowiązującego prawa miejscowego. 7 października 2025 r. do akt sprawy wpłynęło pismo z 6 października 2025 r., do którego K.K. załączył uchwałę nr VI/39/2003 Rady Gminy Wodzierady z dnia 31 marca 2003 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wodzierady. Skarżący zwrócił uwagę na zapis zawarty w rozdziale III § 7 pkt. 4 w/w uchwały, wedle którego plan ustala następujące warunki w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego, zakazując wprowadzenia w obrębie obszarów leśnych (ZL, ZDL) obiektów kubaturowych, za wyjątkiem obiektów związanych z gospodarką leśną oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej. W związku z powyższym skarżący stwierdził, że winien mieć on zapewnioną możliwość posadowienia na swojej działce budynku gospodarczego, wiaty, budowli do prowadzenia lasu, wykopania stawu. Obiekty te bez wątpienia są obiektami związanymi z gospodarką leśną, a tym samym nie są objęte zakazem w w/w uchwale. Na rozprawie 10 grudnia 2025 r. K.K. poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd dokonując w zakreślonych wyżej granicach oceny legalności zaskarżonej przez K.K. decyzji Wojewody Łódzkiego z 29 lipca 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Łaskiego z 16 czerwca 2025 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa materialnego i procesowego, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący. Analiza akt sprawy dowodzi, że zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy organ prawidłowo wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia K.K. z 27 maja 2025 r. dotyczącego zamiaru budowy: budynku gospodarczego, wiaty, stawu kopanego, budowli do prowadzenia lasu, wc na działce nr [...] w miejscowości [...], gm.W.. Zmierzając do rozstrzygnięcia zarysowanej wyżej kwestii spornej w pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418) zasadą jest, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od powyższej zasady ustawodawca zdefiniował w art. 29 Pr. bud. określając w zamkniętym katalogu przypadki, w których: budowa określonych obiektów nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia robót budowlanych (ust. 1); budowa określonych obiektów nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 (ust. 2); wykonywanie robót budowlanych nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 (ust. 3); wykonywanie określonych robót budowlanych nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 (ust. 4). W rozpatrywanej sprawie skarżący K.K. 27 maja 2025 r. zgłosił do organu pierwszej instancji zamiar budowy: budynku gospodarczego, wiaty, stawu kopanego, budowli do prowadzenia lasu, wc na działce nr [...] w miejscowości [...], gm.W.. Do zgłoszenia inwestor załączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opis i rysunki zgłaszanych obiektów, szkic usytuowania ich na działce. Wyjaśnić w związku z powyższym należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a Pr. bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jak stanowi art. 29 ust. 1 pkt 18 Pr. bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, oraz stawów i zbiorników wodnych o powierzchni nieprzekraczającej 500 m2 i głębokości nieprzekraczającej 2 m od naturalnej powierzchni terenu, przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa, sytuowanych na obszarze Natura 2000. W rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 31 Pr. bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa stawów i zbiorników wodnych o powierzchni przekraczającej 1000 m2 i nieprzekraczającej 5000 m2 oraz głębokości nieprzekraczającej 3 m, położonych w całości na gruntach rolnych. Natomiast stosownie do treści art. 29 ust. 2 Pr. bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: - pkt 8 - gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, oraz stawów i zbiorników wodnych o powierzchni nieprzekraczającej 500 m2 i głębokości nieprzekraczającej 2 m od naturalnej powierzchni terenu przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000; - pkt 32 - stawów i zbiorników wodnych o powierzchni nieprzekraczającej 1000 m2 i głębokości nieprzekraczającej 3 m, położonych w całości na gruntach rolnych. Po myśli art. 30 ust. 1b, ust. 2 i ust. 2a Pr. bud. zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć: pkt 1 - oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; pkt 2 - odpowiednie szkice lub rysunki - w zależności od potrzeb; pkt 3 - pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów; pkt 3a - dokumentację techniczną zawierającą rozwiązania zapewniające nośność i stateczność konstrukcji, bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz bezpieczeństwo pożarowe, której zakres i treść powinna być dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych, wykonaną przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane - w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 32 i 33; pkt 4 - projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane w przypadku: budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 9, 23, 30 i 30a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. e; pkt 5 - projekt zagospodarowania działki lub terenu, wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane, w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 27 i 28; pkt 6 - w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a - oświadczenie inwestora, że planowana budowa jest prowadzona w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17, 1228, 1907 i 1965); składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: "Jestem świadomy(-ma) odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia."; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń; pkt 7 - oświadczenie inwestora, że: przyjmuje odpowiedzialność za kierowanie budową w przypadku nieustanowienia kierownika budowy, dokumentacja dołączona do zgłoszenia jest kompletna - w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a. Stosownie do treści art. 30 ust. 5 Pr. bud. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c Pr. bud.). Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (art. 30 ust. 5d Pr. bud.). Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 Pr. bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Przytoczony wyżej przepis art. 30 ust. 6 Pr. bud. przewiduje obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych przez ustawodawcę sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 Pr. bud. Przesłanka, która zaistniała w sprawie niniejszej ma miejsce w razie dokonania przez organ oceny, że realizacja budowy lub robót budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Przepis znajdujący zastosowanie w sprawie niniejszej - art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud. - nie budzi różnorakich dywagacji interpretacyjnych i jego wykładnia nie jest w judykaturze sporna. Z poczynionych przez organy obu instancji prawidłowych ustaleń wynika, że działka nr [...] w miejscowości [...], gmina W., na której skarżący zamierza zrealizować objętą zgłoszeniem z 27 maja 2025 r. inwestycję położona jest na terenie oznaczonym symbolem ZL - tereny lasów nie będących w administracji lasów państwowych, dla którego obowiązuje uchwała nr VI/39/2003 Rady Gminy Wodzierady z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wodzierady (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 147 z dnia 5 czerwca 2003 r. poz. 1467). Zgodnie z § 22 m.p.z.p. dla terenów lasów nie będących w administracji lasów państwowych, oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL plan ustala: 1) zakaz zabudowy kubaturowej; 2) ochronę i pielęgnację istniejącego drzewostanu; 3) prowadzenie gospodarki leśnej zgodnie z aktualnym planem urządzenia lasu; 4) możliwość realizacji urządzeń liniowych uzbrojenia terenu. Jak trafnie argumentował organ odwoławczy ustawa Prawo budowlane, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i obowiązujący dla terenu działki skarżącego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawierają definicji obiektu kubaturowego, przyjąć zatem należy, że pojęcie to odnosi się do wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych, dla których można obliczyć objętość. Kubatura oznacza bowiem sześcian i jest miarą pojemności wyrażoną w m3 (vide: wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., II OSK 399/20). Zgodnie ze słownikiem Języka Polskiego PWN kubatura budynku jest rozumiana jako objętość wszystkich kondygnacji nadziemnych i podziemnych oraz kondygnacji przyziemnej budynku. Pośredniego potwierdzenia dla przedstawionego poglądu można poszukiwać w innych aktach normatywnych. Do tego rodzaju terminologii nawiązuje m.in. przepis § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). W przepisie tym mowa jest o "kubaturze brutto budynku" rozumianej jako iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji (...). Niewątpliwie definicja kubatury odnosi się do budynku w rozumieniu Prawa budowlanego (art. 3 pkt 2 ustawy). Obiekt kubaturowy to zatem nic innego jak budynki i inne obiekty budowlane, którym można przypisać parametr objętości. Zważywszy na przywołane wyżej postanowienia m.p.z.p. obowiązujące dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym organ trafnie ocenił, że w realiach kontrolowanej sprawy objęta zgłoszeniem inwestycja jest sprzeczna z zapisami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co obligowało go do zgłoszenia sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud. Oceny w tym zakresie nie zmienia przywołany przez skarżącego w piśmie z 6 października 2025 r. przepis § 7 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p., wedle którego plan ustala następujące warunki w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego: zakaz wprowadzania, w obrębie obszarów leśnych (ZL, ZDL), obiektów kubaturowych, za wyjątkiem obiektów związanych z gospodarką leśną oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej. Dodać w tym miejscu trzeba, że wspomniana wyżej uchwała ponad wszelką wątpliwość jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130). Po myśli art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zgodnie zaś z zasadą praworządności unormowaną w art. 7 Konstytucji RP oraz w art. 6 k.p.a. organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Innymi słowy, dopóki dotychczas obowiązujący dla terenu inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zostanie zmieniony w prawem przewidzianym trybie, dopóty organy orzekające w sprawie niniejszej związane są jego postanowieniami. Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego nie posiada kompetencji do udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę obiektów objętych zgłoszeniem zamiaru budowy. Niezależnie od powyższego zgodzić się trzeba z twierdzeniem organu drugiej instancji, że wnioskowana przez skarżącego inwestycja, która według m.p.z.p. miałaby zostać zrealizowana na terenie lasów nie będących w administracji lasów państwowych, nie odpowiada wymogom przewidzianym w cytowanych na wstępie rozważań przepisach art. 29 ust. 1 pkt 18 i pkt 31 Pr. bud. oraz art. 29 ust. 2 pkt 8 i pkt 32 Pr. bud. Przepisy art. 29 ust. 1 pkt 18 i ust. 2 pkt 8 Pr. bud. odnoszą się do gospodarczych obiektów budowlanych (...) przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa, sytuowanych na obszarze Natura 2000. Teren działki skarżącego, co nie jest przezeń kwestionowane, nie jest położony na gruntach Skarbu Państwa, sytuowanych na obszarze Natura 2000, lecz o czym była już wielokrotnie mowa na terenie lasów nie będących w administracji lasów państwowych. Natomiast przepisy art. 29 ust. 1 pkt 31 i ust. 2 pkt 32 Pr. bud. odnoszą się do stawów i zbiorników wodnych (...) położonych w całości na gruntach rolnych. Zatem także i ten warunek w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony. Reasumując, Sąd uznał, że organy procedujące w sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły poprawnie stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Odnosząc się następnie do zarzutów skargi Sąd za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie został bowiem zebrany kompletny a zarazem wystarczający do podjęcia kontrolowanego rozstrzygnięcia materiał dowodowy, stanowiący następnie podstawę do ustalenia na jego podstawie poprawnego stanu faktycznego sprawy. Wbrew odmiennemu przekonaniu skarżącego, w toku kontrolowanego postępowania nie miał zastosowania przepis art. 7a § 1 k.p.a., stanowiący, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przedmiotem poddanego sądowej kontroli postępowania nie jest nałożenie na skarżącego obowiązku ani też ograniczenie lub odebranie przysługującego mu uprawnienia. W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy nie zachodziły również podstawy do przesłuchania skarżącego przy zastosowaniu art. 86 § 1 zdanie 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny sprawy pozostawał niesporny i nie wymagał prowadzenia dodatkowych czynności dowodowych. Wydanie przez organy orzekające w sprawie decyzji nie odpowiadającej oczekiwaniom skarżącego nie oznacza automatycznie jej wadliwości i konieczności jej usunięcia z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. dc