II SA/Łd 706/06

Dnia 24 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi M. P.-Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. - Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. i P. W. z dnia 14 grudnia 2005r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku piekarni o część magazynową i socjalną na działkach nr ewid. 736 i 737, położnych w B. ul. A. 8, przy granicy z działką nr ewid. 731. Wymienił warunki, które winny zostać wypełnione przy realizacji zamierzenia inwestycyjnego m.in. szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, termin rozbiórki istniejących obiektów nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, zobowiązania inwestora w zakresie użytkowania obiektu. W dalszej części rozstrzygnięcia organ uzasadniał, iż wraz z wnioskiem inwestorzy złożyli projekt budowlany, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. Na podstawie ewidencji gruntów oraz posiadanych map ewidencyjnych ustalono strony postępowania i dwóch właścicieli działek sąsiednich zgłosiło zastrzeżenia dotyczące braku zgody na planową rozbudowę budynku piekarni z powodu uciążliwości związanych z funkcjonowaniem zakładu. W toku postępowania zmierzającego do sprawdzenia czy projektowany obiekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami organ ustalił, iż dla terenu inwestycji obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Nr XXVII/174/05 Rady Gminy w B. z dnia 23 lutego 2005r. Zgodnie z zapisem powyższego planu teren inwestycji oznaczony jest symbolem [...], dla którego w § 70 ust. 2 pkt 1 ustalono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez postanowienie, iż m.in.: a) adaptuje się istniejącą zabudowę produkcyjno – usługową, bez możliwości zwiększania dotychczasowej zdolności produkcyjnej przy zastosowaniu pieca opalanego paliwem stałym. Ewentualny wzrost wielkości produkcyjnej uwarunkowany jest zmianą paliwa na ekologiczne (energia słoneczna, olej opałowy o niskiej zawartości siarki, gaz bezprzewodowy lub docelowo – przewodowy). Dopuszcza się rozbudowę i modernizację obiektu produkcyjno – usługowego wyłącznie o części nieprodukcyjne b) dopuszcza się usytuowanie zabudowy bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich oznaczonych numerami 731 i 732 c) zakaz stosowania od ul. A. ogrodzenia pełnego i z elementów betonowych prefabrykowanych d) obsługa komunikacyjna terenu – dotychczasowa z ulicy A. Organ wskazał, iż załączony do wniosku projekt budowlany dotyczy planowanej rozbudowy zlokalizowanej w granicy z działką nr 731 i obejmuje rozbudowę o części nieprodukcyjne tj. część magazynową i socjalną. Z opisu do projektu budowlanego planowanej inwestycji wynika, że wielkość produkcji piekarni nie zmieni się i pozostanie na dotychczasowym poziomie, nadto inwestor dokonał korekty projektu zagospodarowania działki i zlokalizował projektowaną rozbudowę w odległości 4,40m od granicy z działką nr ewid. 732 oraz 735. Projektowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwagi i zastrzeżenia zgłoszone przez strony postępowania, a dotyczące funkcjonowania istniejącego zakładu jak i lokalizacji rozbudowy przy granicy sąsiednich działek, nie zostały uwzględnione przy rozpatrzeniu wniosku inwestora. Starosta zaznaczył, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej nie jest organem właściwym do badania podjętych uchwał rady gminy w zakresie planów zagospodarowania przestrzennego lub do kontroli funkcjonowania istniejącego zakładu. Przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę badana jest kompletność tego wniosku i projektu budowlanego, zgodność projektu z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletności posiadanych uzgodnień i opinii. W tym zakresie inwestorzy spełnili wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] złożyła M. P.-Z. wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie uchylenie decyzji i orzeczenie w sprawie. Zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 97 §1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 28, art. 33, art. 34, art. 36 ustawy Prawo budowlane i zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także ustawy o ochronie przyrody i ochronie zabytków. Uzasadniając postawione zarzuty i wnioski strona wyjaśniła, iż po otrzymaniu informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbudowę piekarni na sąsiedniej działce, wystąpiła o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania dotyczący jednostki planistycznej graniczącej z działką strony i zabudową sąsiadów. Wystąpiła również z wnioskiem o sprawdzenie prawidłowości wydanej dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy, postępowanie prowadzone przez organy administracji architektoniczno – budowlanej nie zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, gdyż organ stwierdził, że wniosek o decyzję o pozwoleniu na budowę rozpatrzono na podstawie zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona wskazała, iż usiłowała wyjaśnić organom, które zajmowały się pozwoleniem na budowę na działce sąsiedniej, iż planowana