II SA/Łd 71/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Asesor WSA Marcin Olejniczak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 17 listopada 2023 r. nr 214/2023 znak: WOP.7722.165.2023.DM, RPW/5385/2023 w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu w budynku mieszkalnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 17 listopada 2023 r. nr 214/2023, znak: WOP.7722.165.2023.DM, RPW/5385/2023 Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...]w Ł. działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 10 października 2023 r., nr 774/2023, znak: PINB.7356/1254-23/T-144/2023/B/MCi/LK, którym w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), powoływanej dalej jako: "prawo budowlane", nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] w Ł., powoływanej dalej jako: "Wspólnota" przedłożenie sporządzonej przez odpowiednio uprawnioną osobę ekspertyzy technicznej (wraz z dokumentacją techniczno-budowlaną określającą sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości) dotyczącej stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na nieruchomości w Ł. przy ul. [...]w terminie do 31 grudnia 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Z akt sprawy wynika, że 28 czerwca 2023 r. wpłynęło zgłoszenie P. G.dotyczące nieprawidłowości występujących w lokalu nr 2 i przynależnym do lokalu tarasie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w Ł. przy ul. [...]. Pismem z 26 lipca 2023 r. organ wezwał D. s.c. Zarządzanie i Obrót Nieruchomościami do przedłożenia określonych dokumentów dotyczących stanu technicznego budynku, które zostały przedstawione przy piśmie z 15 sierpnia 2023 r. 18 sierpnia 2023 r. odbyły się oględziny lokalu nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...]w Ł. podczas których stwierdzono, że lokal nr 2 znajduje się na drugiej kondygnacji w budynku mieszkalnym wielorodzinnym pięciokondygnacyjnym, właścicielem lokalu mieszkalnego nr 2 jest P. G., właścicielem budynku jest Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...], w lokalu w pomieszczeniu salonu z aneksem kuchennym, na ścianie przylegającej do tarasu stwierdzono liczne widoczne zawilgocenia i zagrzybienia tynków ścian do wysokości około 0,5 m od podłogi, w garażu na ścianie zewnętrznej usytuowanej po obrysie podłogi tarasu występują w kilku miejscach pod lokalem nr 2 widoczne ślady zacieków i zawilgoceń, taras przynależny do lokalu mieszkalnego nr 2 usytuowany jest nad garażem wielostanowiskowym; posadzka wykonana jest z płytek klinkierowych, które w wielu miejscach są odspojone od podłoża, w szczególności w strefie brzegowej, pod posadzką tarasową brak jest hydroizolacji, spoiny są popękane i częściowo wykruszone w podłodze tarasowej, na styku tarasu ze ścianą zewnętrzną brak uszczelnienia, brak obróbek blacharskich na okładzinie elewacyjnej. Podczas kontroli właściciel przedłożył opinię techniczną opracowaną 11 sierpnia 2023 r. przez J.R., w której zalecono wykonanie ekspertyzy stanu tarasu przynależnego do lokalu nr 2 wraz z odkrywkami ścian i podłogi tarasowej wraz z remontem tarasu i lokalu uszkodzonych okładzin wewnętrznych ścian. Wobec powyższych ustaleń organ I instancji powziął uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego ww. tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr 2 i nakazał Wspólnocie przedłożenie sporządzonej przez odpowiednio uprawnioną osobę, ekspertyzy technicznej (wraz z dokumentacją techniczno-budowlaną określającą sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości) dotyczącej stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na nieruchomości w Ł. przy ul. [...]stwierdzając, że ekspertyza techniczna powinna zawierać analizę stanu technicznego tarasu z uwzględnieniem obowiązujących norm i zawierać jednoznaczny sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie wyjaśnił, że po spełnieniu ww. obowiązku, wydana zostanie decyzja rozstrzygającą sprawę co do istoty, bowiem żądanie wykonania ekspertyzy technicznej stanowi część postępowania dowodowego. