II SA/Łd 706/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji A z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykorzystywanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w żywieniu psów oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bez dokonania rejestracji. Jak wynika z akt sprawy, w toku prowadzonych czynności kontrolnych Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. w dniu 27 lutego 2015r. otrzymał od Prezes Fundacji A K. K. zestawienie zakupu karmy, z którego wynikało, że Fundacja A, dokonywała zakupu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 3 od podmiotu o nazwie Firma A, adres ubojni ul. A 9, [...] D.. W celu weryfikacji organ I instancji poddał analizie dokumentację Firmy A dotyczącą współpracy z Fundacją A. Na podstawie otrzymanych dokumentów handlowych i faktur potwierdzono, że Firma A, sprzedawała Fundacji A uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kategorii 3. Jednocześnie Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. stwierdził, że Fundacja A prowadząca "Przytulisko dla bezdomnych zwierząt" w miejscowości S. ul. B 108, [...] D. nie figuruje w rejestrze podmiotów nadzorowanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. jako podmiot wykorzystujący uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego w żywieniu zwierząt. W związku z powyższym w dniu 7 kwietnia 2015r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia Fundacji A kary pieniężnej w związku z prowadzeniem działalności nadzorowanej w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bez dokonania rejestracji. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wydał w dniu [...] decyzję nr [...], znak: [...], na mocy której wymierzył stronie karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bez wymaganej rejestracji. Fundacja A wniosła do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. odwołanie od powyżej decyzji. Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, podnosząc brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który ma wpływ na wysokość wymierzonej kary. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. w związku z uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania wystosował wezwanie do podmiotu Firma A do złożenia wyjaśnień dotyczących wskazania miejsca dostarczania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego zakupionych przez Fundację A W odpowiedzi na wezwanie P. P. poinformował, że miejscem dostarczania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego zakupionych przez Fundację A było schronisko znajdujące się w miejscowości S., ul. B 108, [...] D.. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wystosował również wezwanie do Fundacji A o wskazanie celu zakupu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Fundacja A pismem z dnia 26 października 2015r. zwróciła się o uściślenie wezwania. Pismem z dnia 19 listopada 2015r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. uzupełnił wezwanie o informację gdzie ww. towary zostały dostarczone i w jaki sposób zużyte z podaniem dokładnych adresów, dat i nazw podmiotów, z którymi w zakresie dostawy, odbioru lub ewentualnie innych czynności dotyczących ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego Fundacja kooperowała. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. w dniu 13 stycznia 2016r. poinformował stronę o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dniu [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wydał decyzję nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 13.700 zł na Fundację A, prowadzącą "Przytulisko dla bezdomnych zwierząt" w miejscowości S. ul. B 108, [...] D.. Pismem z dnia 3 marca 2016r. Fundacja A złożyła do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. odwołanie od decyzji z dnia [...] nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i podnosząc, że w jej ocenie Powiatowy Lekarz Weterynarii w żaden sposób nie udowodnił, że Fundacja A karmiła ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego psy w prowadzonym przez siebie schronisku. Ponadto strona zakwestionowała rzetelność pisemnych informacji udzielonych w toku postępowania dowodowego przed organem I instancji przez Firmę A. Dodatkowo Prezes Fundacji K. K. dołączyła do akt postępowania pismo z dnia 20 czerwca 2016r. będące uzupełnieniem do odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w W.. W piśmie tym strona podniosła, że oprócz schroniska w S., gdzie umieszczane są zwierzęta bezdomne na podstawie umów z gminami, na terenie których zwierzęta te są wyłapywane, Fundacja A w ramach nieodpłatnej działalności statutowej opiekuje się psami stanowiącymi własność Fundacji, które nie są przetrzymywane na terenie schroniska. W ramach realizacji celów statutowych Fundacja A przyjmuje na własność zwierzęta m.in. po zmarłych właścicielach lub od osób, które udają się do domów opieki, jak również osób starych, których nie chce przejąć rodzina osoby zmarłej lub oddawanej do domu opieki. Zwierzęta te Fundacja utrzymuje poza schroniskiem dla bezdomnych zwierząt. Zakupione przez Fundację A produkty pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi zakupione w firmie A zostały nabyte jako pożywienie dla prywatnych psów stanowiących własność Fundacji A, stanowiąc tym samym zakup przez odbiorcę finalnego dla zaspokojenia jego osobistego, niekomercyjnego użytku. Odwołująca podkreśliła, iż informację taka uzyskała od Głównego Inspektoratu Weterynarii w W. i działalności takiej nie dotyczy obowiązek rejestracji jako działalności nadzorowanej. Powołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania Fundacji A, Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 1 pkt 1o ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2014r. poz. 1539 ze zm.), określone zostały w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009r. określającego przepisy sanitarne dotyczące ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz.U. UE.L. 2009.300.1), dalej powoływanego jako "rozporządzenie". Z kolei jak stanowi art. 23 ust. 1 rozporządzenia obowiązkiem podmiotów, które biorą udział na jakimkolwiek etapie w produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, użyciu lub usuwaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego jest poinformowanie, w celu rejestracji właściwego powiatowego lekarza weterynarii o wszystkich przedsiębiorstwach i zakładach, które podlegają ich kontroli i wykonują ww. czynności oraz o kategorii stosowanych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i charakterze czynności wykonywanych z wykorzystaniem tych produktów. Następnie organ podkreślił, że Fundacja A w wyniku dokonywania zakupu i dostarczania jej przez Firmę A ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 jest "podmiotem", o którym mowa w art. 3 pkt 11 rozporządzenia, albowiem z chwilą dostarczenia jej ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 produkty te pozostawały pod jej faktyczną kontrolą. Z kolei prowadzone przez skarżącą "Przytulisko dla bezdomnych zwierząt" w miejscowości S., w którym prowadzone były czynności związane z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 odpowiada definicji "zakładu". Wojewódzki Lekarz Weterynarii wyjaśnił, że wiedzę na temat faktu dostarczania na rzecz Fundacji A przez Firmę A surowców kat. 3 Powiatowy Lekarz Weterynarii posiadł na podstawie przekazanego przez Prezes Fundacji A zestawienia zakupów. W toku postępowania zestawienie to zostało uzupełnione dokumentacją handlową dotyczącą współpracy między Fundacją A a Firmą A. W toku postępowania tego faktu strona nie kwestionowała. Na tej podstawie organ przyjął, że Fundacja A dokonywała zakupu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 od Firmy A i z tego tytułu ciążył na niej obowiązek uprzedniego zgłoszenia takiej działalności PLW celem jej rejestracji. Bez wpływu na to pozostaje, czy czynności te były podejmowane przez Fundację A w ramach prowadzonego schroniska dla bezdomnych zwierząt czy też w ramach nieodpłatnej działalności statutowej prowadzonej poza schroniskiem. Obowiązek rejestracji "podmiotu" w oparciu o wymogi rozporządzenia powstaje bowiem bez względu na to, czy prowadzona działalność jest nastawiona na zysk czy też jest działalnością "non profit". W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do argumentacji strony, iż organ I instancji nie udowodnił, że Fundacja A używała ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 3 do karmienia zwierząt w prowadzonym przez nią schronisku i że były one wykorzystywane do karmienia prywatnych psów stanowiących własność Fundacji, które nie są przetrzymywane na terenie schroniska. Zdaniem Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. strona nie wskazała żadnych dowodów na poparcie tych twierdzeń, w szczególności nie wskazała, gdzie znajdują się te zwierzęta, w jaki sposób miałyby być tam przekazywane zakupione w Firmie A uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 3. Nie przedstawiła także żadnych dowodów, z których wynikałoby, że zwierzęta w prowadzonym przez Fundację "Przytulisku dla bezdomnych zwierząt" były karmione w inny sposób aniżeli ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego kat. 3. Jednocześnie, jak wynika z zeznań świadka P. P., osobiście woził on uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 3 pod adres prowadzenia przez Fundację "Przytuliska dla bezdomnych zwierząt". Organ podkreślił, że strona powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ odwoławczy nie znalazł podstaw, by nie dać wiary zeznaniom świadka, zgodnie z którymi osobiście dowoził on pod adres schroniska uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 3. Następnie organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania przytoczony w piśmie strony z dnia 20 czerwca 2016r. punkt 15 preambuły do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009r. Wskazał, że ogólne przesłanie zawarte w punkcie 15 preambuły rozporządzenia 1069/2009 zostało uszczegółowione w art. 2 ust. 2i) tegoż rozporządzenia, który mówi, że przepisów ww. rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do surowej karmy dla zwierząt domowych pochodzącej ze sklepów detalicznych, w których mięso jest dzielone i przechowywane wyłącznie w celu dostarczenia go konsumentowi bezpośrednio na miejscu. Tymczasem Fundacja A nabywała uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 stanowiące surową karmę dla zwierząt domowych w ubojni zwierząt rzeźnych – Firma A. Zakładu tego nie można traktować jako sklepu detalicznego, w którym mięso jest dzielone i przechowywane. Jednocześnie organ nadmienił, że przepisów rozporządzenia, zgodnie z art. 2 ust. 2j rozporządzenia nie stosuje się również w odniesieniu do surowej karmy dla zwierząt domowych pochodzącej z uboju, którego dokonano w gospodarstwie, z którego pochodzą zwierzęta, na użytek własny. Firma A nie może być również traktowana jak gospodarstwo ubijające zwierzęta na użytek własny. Wobec powyższego – zdaniem organu odwoławczego – nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, że Fundacja A nabywająca i wykorzystująca w żywieniu zwierząt uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kategorii 3, nie podlegała obowiązkowi rejestracji, wynikającemu z art. 23 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącej oparcia przez organ I instancji decyzji na nierzetelnych ustaleniach faktycznych z uwagi na fakt umieszczenia w pozycji 23 wykazu "faktury nie dotyczącej Fundacji" organ II instancji wyjaśnił, że zestawienie sprzedanych przez Firmę A na rzecz Fundacji A produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 zawarte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2015r. zostało sporządzone w oparciu o dokumenty handlowe przekazane przez Firmę A. W pozycji 23 tabeli umieszczono dokument handlowy nr 23/2014, który dokumentował sprzedaż w dniu 31 lipca 2014r. Z tym dokumentem handlowym Powiatowy Lekarz Weterynarii nie powiązał faktury, zgodnie z którą odbiorcą ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 3 byłaby Fundacja A. Jak wynika z pisemnego oświadczenia P. P. faktycznym odbiorcą ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 3 wskazanych w tymże dokumencie handlowym było Gminne Schronisko dla bezdomnych zwierząt prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy D.. Na potwierdzenie tego oświadczenia P. P. dołączył fakturę VAT [...] wystawioną na Miasto i Gminę D.. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. podkreślił, że ten dokument handlowy nie stanowił materiału dowodowego, który byłby podstawą wydania decyzji przez organ I instancji. Jednocześnie organ zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się 30 faktur wystawionych przez Firmę [...] dokumentujących dostawę na rzecz Fundacji A ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3, których autentyczności w żaden sposób skarżąca nie podważyła. W kwestii raportu z 2014r., dotyczącego nadzoru nad schroniskiem organ zaznaczył, że raport za rok 2014 sporządzony był do dnia 28 maja 2015r. i obejmował on swoim zakresem wszystkie przeprowadzone kontrole w 2014r. Od 1 stycznia 2014r. do 31 grudnia 2014r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. przeprowadził w Przytulisku dla bezdomnych zwierząt w miejscowości S., ul. B 108, [...] D. 9 kontroli. Podczas wizytacji schroniska w 2014r. nie stwierdzono obecności na terenie schroniska ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego – materiału kategorii 3, nie znaleziono również dokumentacji świadczącej o zakupie takich produktów przez Fundację A, prowadzącą "Przytulisko dla bezdomnych zwierząt" w S.. W związku z powyższym w raporcie za 2014r. w części III B pkt 8 wpisano, że podmiot nie wykorzystywał produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w żywieniu zwierząt. Organ zauważył, że podmiot nie posiadał zezwolenia Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. na stosowanie ww. produktów, a dopiero analiza dokumentacji dotyczącej zakupu przez Fundację A przeprowadzona w 2015r. (od 27 lutego do 25 maja 2015r.) wykazała nieprawidłowości w zakresie operowania ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego. Organ podkreślił, że kontrole te oraz wskazane w nich nieprawidłowości zostaną uwzględnione w raporcie z wizytacji schronisk za 2015r., który jest sporządzany w 2016r. Organ odwoławczy następnie wskazał, że art. 85a ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt wprowadza sankcję administracyjną, którą cechuje automatyzm stosowania za obiektywny fakt naruszenia prawa. W ocenie ustawodawcy jest to najbardziej skuteczny i odstraszający środek reakcji na fakt naruszenia prawa. Zdaniem Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł., Powiatowy Lekarz Weterynarii jako organ administracji publicznej prawidłowo zastosował wobec skarżącej sankcję administracyjną. Ponadto organ wskazał, że Fundacja A prowadzi działalność w zakresie szeroko rozumianego zwalczania bezdomności zwierząt w sposób ciągły, zorganizowany i traktować ją należy jako profesjonalistę w tym zakresie, a od profesjonalisty wymaga się należytej staranności w zakresie prowadzonej działalności, w tym znajomości obowiązującego prawa. W końcowej części decyzji organ odwoławczy podkreślił, że również wysokość wymierzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii kary odpowiada prawu. Konstrukcja § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014r. poz. 629) wskazuje bowiem organowi jako podstawę do wymierzenia kary masę produktów poddanych co najmniej jednej czynności wymienionych w art. 23 ust. 1a rozporządzenia, wykonywanych w ramach działalności nadzorowanej. Zaś w przedmiotowej sprawie łączna masa wykorzystanych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego wynosiła 3.499 kg, a zatem kara administracyjna została wymierzona w granicach przewidzianego prawem zagrożenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. wywiodła Fundacja A, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 7,8,11 oraz 107 § 2 i 3 K.p.a., polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o ukaraniu Fundacji A w związku z rzekomym karmieniem psów w schronisku dla bezdomnych zwierząt prowadzonym przez Fundację w miejscowości S. produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonymi do spożycia przez ludzi kategorii 3; b) niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewzięciu pod uwagę okoliczności wynikającej ze specyfiki działania Fundacji jako organizacji pozarządowej, która tym się różni od innych podmiotów prowadzących wyłącznie schroniska – że posiada zwierzęta także poza schroniskiem. W tej sytuacji sam fakt nabycia przez Fundację w firmie A produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi nie przesądza, że karmione nimi były akurat psy w schronisku nadzorowanym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W., ponieważ Fundacja [...] jako organizacja pozarządowa, działając w obszarze niesienia pomocy bezdomnym zwierzętom, realizując cele statutowe prowadzi oprócz schroniska inne działalności i posiada oprócz oddanych pod jej opiekę zwierząt bezdomnych umieszczonych w schronisku które podlega nadzorowi – także psy stanowiące prywatną własność fundacji, którymi Fundacja opiekuje się poza schroniskiem w ramach nieodpłatnej działalności statutowej, a nabywając dla karmienia prywatnych zwierząt stanowiących własność Fundacji produkty pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi – w sytuacji spełnienia warunków nabycia materiałów na prywatny użytek jako odbiorca ostateczny detaliczny – nie podlega przepisom, na podstawie których organ I instancji oparł decyzję o ukaraniu; c) brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że w danym obszarze analizy i nadzoru weterynaryjnego –wydawane są odmienne decyzje, tak, że dla jednych osób prawnych – tj. Fundacji A zostaje wydana decyzja o ukaraniu karą pieniężną (dodatkowo w warunkach nieudowodnienia, że Fundacja nabytymi w firmie A produktami pochodzenia zwierzęcego karmiła akurat psy w schronisku dla bezdomnych zwierząt w S.), natomiast wobec innych podmiotów – tj. Gminy D., która także nabyła w firmie A produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi do karmienia w gminnym schronisku w T. – postępowanie zostało umorzone, pomimo że podmiot ten w przeciwieństwie do Fundacji A nie posiada psów stanowiących prywatną własność i w związku z tym produkty nabyte w firmie A mógł użyć wyłącznie do karmienia psów w schronisku w T.. W przypadku dokonania zakupu przez Gminę D. – Powiatowy Lekarz Weterynarii umorzył postępowanie, poprzestając na wyjaśnieniu, że ww. produkty nabyte przez Gminę D. – nie zostały użyte do karmienia psów w schronisku gminnym w T. – ale zutylizowane. Tym samym organy, które winny kierować się przepisami prawa, jako zgodne z doświadczeniem życiowym uznały, że bardziej prawdopodobne jest, że Gmina D. nabyła uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 3 nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi po to, żeby je zutylizować, niż że Fundacja posiadająca psy poza schroniskiem użyła ww. materiał do karmienia zwierząt poza schroniskiem, co jest w pełni logiczne, gdyż zwierzęta poza schroniskiem są na wyłącznym utrzymaniu Fundacji, a karmienie tych zwierząt ww. materiałem obniżało koszty utrzymania zwierząt przez nikogo Fundacji nierefinansowanych; d) dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach; 2) błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy: a) przyznał moc dowodową jednym materiałom, przedstawionym okolicznościom i dokumentom – przy czym są to wyłącznie materiały przedstawione przez organ I instancji – na poparcie decyzji o ukaraniu Fundacji, a inne dowody – w tym wszystkie materiały przedstawione przez Fundację A potwierdzające logiczny wywód przedstawicieli Fundacji o rzeczywistym wykorzystaniu nabytych produktów poza schroniskiem, a także dokumenty dostarczone przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, które potwierdzały stan przedstawiony przez Fundację (np. protokoły z 9 kontroli, w których Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. stwierdzał, iż w Schronisku w S. nie są używane produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego) – pominął; b) w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego jednym dowodom dał wiarę a inne pominął – pomimo, że łączyły się w spójną całość świadczącą, że okoliczności przedstawione przez Fundację A odpowiadają stanowi faktycznemu – a uzasadnienie przedstawione przez organ odwoławczy zawiera jedynie de facto przyjęte przez organ twierdzenia – zamiast stosownej argumentacji odnoszącej się do każdego z wziętych pod uwagę lub odrzuconych przez organ dowodów; c) uwzględnił w wykazie dokumentów handlowych dokumenty, na których oparł wysokość wyliczonej kary pieniężnej, które w dacie wydania zaskarżonej decyzji uległy przedawnieniu, tj. dokumenty, które zostały wystawione ponad 2 lata przed wydaniem decyzji; 3) ponadto organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionej w odwołaniu okoliczności, że pomiędzy Fundacją A a Powiatowym Lekarzem Weterynarii w W. istnieje głęboki konflikt wynikający z możliwości braku bezstronności organu, co przekłada się na podejmowanie wobec schroniska Fundacji A nieuzasadnionych merytorycznie, niekorzystnych działań, oraz składanie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. wobec schroniska Fundacji szeregu doniesień do różnych organów, które to doniesienia nie znajdują następnie potwierdzenia w przeprowadzanych kontrolach. Obawy o możliwy brak bezstronności Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. wobec schroniska w S. prowadzonego przez Fundację A – są uzasadnione w związku z zatrudnianiem w tym organie jako radcy prawnego P. F., który jest jednocześnie pełnomocnikiem L. S. właściciela konkurencyjnego schroniska w W.. Podkreślono, że wątpliwości co do bezstronności Powiatowego Lekarza Weterynarii wobec schroniska w S. spowodowały już wznowienie innego postępowania zakończonego prawomocną decyzją tegoż organu, na podstawie m.in. art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. W ocenie skarżącej schronisko w S. nękane jest ustawicznymi kontrolami inicjowanymi przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W., a prawdopodobnym zamiarem jest likwidacja schroniska w S. jako konkurencyjnego wobec schroniska w W.. Tym samym nierozpatrzenie przez organ odwoławczy tejże okoliczności – mającej istotne znaczenie dla postępowania – skutkuje brakiem pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej. W motywach skargi jej autorka wyjaśniła, że Prezes Fundacji A w toku postępowania stwierdziła, że nie przekazywała Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w W. zestawienia zakupu karmy do karmienia psów w schronisku, z którego wynikałoby, że do karmienia psów w schronisku nadzorowanym przez organ wykorzystywane są uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 3 pochodzące od podmiotu o nazwie Firma A. Okoliczności te uprawdopodobnione są przez fakt, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. nie załączył do akt postępowania wykazu, na który się powołuje. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie zbadał kwestii istnienia tego dokumentu, co ma istotne znaczenie dla sprawy. Ponadto autorka skargi zauważyła, że na żądanie organu odwoławczego Powiatowy Lekarz Weterynarii przedłożył 9 protokołów kontroli schroniska w S., i w żadnym z nich nie stwierdzono, aby w schronisku w S. ujawniono jakiekolwiek ślady karmienia psów ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego kat. 3. Powiatowy Lekarz Weterynarii w toku postępowania przedłożył również sporządzony przez siebie raport ze stanu kontroli schroniska w S. za rok 2014, gdzie zaznaczył, że w schronisku nie są używane do karmienia psów uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 3. Organ odwoławczy całkowicie pominął te dowody i okoliczności – mające istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego i wydanej decyzji – oraz w żaden sposób w uzasadnieniu nie odniósł się do powodu pominięcia tych okoliczności, pomimo że nie sposób przyjąć, iż w czasie tak licznych kontroli fakt karmienia psów w schronisku ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego kat. 3 umknąłby uwadze kontrolujących. W ocenie Fundacji A organ odwoławczy podtrzymał decyzję, którą Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. oparł praktycznie wyłącznie na zeznaniach P. P., który twierdził, że uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 3 zawoził do schroniska w S.. Stąd organ I instancji, a następnie organ odwoławczy wysnuły nieuprawniony wniosek, że psy w schronisku były karmione tym materiałem. Następnie w skardze wskazano, że Fundacja A w toku postępowania wykazała, że oprócz schroniska pod wskazanym adresem dzierżawi drugą działkę – nieprzeznaczoną na cele związane ze schroniskiem, lecz na realizację innych celów statutowych, a P. P. nawet gdyby dostarczył wymienione produkty pod adres, gdzie znajdują się obie działki – nie był świadkiem karmienia psów w schronisku ww. produktami. P. P. złożył więc oświadczenie w sprawie, w której nie posiadał wiedzy, podobnie jak nie posiadał wiedzy, czy produkty odbierali pracownicy schroniska czy też wolontariusze fundacji. Tym samym – w ocenie skarżącej – organ odwoławczy całkowicie pominął okoliczność istnienia innej, niestanowiącej terenu schroniska działki, która to okoliczność ma istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego i wydanej decyzji, ponieważ w tej sytuacji całkowicie uprawdopodobniona jest podnoszona przez Fundację okoliczność, że punktem odbioru materiałów przywiezionych przez firmę A nie było schronisko, ale Fundacja A (co wynika z faktur), która przyjęła dostawę na terenie użytkowanym przez Fundację na inne cele statutowe. Skarżąca podkreśliła, że organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu do powodów, dla których oświadczenie P. P. – osoby nieposiadającej wiedzy w sprawie zostało uznane jako wystarczający powód do podtrzymania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. pomimo, że nie znajdowała ona potwierdzenia i pozostawała w sprzeczności z innymi dowodami, w tym z protokołami kontroli oraz pozostawała w sprzeczności z logicznym i spójnym wywodem Fundacji A o karmieniu ww. materiałami prywatnych zwierząt Fundacji. Ponadto autorka skargi zauważyła, że organ odwoławczy całkowicie pominął fakt, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. – w nieuzasadniony przepisami prawa sposób – zaskarżoną decyzję oparł nie na fakturach VAT wystawionych przez firmę A Fundacji A, które to faktury stanowią jednocześnie dokument HDI i są dokumentem formalnym odnoszącym się do transakcji pomiędzy Fundacją A a firmą A, ale wyłącznie na wybranych selektywnie dokumentach handlowych zawierające dane odnośnie ustaleń o transporcie pomiędzy podmiotem