rozbudowa jest sprzeczna z postanowieniami planu zagospodarowania oraz ustawy o ochronie przyrody i ochronie zabytków. Inwestycja ma zostać zrealizowana w granicy z działkami strony, na których znajduje się starodrzew, a także chronione przez konserwatora zabytków budynki, realizacja rozbudowy będzie zatem sprzeczna z przepisami o ochronie przyrody. Strona podniosła, iż ograniczone zostało jej prawo własności, pogorszeniu ulegną warunki użytkowania nieruchomości, zwiększy się emisja spalin i dymów z piekarni. Zwróciła uwagę, iż zabudowa działki sąsiadów przekroczy nakazany zapisami miejscowego planu minimalny 15 % udział powierzchni biologicznie czynnej oraz maksymalny udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki 60 %. Odwołująca argumentuje, iż zapis planu o dopuszczalności sytuowania zabudowy przy granicy działek sąsiednich powinien być wykorzystany tylko w sytuacji zgodności z innymi zapisami oraz wtedy, gdy nie ma innej możliwości realizacji zabudowy. Na działce inwestora posadowiony jest już duży budynek mieszkalny i piekarnia, a część wolna od zabudowy wybrukowana jest kostką, realizacja inwestycji spowoduje powiększenie zabudowy, co powodować będzie wykroczenie uciążliwości poza teren, do którego sąsiad posiada tytuł prawny, naruszone zostaną także przepisy ustawy o ochronie przyrody i ochronie zabytków. Strona zarzuciła nadto, iż organy stopnia podstawowego nie przeprowadziły postępowania w zakresie zgodności inwestycji ze wskazaniami miejscowego planu, przepisami budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu o warunkach technicznych oraz przepisami szczegółowymi dotyczącymi ochrony przyrody oraz ochrony zabytków. W konsekwencji wydał decyzję zezwalająca na realizację inwestycji o obszarze niezgodnym z warunkami planu, naruszającą wskazane przepisy, a także zapisy Konstytucji RP w przedmiocie ochrony własności oraz równości konstytucyjnej stron wobec prawa. Strona zauważyła, iż jeśli sąsiad miał potrzebę powiększenia powierzchni o powierzchnię magazynową to budynek mógłby zostać nadbudowany i usytuowany w odległości prawem przewidzianej od obu sąsiadujących działek. Dodatkowo Pani P.-Z. zwróciła uwagę na brak wyjaśnienia ewentualnego natężenia ruchu samochodowego na działce oraz ulicy prowadzącej do piekarni i nowej części magazynowej. Reasumując strona podkreśliła, iż wydana decyzja rażąco narusza wskazane przepisy prawa procesowego i materialnego, co przemawia za uchyleniem tego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] Organ odwoławczy po krótce powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, zaznaczył, iż w wyniku rozpoznania zarzutów i wniosków odwołania zwrócił się pismem z dnia 21 kwietnia 2006r. w trybie art. 136 kpa do organu I instancji. Zlecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania zmierzającego do wyjaśnienia, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji przeprowadził postępowanie dodatkowe. Analiza wszystkich materiałów sprawy wskazuje, iż planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Wojewoda podkreślił, iż wymagania dotyczące usytuowania budynku w stosunku do granicy z działką sąsiednią określa §12 ust. 1 – 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w ust. 3 przepis stanowi, iż sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2 ze względu na rozmiary działki. Zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym położone są działki inwestora o nr ewid. 736 i 737 określa miejscowy plan zagospodarowania dla obszaru zespołu osadniczego B. – W. – S., uchwalony przez Radę Gminy w B. – Uchwałą Nr XXVII/174/05 z dnia 23 lutego 2005r. Analiza projektu budowlanego wskazuje, że planowana inwestycja nie powoduje zwiększenia ilości produkowanych wyrobów, a jedynie zwiększa powierzchnię magazynową, a także poprawi warunki higieniczno-sanitarne pracowników. Rozbudowa piekarni i jej usytuowanie bezpośrednio przy granicy z działką Pani P.-Z. jest zgodne z ustaleniami §12 ust. 3 pkt 1 warunków technicznych i postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - §70 część opisowa. Organ podkreślił, iż decyzja Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy z dnia [...] z chwilą uchwalenia powołanego planu miejscowego, zgodnie z zapisem zawartym w tej decyzji, wygasła i nie może stanowić podstawy do rozpatrzenia wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do argumentów odwołania Wojewoda podkreślił, że kwestia uciążliwości powodowanych przez piekarnie może być przedmiotem postępowania przed organami właściwymi, zaś projektowana rozbudowa nie utrudni w przyszłości zabudowy działki Pani P.-Z. nr ewid. 731 zgodnie z zapisem zawartym w §54 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. P.-Z. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego – art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 107 §3 kpa - mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych wniosków dowodowych, w szczególności w przedmiocie ustalenia naruszenia praw osób trzecich w zakresie hałasu, emisji dwutlenku węgla i spalin oraz zbadania naruszeń miejscowego planu zagospodarowania i przepisów ochrony przyrody w zakresie ochrony istniejącego starodrzewu i konieczności pozostawienia wskazanego w planie procentu powierzchni działki aktywnej przyrodniczo. Uzasadniając postawione zarzuty i wnioski skarżąca podkreśliła, iż nie uwzględniając złożonych przez stronę wniosków dowodowych organy administracji nie zrealizowały zasady prawdy obiektywnej, która wymaga dopuścić jako dowód w sprawie wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego a nie jest sprzeczne z prawem. Podkreśliła, iż obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego oznacza m.in. obowiązek zajęcia stanowiska wobec różnic w zebranym materiale dowodowym będącym podstawą decyzji, a zaniedbanie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy. Oddalenie złożonych wniosków, wprawdzie nieprzeprowadzone w sposób formalny, zdaniem skarżącej, stanowiło rażące naruszenie prawa procesowego. Zaznaczyła, że jest niedopuszczalne pominięcie przedstawionych środków dowodowych z powołaniem się na przeprowadzenie postępowania odwoławczego wyjaśniającego, jeżeli ocena dotychczasowych dowodów prowadzi do wniosków niekorzystnych dla strony powołującej liczne dowody. Skarżąca stoi na stanowisku, iż takie pominięcie wniosków dowodowych jest równoznaczne z pozbawieniem jednej ze stron możliwości udowodnienia jej twierdzeń. Wyraziła również zdanie, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 §3 kpa, bowiem nie wskazuje z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności przedstawianym dowodom. Nadto nie odpowiada na zarzuty zgłaszane w toku postępowania i odwołaniu, nie uzasadnia podstaw ich nieuwzględnienia. Skarżąca podniosła, iż w sytuacji gdy organ podejmuje arbitralną decyzję nie opartą na przepisach prawa materialnego i procesowego nie respektując zapadłego przed laty wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 1993r. IV SA 1533/92, powstaje obawa rażącego naruszenia praw strony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania i wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując w pełni dotychczasowe stanowisko organ podkreślił, iż dla terenu obejmującego działki inwestora, działki nr 736 i 737, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru zespołu osadniczego B. – W. – S., uchwalonego przez Radę Gminy w dniu 23 lutego 2005r. Zgodnie z zapisem planu teren inwestycji oznaczony jest na rysunku planu symbolem [...], dla którego w §70 ustalono: zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, zasady ochrony przyrody, środowiska oraz krajobrazu kulturowego, z których wynika m.in.: - adaptuje się istniejącą zabudowę produkcyjno – usługową bez możliwości zwiększania dotychczasowej zdolności produkcyjnej przy stosowaniu pieca opalanego paliwem stałym. Ewentualny wzrost wielkości produkcji uwarunkowany jest zmianą paliwa na ekologiczne (energia elektryczna, olej opałowy o niskiej zawartości siarki, gaz bezprzewodowy lub docelowo – przewodowy). Dopuszcza się rozbudowę i modernizację obiektu produkcyjno – usługowego wyłącznie o części nieprodukcyjne, - dopuszcza się usytuowanie zabudowy bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich oznaczonych nr 731 i 732, - obsługa komunikacyjna terenu – dotychczasowa z ulicy A., - maksymalny udział powierzchni zabudowanej w stosunku do powierzchni działki – 60%, - minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej – 15%. Na podstawie analizy materiałów sprawy organ stwierdził, iż powierzchnia działek inwestora wynosi 1700m², a powierzchnia zabudowana po rozbudowie będzie wynosić 730m² (budynek piekarni - 535 m², budynek mieszkalny - 135 m², budynek gospodarczy - 60 m²) co stanowi 43% w stosunku do powierzchni działek, a projektowana zieleń - 305 m² stanowi 18% powierzchni biologicznie czynnej. W świetle poczynionych ustaleń nie ma wątpliwości, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami §12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. Wojewoda wskazał nadto, iż zabudowa działki strony skarżącej będzie możliwa zgodnie z ustaleniami zawartymi w §54 obowiązującego planu zagospodarowania, obecnie jak oświadczyła strona działka nr 731 ma charakter działki rekreacyjnej i stanowi miejsce odpoczynku, w przyszłości być może będzie przeznaczona na budowę domu letniskowego lub całorocznego. Organ odniósł się również do złożonej przez stronę obszernej dokumentacji zdjęciowej i zaznaczył, iż nie dotyczy ona części projektowanej a funkcjonującej piekarni i może być przedmiotem odrębnego postępowania przed właściwym organem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 w/w ustawy). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu (art. 151 w/w ustawy). Podkreślić należy także, iż sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Przy czym należy jeszcze raz zwrócić uwagę, iż sądy administracyjne nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania spraw. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, których skutkiem byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodzić należy się z organami administracji publicznej orzekającymi w sprawie, iż w ustalonym stanie faktycznym i wobec treści obowiązujących przepisów prawa zasadnym było wydanie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A. i P. W. pozwolenia na budowę, polegającą na rozbudowie istniejącego budynku piekarni o część magazynową i socjalną na działkach nr ewid. 736 i 737, położonych w B. ul. A. 8, przy granicy z działka nr ewid. 731. Jak wynika z akt administracyjnych zgromadzonych dla potrzeb niniejszej sprawy Państwo W. w dniu 14 stycznia 2004r. wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego rozbudowę budynku piekarni. Z uwagi na fakt, iż dla działki państwa W. nie było wówczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wystąpienie o wydanie takiej decyzji było warunkiem koniecznym pozwalającym na rozpoczęcie procesu inwestycyjnego. Posiadanie przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy umożliwia wystąpienie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W wyniku rozpatrzenia wniosku strony i analizy materiałów sprawy Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] znak [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie piekarni znajdującej się na działkach nr 736 i 737 przy ul. A. w B. Istotne jest, iż zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli: inny wnioskodawca uzyska pozwolenie na budowę, lub zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zawierający ustalenia inne niż w wydanej decyzji, a nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. We wspomnianej powyżej decyzji Wójta Gminy B. zawarte było powyższe uregulowanie prawne, strony postępowania miały, zatem świadomość ewentualnych konsekwencji zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy. W dniu 12 grudnia 2005r. Państwo W. wystąpili do Starostwa [...] o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku piekarni i na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] uzyskali zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na rozbudowę przedmiotowego obiektu. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Zastrzeżenia do prawidłowości rozstrzygnięcia Starosty [...] i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę wniosła skarżąca podnosząc szereg naruszeń przepisów postępowania administracyjnego i przepisów materialnych. Analiza materiałów sprawy nie wskazuje jednak by w toku postępowania zmierzającego do wydania zaskarżonych decyzji miały miejsca naruszenia prawa, które skutkowałyby ich uchyleniem. Zgodzić się należy z organami architektoniczno – budowlanymi, iż zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W myśl przepisu art. 28 ust. 1 w/w ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja taka jest wydawana na wniosek inwestora, do którego winny zostać załączone m.in. projekt budowlany wraz z opiniami wymaganymi przez przepisy szczególne, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Przy czym zgodnie z art. 34 ust. 1 powołanej ustawy projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po złożeniu wszystkich wymaganych dokumentów organ prowadzący postępowanie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, z przepisami techniczno – budowlanymi. W świetle powołanych przepisów prawa należy wywieść, iż rozpoczęcie prac budowlanych poprzedzone jest szczegółowym postępowaniem, istotne jest, iż zgodnie z powołanym wcześniej przepisem art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku dla terenu objętego inwestycją obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę strona zobligowana jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Państwo W. taką decyzją dysponowali – decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] i dlatego też w dniu 12 grudnia 2005r. wystąpili o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże w okresie od wydania decyzji o warunkach zabudowy do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę nastąpiła zmiana sytuacji prawnej, gdyż Rada Gminy w B. Uchwałą Nr XXVII/174/05 z dnia 23 lutego 2005r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru zespołu osadniczego B. – W. – S., obejmujący swoimi ustaleniami teren zamierzonej inwestycji Państwa W. W tym stanie rzeczy i wobec treści powołanego powyżej przepisu art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] znak [...] wygasła i nie mogła być już podstawą prowadzenia prac budowlanych. Tym samym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ zobligowany treścią art. 34, art. 35 Prawa budowlanego sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. Jak wynika z postanowień przedmiotowego planu teren inwestycji tj. działki nr 736 i 737 znajdują się w obszarze oznaczonym [...], dla którego w §70 planu zostały określone zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, zasady ochrony przyrody, środowiska oraz krajobrazu kulturowego, zasady podziału nieruchomości. Ustalenia wskazanego §70 powoływane były w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, natomiast porównanie projektu