II SA/Łd 701/06

Dnia 13 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 13 września 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B GSM na dachu budunku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr ewid. 37/2 w R. przy ul. A 31. Decyzja ta zawierała pouczenie, wedle którego strona niezadowolona z decyzji mogła wnieść odwołanie do Wojewody [...] w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Została ona doręczona K. S. w dniu 20 kwietnia 2006r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Odwołania od wskazanej decyzji wnieśli K. M., R. Z., A. B., A. B., J. C., A. G., J. J., B. S., S. P., A. C., K. S, Z. K., J. P., M. W., H. M., S. B., J. K., M. P., K. K., B. P., A. K. i A. K. Po rozpoznaniu tych odwołań Wojewoda [...] decyzję Starosty [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] Nr [...], znak: [...]. Na tę ostatnią decyzję K. S. wniosła skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 wymienionej ustawy). Zgodnie zaś z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż K. S., mimo prawidłowego pouczenia, nie wniosła odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii kimórkowej sieci B GSM na dachu budunku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr ewid. 37/2 w R. przy ul. A 31. Wniesienie odwołania od tej decyzji przez K. M., R. Z., A. B., A. B., J. C., A. G., J. J., B. S., S. P., A. C., K. S, Z. K., J. P., M. W., H. M., S. B., J. K., M. P., K. K., B. P., A. K. i A. K. nie może, w ocenie sądu, mieć wpływu na skuteczność wniesionej przez K. S. skargi na decyzję Wojedowdy [...] z dnia [...], Nr [...], znak: [...]. Przede wszystkim dlatego, że zarówno skarżąca, jak i wskazane osoby odwołujące się od decyzji pierwszej instancji, bronią własnego interesu prawnego, co oznacza, iż nie można utożsamiać interesu skarżącej z interesem osób odwołujących się. Nadto zawarte w powołanym przepisie art. 52 § 1 ppsa sformułowanie, wedle którego "skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie", wskazuje, iż to osoba wnosząca skargę obowiązana jest wyczerpać przewidziane przez przepisy prawne środki zaskarżenia. Nie bez znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi K. S. ma też okoliczność, iż kwestionowana przez nią decyzja Wojewody [...] z dnia [...] jest decyzją utrzymującą w mocy decyzję pierwszej instancji – decyzję Starosty [...] z dnia [...], jest to więc decyzja odpowiadającą w całości treści niekwestionowanej przez skarżącą w toku instancji decyzji pierwszej instancji. Z tych względów uznać należało, iż skarżąca nie wyczerpała przewidzianego w powołanym przepisie art. 127 § 1 k.p.a. środka zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...]. Jak bowiem słusznie przyjmuje się w doktrynie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane uprzednim wniesieniem przez skarżącego środka zaskarżenia, dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia na dany akt dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne (zob. J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004r., s. 97 i n.). To zaś oznacza, iż skarga K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] jest niedopuszczalna. W sprawie ma więc zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, wedle którego sąd odrzuca skargę, jeśli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie zaś skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania orzeczenia o charakterze merytorycznym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 wskazanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.