II SA/Łd 700/07

Dnia 15 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] [...] Wójt Gminy D. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 pkt 1, art. 60 pkt 1 i 4, art. 61 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A.M., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku inwentarsko-składowego zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości W. gm. D. i oznaczonej Nr ewid. 350. W pierwszej części rozstrzygnięcia Wójt ustalił warunki zabudowy dla nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, natomiast w załączniku Nr 2, będącym integralną częścią decyzji, przedstawił analizę architektoniczno-urbanistyczną i jej wyniki uzyskane na podstawie wyznaczonego obszaru analizowanego. Uzasadniając stwierdzenie, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnił, iż w sąsiedztwie działki nr 350 znajdują się działki o nr 237/2 i 246/2 dostępne z tej samej drogi publicznej oraz zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Działka inwestorów jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkami gospodarczymi, a projektowana rozbudowa jest kontynuacją funkcji zabudowy zagrodowej. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Reasumując organ wskazał, iż w związku ze spełnieniem wszystkich wymogów określonych w art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy istniała możliwość określenia wymagań dla planowanej rozbudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P.P., wnosząc o jej uchylenie, podniósł zarzut naruszenia art. 5 Prawa budowlanego, w szczególności pkt 1 ppkt d – dot. zanieczyszczenie powietrza. Dodał, iż inwestycja jest również sprzeczna z Dyrektywą Rady Europy z dnia 21 grudnia 1988r. w sprawie zbliżenia ustaw, rozporządzeń i przepisów administracyjnych państw członkowskich dotyczących wyrobów budowlanych. W pkt 71 zatwierdzonej przez Radę Europy w czerwcu 1985r. Białej Księgi ustalone zostało podporządkowanie Uchwale Rady z dnia 7 maja 1985r. odnośnie wymagań podstawowych. Pkt 3 w/w ustawy mówi: obiekt budowlany musi być zaprojektowany i wykonany w taki sposób, aby nie stanowił zagrożenia dla higieny i zdrowia mieszkańców lub sąsiadów, w szczególności w wyniku wydzielania gazów toksycznych, obecności szkodliwych cząstek lub gazów w powietrzu. Odwołujący wskazał, iż budynek chlewni znajduje się 30m od jego działki siedliskowej i działki leśnej i 55m od jego budynku mieszkalnego, niewątpliwie zaś sąsiedztwo chlewni drastycznie obniży wartość nieruchomości i uniemożliwi przekwalifikowanie działki w działkę rekreacyjną lub w gospodarstwo agroturystyczne. Tym bardziej, że również dalsze działki, w odległości 120m od inwestycji, również nie będą mogły zostać przekwalifikowane. Szeroko opisując uciążliwości ze strony chlewni, Pan P. wskazał, iż okoliczni rolnicy już zlikwidowali swoje chlewnie, wybudowane zostały nowe domy, mieszkańcy dążą do rozwoju wsi w kierunku zabudowy rekreacyjnej i mieszkaniowej, inicjatywie tej stoi natomiast na drodze planowana chlewnia. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu utrzymanej w mocy decyzji i odwołaniu. Dalej wyjaśnił, iż dla terenu, na którym znajduje się inwestycja brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym konieczne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta została wydana z uwagi na łączne spełnienie przesłanek z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i po uzyskaniu pozytywnych uzgodnień z organami wskazanymi w powołanej ustawie. Podniósł, iż w myśl przepisu art. 61 ust.1 pkt 1 w/w ustawy zmiana zagospodarowania terenu stanowi zasadę, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu, w szczególności przez jego zabudowę, od dostosowania cech tej zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego na zasadzie tzw. dobrego sąsiedztwa. Temu dostosowaniu oraz ustaleniu cech zabudowy i zagospodarowania terenu służy analiza prowadzona na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu. Jednak zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stosunku do inwestycji związanych z zabudową zagrodową w gospodarstwach rolnych o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, tak jak w niniejszej sprawie, analiza jest wyłączona. Zabudowa zagrodowa natomiast to budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub gospodarczych, zgodnie z §3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Organ wywiódł, iż planowana inwestycja stanowić będzie dopełnienie istniejącej zabudowy i służyć będzie prowadzonej w niej działalności rolniczej – hodowlanej. Następnie wskazał, iż inwestycji tej nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w zaskarżonej decyzji Wójt wskazał, iż inwestycja ma być realizowana przy zapewnieniu ochrony przed jej uciążliwościami m.in. także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby. Nadto w kolejnym punkcie zastrzegł, iż należy spełnić warunki wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nadto wskazano, iż teren wokół zbiornika na gnojownicę ma być obsadzony pasem zieleni izolacyjnej. Organ wywiódł, iż powyższe zastrzeżenia w decyzji określającej warunki zabudowy powodują, iż interesy osób trzecich zostały zabezpieczone już na obecnym etapie procesu inwestycyjnego i muszą być uwzględnione w odrębnym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu techniczno-budowlanego, gdyż ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy organ wydający pozwolenie na budowę jest związany. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach nie można natomiast wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, iż organ I instancji powołał wprawdzie przepisy Prawa budowlanego, jednakże nie odniósł się do naruszenia art. 5 tej ustawy a materii tej dotyczą również przepisy Kodeksu Cywilnego w przepisach art. 5 kc, art. 140 kc, art. 144 kc, w części dotyczącej prawa własności i realizacji tego prawa. Skarżący podniósł, iż postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone w sposób dostateczny, nie został powołany ekspert ds. ochrony środowiska celem oceny skutków rozbudowy chlewni. Wskazał, iż trudno pogodzić się ze stanowiskiem, które wymusza, aby cała wieś podporządkowała się jednej inwestycji, jednej osobie. Mieszkańcy wsi sprzeciwiają się budowie, w najbliższej okolicy występuje wiele dużych chlewni i mieszkańcom znane są dotkliwe skutki ich funkcjonowania, rozbudowa kolejnej chlewni nasili koncentrację uciążliwości dla zdrowia i środowiska. Zdaniem strony organ I instancji winien pozyskać także informacje z instytutu meteorologii na temat przewagi wiatrów zachodnich na tym terenie, powodujących koncentrację uciążliwości nad terenem strony. Za enigmatyczne uznał skarżący sformułowanie w pkt 2.4 decyzji o warunkach, gdzie postanowiono, iż należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Kończąc podniósł, iż wobec przedstawionej argumentacji, twierdzenie Kolegium, iż zalecenia Wójta stanowią maksymalne zabezpieczenie interesów osób trzecich już na obecnym etapie, nie wytrzymuje krytyki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o usytuowaniu inwestycji, nie narusza prawa własności i innych praw osób trzecich, natomiast podnoszone przez stronę zarzuty powinny zostać postawione na kolejnym etapie postępowania, tj. w postępowaniu prowadzonym w kierunku uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogły uchyleniem zaskarżonych decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia A.M. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie istniejącego budynku inwentarsko-składowego oraz budowie zbiornika na gnojownicę o pojemności V=50m³ na działce nr ewid. 350 w miejscowości W. Z uwagi na charakter zarzutów postawionych przez skarżących, związanych głownie z naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić cel, jakiemu służy wydanie decyzji o warunkach zabudowy. I tak zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei w myśl art. 61 w/w ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Zatem decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, jednakże jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 powołanej ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Każdy przypadek wymagający pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane musi być poprzedzony wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, iż każdy z nich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla bowiem wyłącznie pewne ramy postępowania, określa wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi konkretyzację tych warunków, które muszą mieścić się w ramach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, iż inwestycja powstanie, bowiem dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową. Z tych względów w decyzji o warunkach zabudowy określone są zarówno wymagania dotyczące przyszłej budowy, jej wpływu na środowisko, nieruchomości sąsiednie, wymagania w zakresie warunków i wymagań w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Wydawana jest natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektoniczno-urbanistycznej i ustaleniu w jej wyniku, iż spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych wszystkich względów zarzuty strony skarżącej oparte na naruszeniu przepisów ustawy Prawo budowlane nie mogą być rozstrzygane na obecnym etapie. Jak zostało wyjaśnione jest to etap procesu inwestycyjnego, który znajduje oparcie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty strony, aby mogły ewentualnie wywołać pożądany przez skarżących skutek, winny zostać podniesione na kolejnym etapie tj. po złożeniu przez inwestora projektu budowlanego i wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Jedynie wówczas organ architektoniczno-budowlany będzie uprawniony do ich analizy i rozstrzygnięcia w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego. Zgodzić należy się z organami administracji, iż zarzuty strony w powyższym zakresie nie mogą skutecznie wpłynąć na zmianę zaskarżonych decyzji. Przedstawione stanowisko należy podzielić również odnosząc się zarzutu strony, iż decyzja o