II SA/Łd 709/04

Dnia 28 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi H.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego oddala skargę. - II SA / Łd 709 / 04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Nr [...] organ pierwszej instancji – Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. działając na podstawie art. 149 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 maja 2004 r. decyzji Nr [...] z dnia [...] przyznającej Panu H.B. zasiłek stały wyrównawczy. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji dodatkowo poinformował, iż stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 ustawy, osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Decyzja nie zawierała jednak pouczenia o możliwości wniesienia odwołania. W piśmie z dnia [...] (data wpływu do MOPS w T. - 31 maja 2004 r.) Pan H.B. przedstawił swoją sytuację osobistą i zdrowotną prosząc o poinformowanie, czy od przedmiotowej decyzji przysługuje mu prawo wniesienia odwołania, a jeżeli tak to do jakiego organu. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ pierwszej instancji uzupełnił wydaną decyzję z dnia [...] o pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Odrębnym pismem z dnia 1 czerwca 2004 r. organ poinformował Pana H.B., o treści art. 13 nowej ustawy o pomocy społecznej, wskazując, że po opuszczeniu Zakładu Karnego będzie mógł ubiegać się o zasiłek stały. W dniu 18 czerwca 2004 r. wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. odwołanie Pana H.B., w którym w sposób wulgarny kwestionuje decyzję dotyczącą pozbawienia go zasiłku stałego wyrównawczego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ drugiej instancji podzielił podstawy prawne rozstrzygnięcia i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył Pan H.B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący argumentował, że można podważyć- zmieniać ostateczną decyzję, zmiana ustawy jest szukaniem pieniędzy wśród najbiedniejszych a fakt, iż odwołanie było wulgarne nie może być powodem tego, że SKO w P. nie chce uchylić decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. W dniu 1 maja 2004 r., w miejsce dotychczas obowiązujących przepisów, weszła w życie nowa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy, z dniem jej wejścia w życie, wygasły decyzje wydane na podstawie wcześniejszej ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.), z wyjątkiem decyzji wymienionych w ust. 2 i 3 tegoż art. oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8. Tak więc wygaśnięcie decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. z dnia [...] przyznającej Panu H.B. zasiłek stały wyrównawczy nastąpiło z mocy samego prawa, a decyzja z dnia [...] jedynie stwierdza ten fakt, w myśl przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Z dniem 1 maja 2004 r., tj. z dniem wejścia w życie nowej ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, sytuacja prawna osób odbywających karę pozbawienia wolności zmieniła się też w porównaniu do stanu poprzedniego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 nowej ustawy osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. W związku z tym organ pierwszej instancji, stwierdzając wygaśnięcie decyzji w sprawie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego, nie mógł z urzędu przyznać zasiłku stałego. (Art. 13. 1. Osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. 2. Osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń). W istocie skarżący nie przytacza w swej skardze żadnych zarzutów dotyczących naruszenia przez Kolegium przepisów prawa lub interesu prawnego. Argumenty odnoszące się do zmian ustawodawczych, w tym wypadku mniej korzystnych dla skarżącego nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Można je traktować jedynie jako postulaty de lege ferenda. Całkowicie bezzasadne są też twierdzenia skarżącego jakoby wulgarna forma jego odwołania spowodowała utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy. Organy administracji są obowiązane stosować przepisy prawa w sposób bezstronny i tak to nastąpiło w przypadku zaskarżonej decyzji. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.