II SA/Łd 702/19

Dnia 11 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), powoływanej dalej jako: "u.p.b.", utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej, do realizacji na działce o nr ewid. 685/1, obręb [...], w Z. Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją organ I instancji odmówił inwestorowi: "A" Sp. z o. o., zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w powyższym zakresie. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniósł inwestor: "A" Sp. z o. o., w którym zakwestionowano stanowisko organu I instancji. W ocenie inwestora projekt budowlany zgodny jest z przepisem art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ponadto projekt budowlany nie stoi w kolizji z przepisem § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dodatkowo strona podkreśliła, że Starosta [...] zauważył, iż w omawianym przypadku projekt zagospodarowania terenu nie przedstawia krawędzi jezdni istniejącej, a zatem nie powinien w sposób nieznajdujący oparcia w przepisach prawa utożsamiać pasa drogowego z jezdnią w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Ponadto strona wskazała, iż uzyskana zgoda zarządcy drogi (Gminy Miasta Z.) na konkretną lokalizację sieci kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym dowodzi, iż zarządca ten nie dostrzega ewentualnych przyszłych kolizji przedmiotowej inwestycji z własnymi planami inwestycjami związanymi z przedmiotową drogą. Z powyższych względów strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, odwołując się uprzednio do treści art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 u.p.b., jak również § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie", wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w dniu 23 października 2018 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek pełnomocnika inwestora "A" Sp. z o.o., o pozwolenie na budowę sieci kanalizacji sanitarnej w wyżej wskazanym zakresie, do realizacji na działce nr ewid. 685/1, obręb [...], w Z. Następnie organ II instancji zauważył, że Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] r., znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Po zaskarżeniu tej decyzji w trybie odwoławczym przez inwestora "A" Sp. z o.o., decyzją nr [...] z [...] r., znak: [...] Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję organu I instancji oraz poprzedzające ją postanowienie nr [...] z [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż wprawdzie podziela stanowisko organu I instancji w zakresie konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w kwestii uzyskania odstępstwa od przepisu § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, w wydanym w toku prowadzonego postępowania administracyjnego postanowieniu nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji nałożył na inwestora, m.in. obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ww. przepisem prawa, nie popierając w sposób właściwy uzasadnienia swojego stanowiska i nie określając, w jaki sposób projekt ten nie odpowiada tym wymaganiom, co też inwestorowi uniemożliwiło realizację tego obowiązku. Organ nie poinformował inwestora także o możliwości uzyskania odstępstwa od przepisów ww. rozporządzenia oraz o procedurze z tym związanej. W następstwie powyższego, ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, zgodnie z uwagami Wojewody [...], organ I instancji wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] r., którym nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia oraz załączenia oryginału pełnomocnictwa z dnia 15 września 2017r. udzielonego R.R. do reprezentowania inwestora. W postanowieniu tym, w ocenie organu odwoławczego, przytoczono podstawę prawną odnośnie nałożonego zobowiązania, jak również wyjaśniono treść wskazanego przepisu oraz pouczono inwestora, iż w przypadku braku możliwości usytuowania projektowanej infrastruktury zgodnie z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia inwestor może wystąpić z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od ww. przepisu. Wyjaśniono, także, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji udziela odstępstwa po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, wyłącznie w uzasadnionych przypadkach. Wskazano także, iż odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia, ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych, oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych, o czym mowa w art. 9 u.p.b. W odpowiedzi na postanowienie inwestor w piśmie z dnia 17 maja 2019 r. odniósł się do nałożonego obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia wyjaśniając, iż projekt budowlany nie stoi w kolizji z tym przepisem, gdyż nie może być on odczytywany wyłącznie jako bezwzględny zakaz, oraz że złożony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z przepisami art. 39 ust. 1 (winno być ust. 3) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.), który stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Zgoda zarządcy drogi została przez inwestora uzyskana. Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie inwestor przedłożył decyzję Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] r. zezwalającą na umieszczenie w pasie drogowym i w liniach regulacyjnych drogi gminnej - ul. A (dz. nr ewid. 685/1 - obręb [...]) w Z. inwestycji budowy sieci kanalizacji sanitarnej z odejściami bocznymi, jednakże w decyzji tej Prezydent Miasta Z. nałożył na "A Sp. z o. o." warunki konieczne do spełnienia w związku z planowanym umieszczeniem infrastruktury w pasie drogowym. Wśród wymienionych w ww. decyzji wytycznych wskazano, iż: "uzgodnioną sieć kanalizacji sanitarnej z odejściami bocznymi należy wykonać zgodnie z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu MTiGM z dnia 22.