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...]w Ł. zaskarżyła powyższe postanowienie zarzucając brak wyjaśnienia na czym polegają uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego tarasu. Wskazała jednocześnie, że 7 sierpnia 2023 r. przeprowadziła rozmowę z inspektorem M.C. w której przedstawiła fakty mogące mieć znaczenie dla oceny spraw, a z uzasadnienia postanowienia wynika, że żaden z poniższych faktów nie został przez organ wzięty pod uwagę przy badaniu sprawy. Wspólnota Mieszkaniowa nie powinna być obciążona wydatkami, których można byłoby uniknąć gdyby właściciel lokalu w sposób należyty dbał o nieruchomość. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi po rozpoznaniu powyższego zażalenia uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ nadzoru budowlanego po przywołaniu treści 81c ust. 2 prawa budowlanego wyjaśnił, że żądane ekspertyzy czy oceny techniczne mają na celu wykluczenie bądź potwierdzenie powstałych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych, jakości robót budowlanych lub stanu technicznego obiektu budowlanego, a wystarczającą przesłanką do wydania postanowienia na podstawie tego przepisu są uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego. Organ może skorzystać z ww. uprawnień jedynie w razie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Pracownicy organów nadzoru budowlanego powinni co do zasady samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie stanu technicznego i określać jakie czynności należy przedsięwziąć w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu umożliwiającego jego bezpieczne użytkowanie, zatem ww. przepis może być stosowany wówczas, gdy wiedza pracowników nie jest wystarczająca do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia. ŁWINB w Łodzi uznał za zasadny zarzut Wspólnoty dotyczący niewyjaśnienia przez PINB w Łodzi na czym polegają uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym w Ł. przy ul. [...]. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowym również jest w tym zakresie niejednoznaczny. Organ przywołał treść protokołu kontroli z 18 sierpnia 2023 r., a następnie wskazał, że w protokole z 24 września 2019 r. sporządzonym przez administratora na okoliczność usterki w lokalu nr 2 w budynku ul. .Ł. stwierdzono: "Zawilgocenie i odparzenie tynków ścian na wysokości ok. 1 m przy drzwiach balkonowych (po stronie lewej i prawej, pow. zawilgoconej ściany ok. 3 m2. Stwierdzono również odspojenie okładzin ceramicznych tarasu, ubytki fugowania, nieszczelność na ościeżu okna balkonowego". Natomiast w protokole z przeglądu budowlanego pięcioletniego z 2021 r. stan poszczególnych elementów budynku został oceniony jako dobry. Podobnie w protokole z przeglądu budowlanego rocznego z 2023 r. wskazano, że poszczególne elementy budynku przy ul. [...] w Ł. znajdują się w dobrym stanie. Nawet stan elewacji określono jako dobry mimo, że w uwagach dodano: "uzupełnić wypełnienie fug na tarasach parteru, przyczyna zalewania elewacji". Wątpliwości organu wzbudził również przedmiot postępowania, gdyż organ uczynił nim stan techniczny tarasu przynależnego do lokalu nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym w Ł. przy ul. [...], natomiast podczas przeprowadzonej kontroli stwierdził, że nie tylko taras znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym ale również w pomieszczeniu salonu z aneksem kuchennym na ścianie przylegającej do tarasu stwierdzono liczne widoczne zawilgocenia i zagrzybienia tynków ścian do wysokości około 0,5m od podłogi. W garażu na ścianie zewnętrznej usytuowanej po obrysie podłogi tarasu występują w kilku miejscach pod lokalem nr 2 widoczne ślady zacieków i zawilgoceń. Jednocześnie organ dodał, że w jego ocenie przedłożona przez P. G. opinia techniczna z 11 sierpnia 2023 r. nie może stanowić dowodu w sprawie dopóki nie zostanie podpisana. ŁWINB w Łodzi uznał, że organ I instancji nie wykazał zaistnienia żadnej z przesłanek z art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. Za okoliczność uzasadniającą nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia ekspertyzy technicznej nie może uchodzić ogólne stwierdzenie, że organ powziął uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego tarasu. Organ musi swoje stanowisko poprzeć szerszą argumentacją, która znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ponadto organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego ewentualnych wątpliwości nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie przy użyciu