budowlanego inwestorów i postanowień planu zagospodarowania nie wskazuje na rozbieżności, które skutkowałyby odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy również wskazać, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołany przepis jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli przedłożony projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami obowiązującego w dacie orzekania w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taki sposób sformułowania przepisu powoduje, iż w sprawach, których przedmiotem jest pozwolenie na budowę, wyłączona jest jakakolwiek uznaniowość, jak też możliwość wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia. W sytuacji, zatem gdy organ prowadzący postępowanie ustali, iż planowana inwestycja jest zgodna ustaleniami planu zobligowany jest treścią powołanego przepisu do wydania pozwolenia na budowę, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Główne zarzuty strony skarżącej dotyczyły usytuowania rozbudowanego obiektu w granicy z jej działką (nr 731), niewłaściwe proporcje wielkości pomiędzy częścią działki zabudowaną i niezabudowaną oraz spowodowane rozbudową zwiększenie emisji dymu, spalin, hałasu. W tej materii należy podkreślić, iż po pierwsze warunki określone w §70 stanowią, iż adaptuje się istniejącą zabudowę produkcyjno – usługową, bez możliwości zwiększenia dotychczasowej zdolności produkcyjnej, dopuszcza się rozbudowę i modernizację obiektu produkcyjno – usługowego wyłącznie o części nieprodukcyjne. Jak wynika z przedłożonego projektu Państwo W. planują rozbudowę budynku piekarni wyłącznie o część magazynowo – socjalną. Z dalszych ustaleń wynika również, iż plan zagospodarowania dopuszcza usytuowanie zabudowy bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich oznaczonych numerami 731 i 732, zatem niewątpliwie rozbudowa może mieć miejsce w granicy z działką nr 731, która jest własnością Pani P.-Z. Tym samym usytuowanie planowanego obiektu jest zgodne z §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdzie ustawodawca wskazał, iż sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej części miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, iż maksymalny udział powierzchni zabudowanej w stosunku do powierzchni działki to 60%, zaś minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej – 15%. W ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym działka inwestycyjna ma obszar 1700m², powierzchnia zabudowana po rozbudowie wynosić będzie 730 m² (budynek piekarni 535 m², budynek mieszkalny 135 m², budynek gospodarczy 60 m²) co stanowi 43% w stosunku do powierzchni działki, a projektowana zieleń 305 m² co z kolei stanowi 18% powierzchni biologicznie czynnej. Przeprowadzone wyliczenia wskazują, iż wymagane proporcje zostały zachowane. Skarżąca podnosiła również, iż posiadana działka stanowi dla niej i rodziny miejsce odpoczynku, rekreacji, na terenie znajduje się sad i starodrzewy, dwa budynki mieszkalne wpisane do wartości kulturowych objętych ewidencją i ochroną konserwatorską. Tymczasem realizacja planowanej rozbudowy doprowadzi do zwiększenia zanieczyszczenia na jej działce, poprzez zwiększone natężenie ruchu samochodowego, większe wydobycie spalin, hałasu, zwiększone zadymienie, a w przyszłości skarżąca chciałaby postawić na swojej nieruchomości budynek mieszkalny. Organ należycie odniósł się do wyrażonych wątpliwości i zarzutów skarżącej wskazując, iż wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego i zgodności projektu z postanowieniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy administracji zobligowane były do wydania zaskarżonej decyzji. Trafnie wskazał również, iż podnoszone przez stronę uciążliwości związane z funkcjonowaniem istniejącej piekarni mogą być przedmiotem odrębnego postępowania przed właściwym organem, a projektowana rozbudowa nie utrudni w przyszłości zabudowy działki skarżącej zgodnie z zapisem zawartym w §54 obowiązującego planu. Okoliczność, że po zrealizowaniu rozbudowy powstaną dla skarżącej określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości - nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, skoro uciążliwości te same przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa. Z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Dla dochodzenia ewentualnych szkód spowodowanych korzystaniem przez inwestorów ze wspólnej drogi właściwy jest tryb postępowania przed sądem powszechnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001r., IV SA 532/00, System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 55771). Skarżąca zarzucała również organom prowadzącym postępowanie, iż w jego toku naruszyły szereg przepisów postępowania m.in. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 97 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), jednakże nie wskazała na czym te naruszenia miałyby polegać. Sąd orzekający nie dopatrzył się natomiast uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie i byłyby podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.