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124)." W ocenie zarówno organu I, jak i II instancji, nie można zatem przyjąć, że na etapie wydania omawianego rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Z. stwierdzono zgodność projektu budowlanego z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Tym samym taka ocena jest przeprowadzana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a załączona decyzja zarządcy drogi dopuszcza jedynie możliwość wykonania określonych robót budowlanych w obrębie pasa drogowego. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy wskazał, że w myśl § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, lokalizacja w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, w tym przypadku sieci kanalizacji sanitarnej, powinna uwzględniać planowaną docelową realizację ulicy. Przepis także wskazuje wymóg, iż nowa infrastruktura podziemna nie powinna być usytuowana pod jezdnią istniejącą i docelową. Mając powyższe na uwadze organ II instancji, wyjaśnił, iż przez jezdnię należy rozumieć część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów, zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068). W ocenie organu odwoławczego, inwestor nie wypełnił w całości nałożonego na niego obowiązku, w tym nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z przepisami z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia. Zdaniem organu II instancji, zgodnie z regulacjami prawnymi, w tym przepisem art. 35 ust. 3 u.p.b. oraz mając na uwadze brak spełnienia powyżej przytoczonego wymogu wynikającego z przepisu § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, organ I instancji prawidłowo wydał zaskarżoną decyzję, którą odmówił udzielenia pozwolenia na budowę ww. zakresie. Odnosząc się do kwestii podnoszonej w odwołaniu, dotyczącej spełnienia w projekcie budowlanym, w ocenie skarżącego, wymogu wynikającego z § 39 ust. 3 (pomyłkowo wskazano ust. 1), ustawy o drogach publicznych, organ II instancji wyjaśnił, iż przedmiotowa inwestycja nie tylko powinna być zgodna z przepisem zawartym w § 39 ust. 3 ww. ustawy, ale także z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w tym § 140 ust. 8. Zdaniem organu odwoławczego, stanowisko w przedmiotowej sprawie znajduje potwierdzenie w decyzji Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] r. zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym i w liniach regulacyjnych drogi gminnej - ul. A (działka nr ewid. 685/1 - obręb [...]) w Z., wydanej w oparciu o § 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w której wprost wskazano, iż uzgodnioną sieć kanalizacji sanitarnej z odejściami bocznymi należy wykonać zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji wskazał, że w sytuacji gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie zarówno organ I, jak i II instancji, stwierdziły fakt, że inwestor nie usunął nieprawidłowości w projekcie budowlanym, organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekający w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak tylko w myśl art. 35 ust. 3 u.p.b., obowiązany jest wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, co też prawidłowo uczynił organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję. Jednocześnie organ II instancji poinformował inwestora, iż o ile będzie nadal zainteresowany merytorycznym rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, ma prawo wystąpić z ponownym wnioskiem do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę w ww. zakresie, przedkładając dokumenty określone w przepisie art. 33 ust. 2 u.p.b., a także załączając projekt budowlany opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Spółka "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Z., zarzucając naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że złożony przez nią projekt budowlany jest zgodny z przepisami art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.). Strona skarżąca dodała również, że szczególnym uzasadnieniem zlokalizowania infrastruktury kanalizacji sanitarnej w tym przypadku stanowią techniczne uwarunkowania wynikające z zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta Z., na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, zaś wymagana zgoda zarządcy drogi została przez inwestora uzyskana. Ponadto zdaniem strony skarżącej, omawiany projekt budowlany nie stoi w kolizji z przepisami § 140 ust. 8 rozporządzenia, ponieważ przepis ten nie może być odczytywany jako bezwzględny zakaz sytuowania infrastruktury podziemnej pod jezdnią istniejącą i docelową i zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2017 r. zwrot "powinno", zawarty w tym przepisie, nie może być pojmowany jako obowiązek (II SA/Gl 380/17). Jednocześnie strona skarżąca podkreśliła, że Starosta [...] zauważył, iż w omawianym przypadku "projekt zagospodarowania terenu nie przedstawia krawędzi jezdni istniejącej (czy też projektowanej)", a zatem nie powinien w sposób nieznajdujący oparcia w przepisach prawa utożsamiać pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), z jezdnią w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.). Tym bardziej, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.) jezdnia stanowi tylko jeden z elementów, z których składa się droga. Strona skarżąca dodała przy tym, że jest to zbieżne ze stanowiskiem, jakie zajął w podobnej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w orzeczeniu wydanym 16 listopada 2010 r. (II SA/Kr 548/10). W ocenie strony skarżącej, podobnie zatem organ nie może założyć, a przez to przesądzać, że wobec braku określenia przez zarządcę drogi przebiegu jezdni w formie dokumentacji określającej sposób zagospodarowania terenu, całość pasa drogowego (lub jego określoną część) stanowią droga dla pieszych lub droga dla rowerów itd., tj. inne elementy drogi wymienione w przywołanym art. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Strona skarżąca dodała, że uzyskana przez inwestora zgoda zarządcy drogi (Gminy Miasta Z.) na konkretną lokalizację sieci kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym dowodzi, iż zarządca nie dostrzega ewentualnych przyszłych kolizji przedmiotowej inwestycji z własnymi planami inwestycyjnymi związanymi z przedmiotową drogą. W ocenie strony skarżącej, organ II instancji w ogóle nie wziął tych argumentów pod uwagę, ani się do nich nie odniósł, choć mają one w przedmiotowym postępowaniu istotne znaczenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, orzekające w tej sprawie organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ lub mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowej decyzji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186), powoływanej w niniejszym uzasadnienie także jako: "u.p.b.". Kwestie związane z wydaniem pozwolenia na budowę reguluje art. 35 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie zaś do art. 35 ust. 3 u.p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei w myśl § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), usytuowanie infrastruktury w ulicy powinno uwzględniać planowaną docelową realizację ulicy. Nowa infrastruktura podziemna nie powinna być usytuowana pod jezdnią istniejącą i docelową. Dokonana z perspektywy powyższych regulacji analiza akt sprawy dowodzi, że w dniu 23 października 2018 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek pełnomocnika inwestora "A" Sp. z o.o., o pozwolenie na budowę sieci kanalizacji sanitarnej w wyżej wskazanym zakresie, do realizacji na działce nr ewid. 685/1, obręb [...], w Z. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, w następstwie decyzji kasacyjnej, zgodnie z uwagami Wojewody [...], organ I instancji wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] r., którym nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia oraz załączenia oryginału pełnomocnictwa z dnia 15 września 2017r. udzielonego R.R. do reprezentowania inwestora. W odpowiedzi na to postanowienie inwestor w piśmie z dnia 17 maja 2019 r. wskazał, iż projekt budowlany nie stoi w kolizji z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, gdyż nie może być on odczytywany wyłącznie jako bezwzględny zakaz, oraz że złożony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z przepisami art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.), podkreślajac przy tym, że zgoda zarządcy drogi została przez inwestora uzyskana. Biorąc pod uwagę ustalenia organów wynikające z przywołanych powyżej okoliczności sprawy uczynione z uwzględnieniem powyższych wyjaśnień inwestora oraz dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z perspektywy powołanych wyżej regulacji, które prawidłowo zostały przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., trafnie wywiódł za organem I instancji, że w niniejszej sprawie nie można było przyjąć, iż na etapie wydania omawianego rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Z. stwierdzono zgodność projektu budowlanego z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Rację ma przy tym organ, że taka ocena jest przeprowadzana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a załączona decyzja zarządcy drogi dopuszcza jedynie możliwość wykonania określonych robót budowlanych w obrębie pasa drogowego. W rozważanych okolicznościach sprawy organ odwoławczy zasadnie także wskazał, że w myśl § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, lokalizacja w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, w tym przypadku sieci kanalizacji sanitarnej, powinna uwzględniać planowaną docelową realizację ulicy. Przepis także wskazuje wymóg, iż nowa infrastruktura podziemna nie powinna być usytuowana pod jezdnią istniejącą i docelową. Prawidłowo przy tym organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068) przez jezdnię należy rozumieć część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów. W tej sytuacji należało podzielić stanowisko Wojewody [...], że inwestor nie wypełnił w całości nałożonego na niego obowiązku, w tym nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z przepisami z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, a mając na uwadze brak spełnienia powyższego wymogu wynikającego z powołanego przepisu § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, organ I instancji prawidłowo odmówił udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie objętym wnioskiem inwestora. Ponadto Sąd w pełni podzielił stanowisko organu II instancji w kwestii zasadności zarzutów odwołania. Wszakże stanowisko w przedmiotowej sprawie znajduje potwierdzenie w decyzji Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] r. zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym i w liniach regulacyjnych drogi gminnej - ul. A (działka nr ewid. 685/1 - obręb [...]) w Z., wydanej w oparciu o art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych, w której wprost wskazano, iż uzgodnioną sieć kanalizacji sanitarnej z odejściami bocznymi należy wykonać zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji prawidłowo wskazał, że w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, zarówno organ I, jak i II instancji stwierdziły fakt, że inwestor nie usunął nieprawidłowości w projekcie budowlanym, organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekający w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak tylko w myśl art. 35 ust. 3 u.p.b., obowiązany jest wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, co też prawidłowo uczynił organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję. Konkludując, w powyższych okolicznościach sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, to tym samym uzasadnia oddalenie skargi w całości. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. E.S.