II SA/Łd 701/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący p.o. Sędziego W.S.A. Renata Kubot - Szustowska, , , po rozpoznaniu w dniu 22.września 2004 r. w Łodzi na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na odbiór odpadów komunalnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w B., uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...], odmawiającą tejże, udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności, polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych z terenu miasta i gminy D.. Jednocześnie organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę co do istoty, zezwalając odwołującej się na prowadzenie powyższej działalności, określając termin jej rozpoczęcia na dzień 22.czerwca 2004r. oraz szczegółowo ustalając warunki prowadzonej działalności i czas jej trwania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył Burmistrz Miasta i Gminy D., wnosząc o jego uchylenie, wobec naruszenia przepisów ustawy z dnia 13.września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz.622 ze zm.) oraz art. 138 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując przedmiotową sprawę należy przede wszystkim rozważyć kwestię dopuszczalności wniesienia skargi przez Burmistrza Miasta i Gminy D., bowiem w przypadku jej niedopuszczalności nie jest możliwe dokonanie merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zgodnie zatem z treścią art. 50 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna, w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz podmiot, któremu uprawnienie to przyznane zostało na podstawie przepisów szczególnych. Stosownie do treści art. 5 § 2 pkt ustawy z dnia 14.czerwca Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) ilekroć w przepisach tejże ustawy mowa jest o organach administracji publicznej, rozumie się przez to m.in. organy jednostek samorządu terytorialnego. Odnosząc się natomiast do pojęcia interesu prawnego, w rozumieniu cytowanego art. 50 § 1 p.s.a. trzeba stwierdzić, że interesu prawnego należy zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretne normy, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej, nabierają cech uprawnień lub obowiązków. Mając na uwadze powyższe, podzielić należy dominujący w orzecznictwie pogląd, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu, przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3.czerwca 1996r. w sprawie o sygn.akt II S.A. 74/96, ONSA 1997/2/89). Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja skargowa, ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym decydują więc przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w postępowaniu jurysdykcyjnym (por. J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s.89) W rozpoznawanej sprawie, skarga wniesiona została przez Burmistrza Miasta i Gminy D., który był organem orzekającym w postępowaniu administracyjnym w I instancji. Tak więc dopuszczenie złożenia skargi przez organ I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego z przeciwstawnych pozycji byłyby dwa organy administracji publicznej, które orzekały w sprawie a spór pomiędzy nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska, co do prawidłowości poszczególnych decyzji. (podobnie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 22.października 1984r. w sprawie o sygn.akt III AZP 5/84, OSNC 1985/7/86 z glosą aprobującą J.Borkowskiego OSP 1986/2/26) Analiza treści art. 50 p.s.a. wskazuje natomiast, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Interes taki musi wynikać z przepisu prawa materialnego i może go posiadać także gmina lub miasto na prawach powiatu. W takim wypadku gmina jest uprawniona do wniesienia skargi do sądu i nie stoi temu na przeszkodzie fakt, iż organ gminy wydał decyzję w I instancji. (podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7.czerwca 200r., w sprawie o sygn.akt III RN 04/00, OSP2002/10/133 oraz w postanowieniu z dnia 9.listopada 2001r., w sprawie o sygn.akt III RN 89/01, OSNAP 2002/8/77) Od interesu prawnego należy wszakże odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada bowiem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5.grudnia 1998r. w sprawie o sygn.akt II S.A. 55/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex 41827 oraz z dnia 5.października 1998r., w sprawie o sygn.akt II S.A. 1104/98, niepublikowany w zbiorze urzędowym, dostępne Lex 4130) W przedmiotowej sprawie Gmina D., a tym bardziej jej burmistrz nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na kwestionowaną decyzję organu odwoławczego. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych udzielone bowiem zostało Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w B.. W unormowaniach prawa materialnego cywilnego i administracyjnego brak jest przepisu, z którego wynikałyby prawa lub obowiązki Gminy D., pozwalające na wywiedzenie jej interesu prawnego do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydanej w niniejszej sprawie. W szczególności brak takiej podstawy w ustawie z dnia 3.września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), w oparciu o którą wydane zostało zaskarżone orzeczenie. W tej sytuacji, z uwagi na brak interesu prawnego, Burmistrz Miasta i Gminy D. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. Mając na uwadze powyższe, orzeczono o odrzuceniu wniesionego środka zaskarżenia jako niedopuszczalnego, po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a.