II SA/Łd 705/12

Dnia 5 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2012 roku sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. II SA/Łd 705/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił I.K. przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku stałego w miesiącu grudniu 2012 r.. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji ustalił, że wnioskodawca mieszka z ojcem, łączny dochód rodziny wynosi 1.708,74 zł. (emerytura ojca), co daje na osobę 854,37 zł. Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje: "pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, przy czym kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wynosi aktualnie 351,00 zł." W związku z tym, że dochód na osobę w rodzinie wnioskodawcy jest wyższy niż kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, zasiłek stały nie przysługuje. Wnioskodawca pokwitował odbiór decyzji w dniu 2 lutego 2012 r. Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniósł w dniu 28 marca 2012 r. M. K. - ojciec I. K.. W uzasadnieniu swego pisma wskazał, że choć zamieszkuje z synem I., nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa. Nadto kwota emerytury, jaką otrzymuje jest w całości wykorzystywana na pokrycie opłat eksploatacyjnych, kosztów jego utrzymania i leczenia. W związku z tym nie jest on w stanie utrzymywać dodatkowo dorosłego syna. W dniu 2 kwietnia 2012 r. I. K. złożył w organie I instancji oświadczenie dotyczące złożonego pisma wskazując, że odwołanie za jego wiedzą i zgodą złożył i podpisał ojciec M. K.. Dodał, że ma świadomość, iż odwołanie zostało wniesione po terminie i dlatego też wnosi o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie mógł się odwołać od decyzji wcześniej, bowiem leczył się u okulisty oraz opiekował się chorym ojcem. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ w uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. Dodał, że decyzja z dnia [...] zawierała pouczenie o przysługującym prawie, terminie i sposobie jej zaskarżenia. W związku z tym, że strona odebrała decyzję w dniu 2 lutego 2012 r., termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 16 lutego 2012 r.. Odwołanie zostało złożone w dniu 28 marca 2012 r. przez ojca wnioskodawcy. Powołując się na art. 106 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, organ podniósł, że odwołanie od decyzji może złożyć inna osoba za zgodą osoby ubiegającej się o świadczenie. Skarżący potwierdził zgodę w piśmie z dnia 2 kwietnia 2012r.. Niesporna jest zatem data otrzymania decyzji organu I instancji, jak i data wniesienia odwołania. Organ wskazał, że terminy w postępowaniu administracyjnym są terminami zawitymi i ich niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe, przede wszystkim utratę prawa do wniesienia określonego środka prawnego, bowiem decyzja staje się ostateczna. Zdaniem organu przesądza to o bezskuteczności odwołania, a co za tym idzie - o ostateczności decyzji l instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie wniósł I. K., działając przez swojego pełnomocnika M. K.. Pełnomocnik w uzasadnieniu wyjaśnił, że jest schorowanym 85 – letnim człowiekiem, a jego syn cierpi na chorobę psychiczną, dlatego też nie byli w stanie sprostać obowiązującym przepisom. Dodatkowo chory syn ma problemy ze zrozumieniem tego co się do niego mówi, co również nie zostało uwzględnione w wywiadzie środowiskowym. Zdaniem strony osoba niepełnosprawna umysłowo nie może ponosić winy w uchybieniu terminu. Wskazał, że jego syn został ojcem i z tego tytułu również ponosi koszty związane między innymi z zakupem odzieży, bielizny czy butów. Do skargi zostały dołączone: karta informacyjna ze szpitala im. K. w Ł. dotycząca I. K., karta informacyjna ze szpitala im. B. w Ł. dotycząca I. K. oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności umysłowej I. K., a nadto karta wypisowa z Kliniki Kardiologii w Ł. dotycząca M. K.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 58, art. 59 § 2 k.p.a. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania obowiązany jest wyjaśnić, czy jest ono dopuszczalne, w tym także, czy wniesione zostało z zachowaniem terminu. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużony lub skrócony przez organ administracji publicznej, terminem procesowym obliczanym według przepisów kodeksu oraz terminem, którego upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. W sytuacji gdy strona wniosła odwołanie po terminie, organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyr. NSA z 29 stycznia 1997 r., I SA/Gd 1482-1483/96, niepubl.). Skoro zatem skarżący otrzymał decyzję organu I instancji w dniu 2 lutego, termin do złożenia odwołania mijał w dniu 16 lutego. Odwołanie złożone w dniu 28 marca jest zatem odwołaniem złożonym po upływie ustawowego czternastodniowego terminu. Jest to okoliczność zupełnie obiektywna, jej stwierdzenie nie jest zależne od przyczyn opóźnienia, czy od złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Rozstrzygnięcie organu stwierdzające, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu jest zatem uzasadnione. Skarżący zresztą w istocie nie kwestionuje treści tego rozstrzygnięcia, podnosząc się w skardze w istocie merytoryczne zarzuty. Nie podlegają one jednak rozpoznaniu w tym postępowaniu. Z uwagi na powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, sąd orzekł o jej oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t.). n.k-o.