II SA/Łd 697/16

Dnia 3 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 roku sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. Ś., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23, ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – stwierdziło uchybienie przez M. M. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2016r., nr [...], stwierdzającą nieważność w całości decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lipca 2015r., nr [...], orzekającej o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz M.M. na okres od dnia 1 października 2012r. Kolegium wyjaśniło, że ww. decyzja z dnia [...] marca 2016r., nr [...], zawierała pouczenie, iż od decyzji tej nie przysługuje odwołanie, jednakże strona z niej niezadowolona, może w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Dalej organ wskazał, że w dniu [...] maja 2016r. M. M. złożyła do Kolegium, za pośrednictwem operatora pocztowego, pismo z dnia 28 kwietnia 2016r., zatytułowane "ODWOŁANIE OD DECYZJI". Ze względu na fakt, że z treści powyższego pisma nie wynikało jednoznacznie, czy jest ono odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2016r., znak [...], odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2016r., znak [...], czy stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016r., nr [...], czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 8 czerwca 2016r. wezwało wnioskodawczynię do jednoznacznego oświadczenia woli i wyjaśnienia powstałych wątpliwości. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 5 lipca 2016r. M. M. ponownie wniosła m.in. o ponowne rozpatrzenie sprawy (dodając, iż "wnosi o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji"). Z uwagi na powyższe Kolegium uznało, iż pismo strony z dnia 28 kwietnia 2016r., uzupełnione pismem z dnia 5 lipca 2016 roku stanowi w części wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016r., nr [...]. Następnie Kolegium podkreśliło, że warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania (analogicznie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, a zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stosowne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zostało zawarte w zaskarżonej decyzji. Przedmiotową decyzję strona prawidłowo odebrała w dniu 4 kwietnia 2016r., o czym świadczy podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tejże decyzji. Przyjmując zatem dzień 4 kwietnia 2016r., jako datę otrzymania decyzji przez stronę, 14-dniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaczął biec od dnia 5 kwietnia 2016r. i upłynął w dniu 18 kwietnia 2016r.. Wniosek został złożony przez M. M. za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 5 maja 2016 roku, o czym świadczy bezspornie data stempla wpływu pisma na kopercie nadawczej, a to oznacza, że ustawowy termin do złożenia wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy nie został przez zainteresowaną dotrzymany. Kolegium stwierdziło, że konsekwencją przekroczenia ustawowego terminu, jest bezskuteczność powyższego wniosku, bowiem wraz z upływem terminu do jego złożenia - decyzja Kolegium stała się ostateczna. Od negatywnych skutków uchybienia terminu strona może bronić się wyłącznie składając prośbę o przywrócenie terminu, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Prośbę o przywrócenie terminu, stosownie do brzmienia art. 58 § 2 k.p.a. należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże w niniejszej sprawie odwołująca się takiego wniosku nie złożyła. Na koniec Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania (analogicznie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej przez ten organ), przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę złożyła M. M. podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa i winno być uchylone. Skarżąca wskazała, że decyzja Kolegium z dnia [...] marca 2016r., nr [...], została doręczona na nieprawidłowy adres (ul. A , Ł.). Przez nieprawidłowe doręczenie nie miała możliwości zapoznać się z jej treścią, tak więc nie można przyjąć, iż termin do przedstawienia stanowiska w sprawie oraz możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym już minął. Skarżąca wyjaśniła, że w 2013 roku decyzje Prezydenta Miasta Ł. o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego adresowane do niej zostały nieskutecznie doręczone, ponieważ E. C., nie będąc osobą świadomą, nie poinformowała jej o odebranych przez nią w imieniu skarżącej decyzjach z dnia [...] maja 2013r., natomiast postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołań od wspomnianych decyzji oraz odmawiające przywrócenia terminu do ich wniesienia, zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnie uchylone. Podobna sytuacja z nieprawidłowym doręczeniem miała miejsce w związku z doręczeniem wyżej wspomnianej decyzji SKO z dnia [...] marca 2016r., nr [...]