warunkach zabudowy narusza uzasadnione interesy osób trzecich, które zabezpieczone są przepisami ustawy Prawo budowlane jak i ustawy Kodeks cywilny. Podzielić należy powyższą argumentację, gdyż z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Natomiast obwarowana jest szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. W odniesieniu do ochrony interesów osób trzecich na obecnym etapie organy mogły jedynie zakreślić ramy tej ochrony i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowy. W zaskarżonej decyzji w pkt 2.4 zostały określone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, które muszą być uwzględnione i zachowane w kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, gdyż organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest tymi warunkami związany. Organ zbadał czy realizacja inwestycji nie jest przedsięwzięciem zaliczanym do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Określił, iż inwestycja winna być zrealizowana przy zapewnieniu ochrony przed jej uciążliwościami, w tym zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby, nakazał teren wokół projektowanego zbiornika obsadzić pasem zieleni izolacyjnej. Dodał, iż inwestycja musi spełniać warunki wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowlane rolnicze i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle i ich usytuowanie. Wszystkie powyższe warunki miały na celu zapewnienie ochrony interesów osób trzecich i na tym etapie procesu inwestycyjnego to wszystko co organy były zobowiązane uczynić. Na kolejnym etapie organ architektoniczno-budowlany zbada czy warunki te zostały zachowane i ewentualnie dopiero wówczas podejmie stosowne kroki w kierunku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też odmowę. Wyjaśnić również należy, iż argumentacja strony związana z istniejącym stanem faktycznym tj. uciążliwości związane z funkcjonowaniem chlewni i jej wpływ na otoczenie oraz chęć przeobrażenia okolicznych terenów w obszar zabudowy rekreacyjnej i mieszkaniowej, nie mają wpływu na zmianę decyzji o warunkach zabudowy. Wpływ istniejącej zabudowy nie może być rozważany bowiem nie te kwestie są przedmiotem postępowania, mogą być oceniane wyłącznie przez organy nadzoru budowlanego, ochrony środowiska czy ochrony sanitarnej. W świetle powyższego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skarżących w tym zakresie. Analizując prawidłowość zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż owszem organ I instancji zbadał czy inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże organ odwoławczy kontrolując zasadność i prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej ustalił, iż wprawdzie zasada określona w powołanym przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 uzależnia zmianę zagospodarowania terenu, w szczególności przez jego zabudowę, od dostosowania tej zabudowy do cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego na zasadzie tzw. dobrego sąsiedztwa. Temu ustaleniu i dostosowaniu służy analiza, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 kwietnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże zasada ta jest wyłączona, na mocy art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w stosunku do inwestycji związanych z zabudową zagrodową w gospodarstwach rolnych o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Przez zabudowę zagrodową należy rozumieć budynki mieszkalne, budynki gospodarskie, inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub gospodarczych, zgodnie z §3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż niniejsza inwestycja jest niewątpliwe związana z zabudową zagrodową gospodarstwa rolnego i ustalił, iż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy D. wynosi około 6ha, natomiast gospodarstwo inwestora to13,6890 ha powierzchni ogólnej w tym 13,5950 ha użytków rolnych, nadto dzierżawi grunty o pow. 10,67 ha w tym 9,6400 ha użytków rolnych. Wobec powyższego a jednocześnie w związku z prawidłowym ustaleniem, iż planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 w/w ustawy, posiada bowiem dostęp do drogi publiczne, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych i rolnych na cele nieleśne i nierolne oraz jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uzyskała pozytywną opinię Starosty [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz Marszałka Województwa [...] w kwestii sąsiedztwa z rowem melioracyjnym, organy miały uzasadnione podstawy do wydania zaskarżonych decyzji. Tym bardziej, iż jak już było wyjaśnione sytuacja taka obliguje organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 56 w/w ustawy). Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Natomiast podnoszone w skardze zarzuty strony skarżącej odnoszą się do przepisów Prawa budowlanego, do których rozstrzygania organy administracji orzekające w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie mają kompetencji. Drobne uchybienia organów administracji nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. AR