ubojni A a podmiotem realizującym transport A. Dodatkowo Fundacja A w toku postępowania wykazała, że adres odbiorcy wykazany w fakturach VAT, które stanowią jednocześnie dokument HDI, jest różny od wykazywanego przez firmę A w dokumentach handlowych, a ponadto wykazała, że Powiatowy Lekarz Weterynarii nie wziął pod uwagę tych dokumentów handlowych, które potwierdzały wykonanie dostawy na adres zgodny z fakturą VAT. Zdaniem skarżącej ww. okoliczność ma znaczenie głównie w odniesieniu do określenia wiarygodności oświadczenia i zeznań P. P., że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego kat. 3 przywoził do schroniska w S., podczas gdy materiały te – nawet zawożąc je do miejscowości S. – mógł co najwyżej przywozić na teren działki przed schroniskiem i przed drugą działka Fundacji. Okoliczność, że P. P. podawał różne adresy w różnych dokumentach – nakazuje mieć obawy co do precyzji jego postrzegań i obserwacji. W dalszej kolejności Fundacja A zaznaczyła, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do przedstawionych przez Fundację dowodów, że jest ona finalnym odbiorcą detalicznym produktów użytych w karmieniu prywatnych psów Fundacji poza schroniskiem, w której to sytuacji takie działanie Fundacji nie podlega obowiązkom, na podstawie których Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wydał decyzję o ukaraniu Fundacji. Pomimo powołania się przez Fundację A na uzyskaną informację od Głównego Lekarza Weterynarii w tej kwestii, iż karmienie produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego kat. 3 psów stanowiących własność prywatną nie podlega zgłoszeniu do Powiatowego Lekarza Weterynarii, a więc nabycie i spożycie wymienionych materiałów w tym celu bez zgłoszenia nie podlega ukaraniu, i pomimo, że w czasie składania przez Prezes Fundacji wyjaśnień przed organem odwoławczym uczestniczący z ramienia Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w przesłuchaniu strony – lekarz weterynarii J. N. potwierdził, że Główny Lekarz Weterynarii mógł udzielić informacji, iż karmienie prywatnych psów ww. materiałami nie podlega zgłoszeniu do Powiatowego Lekarza Weterynarii – organ odwoławczy nie wziął tej okoliczności pod uwagę i nie wystąpił o uzyskanie takiej informacji do Głównego Lekarza Weterynarii, co ma podstawowe znaczenie dla niniejszego postępowania. Dalej skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie odniósł się też w żaden sposób do przedłożonych przez Fundację dokumentów jako dowodów w zakresie stosowania art. 3 ust 1 ustawy o odpadach i nie odniósł się do przedłożonych przez Fundację definicji sprzedaży detalicznej oraz nie uzasadnił pominięcia tej mającej zasadnicze znaczenie w niniejszym postępowaniu okoliczności. Skarżąca w tym miejscu nadmieniła, że uznanie, czy doszło do sprzedaży detalicznej czy nie, nie zależy od nazwy firmy, ale od charakteru wykonanej transakcji, która w tym wypadku spełniała kryterium zakupu detalicznego, ponieważ Fundacja A dokonała zakupu nie w celu przetworzenia i odsprzedaży, ale na zaspokojenie potrzeb własnych, będąc odbiorcą finalnym. Tym samym fakt dowozu towaru w niczym tego charakteru transakcji nie zmienia. W ocenie autorki skargi organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wyjaśnień Prezes Fundacji popartej logicznym wywodem o specyfice działania organizacji pozarządowej, która oprócz prowadzenia pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii schroniska dla bezdomnych zwierząt w ramach nieodpłatnej działalności statutowej, poza schroniskiem posiada pod opieką własne psy stanowiące prywatną własność Fundacji, które pozostają na wyłącznym utrzymaniu Fundacji. Dla obniżenia kosztów ich utrzymania Fundacja karmiła je nabytymi produktami. Wywód i argumentacja Prezes Fundacji A oraz wskazane przez nią okoliczności świadczące, że psy w schronisku w S. nie były karmione ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego kat. 3 – są w ocenie strony skarżącej bardziej wiarygodne – niż oświadczenie przedstawiciela Gminy D., któremu dał wiarę Powiatowy Lekarz Weterynarii w W., odstępując od wymierzenia Gminie kary. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do faktu różnego traktowania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. różnych podmiotów w tej samej sytuacji, co stanowi złamanie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz co stanowi brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej W końcowej części skargi Fundacja podała, że organ odwoławczy nie odniósł się do faktu, że część faktur, na podstawie których naliczono wysokość kary pieniężnej uległa przedawnieniu. Stanowiło to zawyżenie wagi materiałów i wpływało na wysokość wyliczonej kwoty. Ponadto organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do podniesionej w odwołaniu okoliczności, że pomiędzy Fundacją A a Powiatowym Lekarzem Weterynarii w W. istnieje głęboki konflikt wynikający z możliwości braku bezstronności Powiatowego Lekarza Weterynarii w W., co przekłada się na podejmowanie wobec Fundacji A nieuzasadnionych niekorzystnych działań, w związku z zatrudnianiem w tym organie jako radcy prawnego P. F.. Z powyższych względów Fundacja A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi. Ponadto w skardze zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów świadczących o związkach Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z właścicielem konkurencyjnego schroniska tj. dowodu zatrudnienia P. F. – będącego jednocześnie pełnomocnikiem L. S. właściciela konkurencyjnego schroniska w Wojtyszkach oraz dokumentu, w którym radca prawny P. F. działa w imieniu L. S. właściciela konkurencyjnego schroniska wobec schroniska Fundacji A W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie organ, odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że podstawą do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego wobec Fundacji A stanowiły faktury VAT i dokumenty handlowe uzyskane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii od firmy A, w wyniku weryfikacji przez Powiatowego Lekarza Weterynarii informacji zawartych w przekazanym przez skarżącą zestawieniu zakupu karmy. Zestawienie zakupu karmy zostało sporządzone przez Fundację na wezwanie Powiatowego Lekarza Weterynarii wystosowane w ramach postępowania o udzielenie informacji publicznej z wniosku Fundacji B. Tym samym nie było potrzeby załączania do akt sprawy tego dokumentu. Zgromadzone w aktach sprawy faktury VAT i dokumenty handlowe jasno wskazują, że Fundacja A nabywała od Firmy A uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego. Co więcej, fakt ten potwierdziła sama skarżąca w toku przesłuchania jej w charakterze strony, co zostało udokumentowane w znajdującym się w aktach postępowania administracyjnego protokole. Zważywszy na powyższe – w ocenie organu – zbędnym było badanie treści dokumentu "zestawienie zakupu karmy do karmienia psów w schronisku". Zdaniem organu bezzasadny jest także zarzut skarżącej jakoby organ odwoławczy całkowicie pominął i nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do protokołów z kontroli schroniska prowadzonego przez Fundację A. Ocena tychże protokołów została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. To, że wnioski wyciągnięte z tych dokumentów są odmienne od stanowiska skarżącej nie dowodzi tezy, że organ odwoławczy je pominął. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. podkreślił nadto, że skarżąca zarzuciła w odwołaniu brak wiarygodności zeznań świadka P. P.. Jednocześnie nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swej tezy i nie skorzystała z przysługującego jej prawa do obecności podczas przesłuchania P. P.. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw, by nie dać tym zeznaniom wiary, zwłaszcza że znajdują one poparcie w dołączonej do akt sprawy administracyjnej dokumentacji finansowo – księgowej. Odpowiadając na twierdzenia skarżącej jakoby organ odwoławczy nie odniósł się podnoszonej przez stronę kwestii posiadania przez nią statusu finalnego odbiorcy detalicznego, który produktami pochodzenia zwierzęcego karmi prywatne psy Fundacji poza schroniskiem, w ramach nieodpłatnej działalności statutowej, organ wskazał, że w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że bez wpływu na ten fakt pozostaje to, czy czynności związane z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego podejmowane były przez Fundację A w ramach prowadzonego schroniska dla bezdomnych zwierząt czy też w ramach nieodpłatnej działalności statutowej prowadzonej poza schroniskiem. Obowiązek rejestracji "podmiotu" w oparciu o wymogi rozporządzenia 1069/2009 powstaje bowiem bez względu na to czy prowadzona działalność jest nastawiona na zysk czy też jest działalnością "non profit". Organ ponownie podkreślił, że prowadzone przez skarżącą "Przytulisko dla bezdomnych zwierząt" w miejscowości S., w którym dokonywane były czynności związane z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 odpowiada definicji "zakładu". W ocenie organu w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania punkt 15 preambuły do rozporządzenia. Ponadto podkreślono, że wbrew twierdzeniom skarżącej organ II instancji poddał ocenie fakt, że Powiatowy Lekarz Weterynarii zaskarżoną decyzję oparł nie na fakturach VAT wystawionych przez firmę A na rzecz Fundacji A, lecz na dokumentach handlowych. W ocenie organu działania Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. były zgodne z prawem. Organ wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem VIII, rozdz. III, ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach – podczas przewozu produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego musi towarzyszyć dokument handlowy. Dlatego też dokumentem poświadczającym przewóz i nabycie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, respektowanym i ocenianym przez inspekcję weterynaryjną jest właśnie dokument handlowy. Faktura VAT może być dokumentem przedstawianym kontrolującemu Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii jako dokument pomocniczy, ale nie obowiązkowy. W ocenie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. przeprowadzone postępowanie uwzględniło wszystkie okoliczności znane w sprawie i doprowadziło do wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego. Tym samym organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Strona miała zapewniony udział w prowadzonym postępowaniu, mając przy tym możliwość przedstawienia innych dowodów i uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Organ jednocześnie zaznaczył, że nie jest wystarczające dla wykazania, że naruszył zasadę prawdy obiektywnej, czy swobodnej oceny dowodów samo przekonanie strony o innej niż przyjął organ administracji wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i odmiennej ich ocenie. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że nie mógł odnieść się w swej decyzji do faktu rzekomego przedawnienia się części faktur, na podstawie których wyliczona została ilość ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nabytych przez Fundację A albowiem zarzut ten skarżąca podniosła dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przy czym strona nie wskazała jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za prawidłowością tego stanowiska. W kwestii zarzutu złamania konstytucyjnej zasady równości wobec prawa poprzez odmienne traktowanie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii różnych podmiotów w tej samej sytuacji organ stwierdził, że przedmiotem postępowania, w wyniku którego wydana została zaskarżona skargą decyzja było wykorzystywanie przez Fundację "A do karmienia psów ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, a nie poprawność postępowania organu I instancji w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym innego podmiotu. Odnosząc się zaś do zarzutu braku bezstronności Powiatowego Lekarza Weterynarii organ zauważył, że czynności organów administracji rozbieżne z oczekiwaniami strony nie mogą być podstawą do posądzenia o bezstronność. Rzekomy konflikt pomiędzy Fundacją A a Powiatowym Lekarzem Weterynarii w W. nie znalazł potwierdzenia w postępowaniu organu II instancji. Strona nie składała też wniosków o wyłączenie organu. Przy piśmie z dnia 10 lutego 2017r. Fundacja A przedłożyła do akt wydruk definicji "sprzedaży detalicznej" podkreślając, iż przed Wojewódzkim Lekarzem Weterynarii w Ł. powołała się na to, że według informacji uzyskanej z Głównego Inspektoratu Weterynarii w W. obowiązek rejestracji jako działalności nadzorowanej nie dotyczy sytuacji karmienia zwierząt domowych prywatnych właścicieli, którzy stanowią finalnego odbiorcę dokonującego zakupu na użytek własny, niekomercyjny. Skarżąca podniosła, że psy stanowiące jej własność, do karmienia których nabyła w firmie A przedmiotowe produkty pochodzenia zwierzęcego nie znajdują się w schronisku nadzorowanym przez organ I instancji, natomiast będąc własnością prywatną nie stanowią przedmiotu działalności gospodarczej, a zatem nie podlegają one w żadnym zakresie przepisom ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Zdaniem Fundacji A organ odwoławczy nie odniósł się do przedłożonych przez Fundację definicji sprzedaży detalicznej i nie uzasadnił pominięcia tej mającej zasadnicze znaczenie w postępowaniu okoliczności. Z kolei przy piśmie w wykonaniu postanowienia Sądu z dnia 17 lutego 2017r. Fundacja A wyjaśniła, że Gmina D. nie pobiera opłat z tytułu posiadania psów od