II SA/Łd 702/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy w sprawie obłożenia kostką brukową podwórka na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 20a p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. LS Postanowieniem dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia Z. S. z dnia 22 kwietnia 2015 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w sprawie obłożenia kostką brukową podwórka na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 20a, odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Pismem z dnia 13 lipca 2015 r. Z. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w treści której między innymi zawarł zarzuty odnoszące się do postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc że przedmiotowa skarga należy do kategorii skarg określonych w art. 227 ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", do których nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wypowiedzenia się, w terminie 7 dni, czy przedmiotem skargi jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], czy też bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Na podstawie udzielonej odpowiedzi oraz treści pierwotnej skargi Sąd uznał, że skarżący kwestionuje zarówno bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie obłożenia kostką brukową podwórka na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 20a, jak i postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...]. W związku z powyższym zarządzono rozdzielenie skarg i wyłączenie ze sprawy niniejszej skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Podkreślić należy, że zakres właściwości sądu administracyjnego jest ograniczony do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie bądź postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie o odmowie wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, wydane na podstawie art. 123 oraz art. 37 § 2 K.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tegoż postępowania. Postanowienie to rozstrzyga jedynie o zasadności zażalenia na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W razie uznania zażalenia za uzasadnione organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy, zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 K.p.a.). Przedmiotowy akt administracyjny nie rozstrzyga zatem o istocie sprawy i nie kończy postępowania. Należy również wskazać, że nie przysługuje od niego środek zaskarżenia w postaci zażalenia, stosownie bowiem do treści art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenie przysługuje więc wówczas, gdy przepis prawa wprost przyznaje prawo do zażalenia, a w przypadku postanowienia wydawanego na postawie art. 37 § 2 K.p.a. ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia zażaleniem. Podsumowując stwierdzić należy, że postanowienia wydawane przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 § 2 K.p.a w wyniku rozpoznania zażalenia na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie należą do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. a.tp.