. W aktach Kolegium widnieje jej prawidłowy adres do korespondencji (ul. B, Ł.), dlatego też skarżąca zakwestionowała doręczenie decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., co skutkowało uchybieniem terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca zarzuciła także błędną interpretację jej odwołania z dnia 28 kwietnia 2016r. W ocenie skarżącej nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło, że M. M. zaskarżyła nieprawidłowe doręczenie decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., co skutkowało uchybieniem terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże, zdaniem organu, nie ma w obowiązującym systemie prawnym "skargi" do sądu administracyjnego na nieprawidłowe doręczenie decyzji "niejako" przez postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli strona skarżąca wnosi skargę do sądu administracyjnego na tak określony przedmiot to skarga taka nie przysługuje i podlega odrzuceniu. Kolegium dodało, że strona skarżąca wnosi skargę także od decyzji orzekającej o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, której to w tym postępowaniu żaden organ administracji nie wydał, a zatem nie ma przedmiotu skargi, co również uzasadnia jej odrzucenie. Ponadto organ stwierdził, że twierdzenie strony skarżącej jest nielogiczne, bowiem jeżeli miało miejsce nieprawidłowe doręczenie to dana decyzja nie weszła do obrotu prawnego, a zatem wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest skutecznie możliwe, co zresztą w przypadku jego wniesienia skutkuje wydaniem postanowienia w oparciu o normę zawartą w art. 134 k.p.a. Następnie organ wskazał, że skarżąca wywodzi, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na zaniechaniu wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez błędną interpretację jej odwołania wniesionego do Kolegium. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie ma miejsca rażące naruszenie prawa w jakiejkolwiek postaci. Skarga jest zupełnie niezrozumiała i odnosi się nie do postanowienia ostatecznego, lecz błędnej interpretacji odwołania wniesionego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnie 2016 roku i stanowi wyraz kwestionowania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2016 roku, które to odwołanie zostało w odrębnym postępowaniu rozpoznane przez tut. Kolegium stosownymi decyzjami z dnia [...] lipca 2016 roku, [...],[...]. i które to także, odrębnie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Organ wskazał, że skarga została wniesiona na postanowienie Kolegium stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tut. Kolegium z dnia [...] marca 2016 roku, [...], stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lipca 2015r., o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. A zatem, innymi słowy, Kolegium wyeliminowało z obrotu prawnego decyzję organu l instancji, która to była niekorzystna dla strony skarżącej, gdyż decyzja ta była obarczona wadą szczególną. Strona skarżąca wniosła pismo z dnia 28 kwietnia 2016r., którego treść budziła wątpliwości tut. Kolegium i pismem z dnia 8 czerwca 2016r. wezwano M. M. do wypowiedzenia się co do zakresu tego pisma. W wyniku uzyskanej odpowiedzi wywiedziono, że strona skarżąca wnosi także wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co w konsekwencji stanowiło o wydaniu postanowienia zaskarżonego. Kolegium wskazało, że hipotetyczne uchylenie zaskarżonego postanowienia nie spowoduje uchylenia decyzji zapadłej w innym, odrębnym postępowaniu, nie spowoduje "przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji" chyba, że przyjąć, iż strona skarżąca kwestionuje decyzję tut. Kolegium stwierdzającą nieważność uprzednio wydanej decyzji ostatecznej przez Prezydenta Miasta Ł., a wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy został złożony w terminie ustawowym mimo, jak twierdzi strona skarżąca, wadliwego doręczenia tej decyzji. Kolegium stwierdziło także, iż nie ma miejsca w sprawie naruszenie ani art. 7, ani art. 8, ani art. 11, ani art. 77 § 1, ani art. 80, ani art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga o meritum sprawy. Na tej podstawie Kolegium wniosło odrzucenie skargi, a gdyby ten wniosek nie został uwzględniony, organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Odnosząc się wszakże do najdalej idącego wniosku strony przeciwnej o odrzucenie skargi, wskazać należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarga spełnia bowiem konieczne wymogi formalne, określone w art. 57 § 1 pkt 1 -3 p.p.s.a., zaś ocena zasadności podniesionych w niej zarzutów (wskazujących, zdaniem strony skarżącej, na naruszenie jej prawa), dokonywana jest w procesie merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś w trybie kontroli dopuszczalności skargi. W myśl zatem art. 129 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosi się do właściwego organu odwoławczego w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2). Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) stanowi środek prawny instancyjnej, co do zasady, kontroli decyzji administracyjnych, która uruchamiana jest zasadniczo wyłącznie na wniosek strony postępowania, złożony w określonym terminie. Prawo strony do wniesienia środka zaskarżenia jest powiązane z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą sprawa administracyjna załatwiona decyzją administracyjną może być po wniesieniu odwołania ponownie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez organ II instancji. Wynika z tego, że źródłem kompetencji organu wyższego stopnia (organu odwoławczego) do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej może był akt woli strony postępowania, urzeczywistniony złożonym przez nią odwołaniem (wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy). W doktrynie i orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości. Nie ma ono charakteru inkwizycyjnego, a zatem może ono zostać wszczęte wyłącznie na skutek odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie) wniesionego przez podmiot legitymowany (stronę), nigdy zaś z urzędu. To dopiero czynność strony, którą jest wniesienie odwołania, powoduje, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 741; zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 1984 r., sygn. akt II SA 2048/83, ONSA1984/ 1/ 51). Złożenie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) po terminie powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.) czy też z prośbą taką nie wystąpił. Jeżeli wraz z odwołaniem (wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu to wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności wniosek ten rozpoznać, a następnie w zależności od oceny okoliczności i przyczyn wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia, bądź to wydać postanowienie, w którym stwierdzi, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, bądź też, także w drodze postanowienia, przywrócić termin do złożenia odwołania i rozpoznać sprawę merytorycznie. Jeśli natomiast wnoszący odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie) nie wystąpił jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu do jego złożenia, wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.). Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Należy jeszcze wskazać, iż w myśl art. 58 § 2 i 3 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu natomiast przywrócenie terminu do złożenia wskazanej wyżej prośby jest niedopuszczalne. Podkreślenia wymaga nadto, że rozpatrzenie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wniesionego z uchybieniem terminu, który to termin nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu drugoinstancyjnym rozstrzygnięcia ostatecznego, takiego, które korzysta z ochrony trwałości - por. szerzej np. B. Adamiak (w) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2006 r., s. 598; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 210 i nast.; por. też np. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 330/99; wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA 1823/98; uchwałę NSA z dnia 12 października 1998 r., sygn. akt OPS 11/98; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1006/96). W orzecznictwie przyjmuje się wszakże, iż o uchybieniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy termin rozpoczął swój bieg na skutek prawidłowego doręczenia pisma adresatowi (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 1998r., sygn.akt I SA 1495/97, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 45704, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2007r., sygn.akt I SA/Wa 18/07, Lex nr 325307). W postępowaniu administracyjnym pisma doręcza się stronie, a gdy działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi (art.40 § 1 k.p.a.). Jednostkom organizacyjnym pisma, co do zasady, doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism (art.45 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie doręczenie decyzji SKO z dnia [...] marca 2016r. nastąpiło do rąk własnych skarżącej w dniu 4 kwietnia 2016r. Od tej daty rozpoczął zatem bieg termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okoliczność, że doręczenie to nastąpiło pod niewłaściwym (jak wywodzi skarżąca) adresem jest dla powyższej konkluzji bez znaczenia. Trudno bowiem zasadnie wywodzić, że skarżąca nie miała możliwości złożenia środka zaskarżenia w ustawowym terminie, z uwagi na nieprawidłowe doręczenie, skoro osobiście potwierdziła odbiór decyzji, zawierającej konieczne pouczenie w dniu 4 kwietnia 2016r. Złożenie przeto wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 5 maja 2016r. nastąpiło, jak trafnie wywodzi Kolegium, po terminie, który upłynął z dniem 18 kwietnia 2016r. Zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, związane z gromadzeniem i oceną materiału dowodowego, są przeto bezzasadne. Okoliczności, pozwalające na ustalenie stanu faktycznego, koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy (w zakresie zachowania terminu do złożenia środka zaskarżenia) są bowiem niewątpliwe a dodatkowo – niesporne. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. Po myśli art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1714), w zw. z § 4 ust. 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1801) przyznano natomiast pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w kwocie 240 zł., powiększone o należny podatek od towarów i usług, wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty te nie zostały pokryte nawet w części. dc