właścicieli zwierząt i na terenie Gminy D. Fundacja posiada psy stanowiące jej własność – są to psy przekazane przez poprzednich właścicieli w związku z trudnymi sytuacjami życiowymi uniemożliwiającymi zapewnienie tym zwierzętom opieki. W 2014r. Fundacja A posiadała jako właściciel 34 psy, a w 2015r. – 31 psów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. o wymierzeniu kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bez dokonania rejestracji. W myśl art. 1 pkt 1o ustawy o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt każda działalność w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego jest działalnością nadzorowaną. Stosownie zaś do art. 4 ust. 3 tejże ustawy wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009, są określone we wskazanym rozporządzeniu, w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia oraz w ustawie. W celu rejestracji podmioty przed rozpoczęciem działalności, powiadamiają właściwy organ o wszystkich przedsiębiorstwach lub zakładach, które podlegają ich kontroli, które biorą udział na jakimkolwiek etapie w produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, użyciu lub usuwaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych oraz informują właściwy organ o kategorii stosowanych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych podlegających ich kontroli; charakterze czynności wykonywanych z wykorzystaniem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych jako materiału wyjściowego. Co istotne art. 3 pkt 11 rozporządzenia wskazuje, że "podmiot" oznacza osobę fizyczną lub prawną, pod której faktyczną kontrolą pozostaje produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego lub produkt pochodny, w tym również przewoźników, handlowców i użytkowników. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 13 rozporządzenia "przedsiębiorstwo" lub "zakład" oznacza każde miejsce, w którym prowadzone są czynności związane z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego lub produktami pochodnymi, inne niż statki rybackie. Zauważyć również trzeba, że stosownie do art. 4 ust. 2 rozporządzenia na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą podmioty zapewniają zgodność produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych z wymogami tegoż rozporządzenia, mającymi zastosowanie do ich działalności. Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na planowane miejsce prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, na wniosek podmiotu zamierzającego prowadzić taką działalność, dokonuje rejestracji, o której mowa w ust. 1a pkt 1 (art. 6 ust. 2 ustawy). Z powyższych przepisów wynika, że podjęcie działalności nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych jest dozwolone po dokonaniu rejestracji podmiotu, przedsiębiorstwa lub zakładu, o której mowa w art. 23 rozporządzenia nr 1069/2009. W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy zasadnie uznał, że Fundacja A nabywała uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego od Firmy A. Powyższe jednoznacznie wynika z dokumentacji handlowej znajdującej się w aktach sprawy, tj. faktur VAT i dokumentów handlowych wystawionych przez Firmę A. Niewątpliwe faktury VAT i dokumenty handlowe dokumentują fakt zakupu przez Fundację A ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, udowadniając zaistnienie transakcji sprzedaży. Podniesiony w skardze argument, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wydaną decyzję oparł na dokumentach handlowych, a okoliczności tej nie wziął pod uwagę organ odwoławczy, nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązkowym bowiem dokumentem poświadczającym przewóz i nabycie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jest dokument handlowy (załącznik VIII, rozdz. III, ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach). Zgodnie bowiem z tą regulacją podczas przewozu produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego lub produktom pochodnym musi towarzyszyć dokument handlowy zgodny ze wzorem zamieszczonym w rozdziale lub, w przypadkach gdy wymagane jest to rozporządzeniem, świadectwo zdrowia. Zatem wydanie decyzji I instancji w oparciu o dokumenty handlowe, nie uprawniało organu II instancji do stwierdzenia jakiejkolwiek nieprawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia. Ponadto zasadnie organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy znajduje się 30 faktur VAT potwierdzających dostawę na rzecz Fundacji A ubocznych produktów kategorii 3 dokonaną przez Firmę A których strona skarżąca skutecznie nie zakwestionowała. W tym miejscu należy stwierdzić, że zarzut przedawnienia faktur nie zasługuje na uwzględnienie. Przedawnienie nie dotyczy bowiem dokumentu, jakim jest faktura. Należy jednocześnie podkreślić, że strona skarżąca w toku postępowania sama przyznała, że nabywała uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego od Firmy A. Jak wynika bowiem z protokołu przesłuchania strony z dnia 20 czerwca 2016r. Prezes Fundacji oświadczyła, iż Fundacja nabywała w 2014r. uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego od ww. przedsiębiorcy. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż Prezes Fundacji twierdziła, że numer identyfikacyjny schroniska był wpisywany bez jej wiedzy i nie zauważyła go na dokumentach handlowych. Skoro bowiem Fundacja nabywała uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, to trzeba ją uznać za podmiot, pod którego faktyczną kontrolą pozostaje produkt uboczny w rozumieniu art. 3 pkt 11 rozporządzenia nr 1069/2009, a tym samym podmiot, który ma obowiązek rejestracji i poinformowania właściwego organu o kategorii stosowanych produktów ubocznych i charakterze czynności wykonywanych z wykorzystaniem tych produktów. Niewątpliwe Fundacja nie dopełniła powyższego obowiązku, co obligowało organ do wymierzenia kary pieniężnej z tego tytułu. Zgodnie bowiem z art. 85a ustawy kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych bez dokonania rejestracji albo uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia podlega karze pieniężnej. Jednocześnie zauważyć należy, że wysokość wymierzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii kary w związku z prowadzeniem działalności w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego została ustalona zgodnie z § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi. Podkreślić jednocześnie należy, że w świetle rozporządzenia nr 1069/2009 obowiązek rejestracji podmiotu powstaje niezależnie, czy dotyczy działalności nastwionej na zysk czy działalności prowadzonej nieodpłatnie. Fakt, że Fundacja A w skardze oraz dodatkowych pismach procesowych podniosła, że produkty pochodzenia zwierzęcego nabyła w ramach nieodpłatnej działalności statutowej w celu karmienia zwierząt znajdujących się poza schroniskiem stanowiących jej własność, nie może zatem zostać uwzględniony. Z chwilą dostarczenia Fundacji ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego stała się ona podmiotem, w rozumieniu art. 3 pkt 11 rozporządzenia, biorącym udział w użyciu tychże produktów, a tym samym zobowiązanym do rejestracji prowadzonej działalności. Rozporządzenie nr 1069/2009 ustanawia wymogi dla wszystkich podmiotów wykonujących czynności związane z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego w celu zapobieżeniu niebezpieczeństwu dla zdrowia ludzi i zwierząt stwarzanemu przez te produkty. Bez znaczenia pozostaje zatem argument skarżącej, że nabyte produkty nie były wykorzystywane do karmienia zwierząt znajdujących się w schronisku, lecz zwierząt znajdujących poza schroniskiem będących własnością Fundacji A. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie nie będą miały zastosowania wyłączenia od stosowania przepisów rozporządzania przewidziane w art. 2 ust. 2i, 2j rozporządzenia. Jak stanowi bowiem punkt 15 preambuły do rozporządzenia nr 1069/2009 ze względu na ograniczone zagrożenie, jakie stanowią materiały stosowane jako surowa pasza dla zwierząt domowych w gospodarstwach lub dostarczane końcowym użytkownikom przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego, niektóre rodzaje działalności związane z surową paszą dla zwierząt domowych nie powinny podlegać przepisom określonym w niniejszym rozporządzeniu. Należy zauważyć, że powyższa regulacja została doprecyzowana w art. 2 ust. 2i, 2j rozporządzenia, zgodnie z którymi przepisów rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do surowej karmy dla zwierząt domowych pochodzącej ze sklepów detalicznych, w których mięso jest dzielone i przechowywane wyłącznie w celu dostarczenia go konsumentowi bezpośrednio na miejscu oraz w odniesieniu do surowej karmy dla zwierząt domowych pochodzącej z uboju, którego dokonano w gospodarstwie, z którego pochodzą zwierzęta, na użytek własny. Z akt sprawy wynika, że Firma A prowadziła ubojnię zwierząt i sprzedaż hurtową, a zatem podmiotu tego nie można uznać za sklep prowadzący sprzedaż detaliczną, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej. Ponadto należy zauważyć, przepis art. 2 ust. 2i rozporządzenia dotyczy surowej karmy pochodzącej ze sklepów detalicznych dostarczających ową karmę konsumentowi bezpośrednio na miejscu. Tymczasem w okolicznościach sprawy transport produktów pochodzenia zwierzęcego odbywał się do miejsca nabycia. Nadto Firma A nie może być również zakwalifikowana jako gospodarstwo zajmujące się ubojem zwierząt na użytek własny, co wyklucza również możliwość zastosowania wyłączenia określonego w art. 2 ust. 2j rozporządzenia. Bezzasadna jest również argumentacja skarżącej, że organ odwoławczy pominął dowody w postaci protokołów kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii schroniska w S. prowadzonego przez Fundację A. Na stronie 14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji znajduje się bowiem stanowisko organu co do kwestii raportu z 2014r. dotyczącego nadzoru sprawowanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. nad schroniskiem, zawierającego wszystkie przeprowadzone w 2014r. kontrole. Fakt, iż podczas kontroli w 2014r. nie stwierdzono obecności na terenie schroniska ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i nie znaleziono dokumentacji świadczącej o zakupie takich produktów przez Fundację A, nie oznacza że Fundacja A nie nabywała i nie używała ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w żywieniu psów w tym samym okresie. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dokumenty handlowe, faktury VAT oraz przesłuchania stron postępowania, należy stwierdzić, iż pomimo korzystnych dla strony wyników kontroli obejmujący okres 2014r., na które powołano się w skardze, w okresie tym doszło do nieprawidłowości w zakresie posługiwania się przez stronę skarżącą produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego. Następnie zaznaczyć należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie zostały oparte wyłącznie na zeznaniach P. P. – właściciela Firmy A. Organy orzekające w sprawie oceniały bowiem całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, o czym świadczy treść uzasadnienia wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Ponadto należy zauważyć, że organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji o: oświadczenie P. P. tyczące osoby doręczającej uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego na rzecz Fundacji A, protokoły z kontroli przeprowadzonych w 2014r. w "Przytulisku dla bezdomnych zwierząt" prowadzonym przez Fundację A. Dodatkowo Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. przeprowadził dowód z przesłuchania Prezesa Fundacji A oraz P. P.. Prawidłowy jest wniosek organów, iż zeznania P. P. znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności w dokumentach finansowo – księgowych. Jednocześnie Fundacja A nie dostarczyła dowodów potwierdzających jej odmienne twierdzenia, w szczególności nie wykazała, że zakupione produkty pochodzenia zwierzęcego nie zostały przeznaczone do karmienia zwierząt będących jej własnością, a tym samym organ odwoławczy słusznie dał wiarę zeznaniom właściciela Firmy A. Na koniec trzeba stwierdzić, że kwestia umorzenia postępowania wobec Gminy D. w sprawie nabycia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w innym postępowaniu administracyjnym pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy, w której Sąd kontroluje jedynie postępowanie związane z wymierzeniem Fundacji A kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej bez dokonania rejestracji. Podobnie zagadnienie bezstronności organu I instancji w związku z zatrudnianiem radcy prawnego P. F., nie podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, bowiem akta sprawy nie potwierdzają by na etapie postępowania administracyjnego skarżąca złożyła wniosek o wyłączenie organu, co otwierałoby drogę do oceny tej kwestii w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Reasumując uznać, że wbrew zarzutom skargi, organ prowadzący postępowanie wypełnił zawarty w art. 7 K.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełnił obowiązki wynikające z art. 80 K.p.a. Stwierdzić również trzeba, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Organ w sposób wystarczający wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, iż skarżąca odmienne ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organ podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydał trafne rozstrzygnięcie prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. JK