posiadanej wiedzy i środków. Organ jednocześnie zwrócił uwagę na kwestię ustalenia podmiotu do którego powinien zostać skierowany obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu nr 2. Organ przytoczył treść art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali oraz treść uchwały Sądu Najwyższego odnoszącą się do pojęcia "balkonu" i wskazał, że jeśli PINB w Łodzi wykaże, że istnienie uzasadnionych wątpliwości dotyczy części konstrukcyjnych tarasu, a nie tylko jego warstw wierzchnich przynależnego do lokalu nr 2, które stanowią część budynku, konstrukcyjnie powiązaną z obiektem, adresatem obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej powinna być Wspólnota, natomiast jeśli nie będzie można stwierdzić powiązania funkcjonalnego z konstrukcją i elewacją budynku, to znaczy, że ta część budynku nie stanowi elementu nieruchomości wspólnej, a więc wydatki i ciężary związane z jej utrzymaniem powinny obciążać właściciela lokalu nr 2. Organ podkreślił, że nie ma znaczenia kto odpowiada za zły stan techniczny tarasu. Podnoszone przez Wspólnotę okoliczności, że to właściciel lokalu nr 2 odpowiada za degradację tarasu, o który nie zadbał należycie i ewentualne nieprawidłowości mogły być usunięte wcześniej w ramach rękojmi i gwarancji, gdyby zostały zgłoszone wspólnocie mieszkaniowej, nie mogą odnieść skutku prawnego. W postępowaniu opartym na art. 81c ust. 2 prawa budowlanego, organ nie ustala przyczyn zaistniałego stanu faktycznego ani też nie ustala, kto ponosi odpowiedzialność za zły stan techniczny obiektu budowlanego. Wobec konieczności kontynuowania postępowania wyjaśniającego, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi stwierdził, że nie ma możliwości skorzystania z kompetencji kasacyjno-reformatoryjnych i postanowił uchylić w całości zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie organ zwrócił uwagę zwraca na konieczność pozyskania od D. s.c. Zarządzanie i Obrót Nieruchomościami umowy, z której wynika, że Wspólnota powierzyła ww. podmiotowi administrowanie częściami wspólnymi ww. nieruchomości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Pi. G. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1 , art. 77 § 1, art. 78, art. 79, art. 80, art. 81 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że od 31 stycznia 2017 r. jest właścicielem lokalu nr 2. Od ponad 4 lat zgłaszał do Zarządu Wspólnoty poważny problem zawilgoconych i zagrzybiałych ścian przylegających do tarasu przyległego do lokalu nr 2 i będących ścianami nośnymi budynku. Obecnie problem obejmuje ściany na wysokość prawie 1 metra od podłogi, lokal nie nadaje się do zamieszkania, wynajęcia lub sprzedaży. Skarżący nie jest w stanie wyegzekwować od Zarządu Wspólnoty wywiązywania się ze swoich obowiązków, tj. załatwiania bieżących spraw związanych z normalną eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej w stanie niepogorszonym. Od 14 października 2019 r. do 27 grudnia 2023 r. mimo wielokrotnych wezwań Zarząd Wspólnoty uporczywie odmawiał naprawy części wspólnej budynku, tj. tarasu. Mając na uwadze, że erozji ulegają ściana nośna i dach garażu, zagrożenie obejmuje elementy nośne budynku. W związku z powyższym w ocenie skarżącego istnieje ryzyko zagrożenie jego życia i zdrowia oraz bezpieczeństwa mienia oraz pozostałych użytkowników budynku. Nawiązując do treści zaskarżonego postanowienia skarżący stwierdził, że nie odnosi się ono do udokumentowanych nieprawidłowości oraz dokumentacji technicznej przedstawionej przez PINB w Łodzi. Nie przedstawia żadnego argumentu czy przepisu prawnego, który zaprzeczałby poważnym zaniedbaniom stanu technicznego części wspólnych w tym tarasu w nieruchomości przy ul. [...]w Ł., za które prawnie jest odpowiedzialny Zarządca/Zarząd Wspólnoty. W ocenie skarżącego organ I instancji podjął wszelkie działania i przeprowadził procedury w celu zebrania materiału dowodowego i wyjaśniania sprawy w sposób rzetelny i zgodny z faktami. Wszystkie strony były informowane o wszczęciu postępowania oraz oględzinach lokalu i tarasu i miały możliwość uczestniczenia w procesie przed podjęciem decyzji. Mając na względzie treść opinii technicznej z 11 sierpnia 2023 r. skarżący wyjaśnił, że została dołączona do akt sprawy przez inspektora M.C. z PINB w Łodzi 16 sierpnia 2023 r. po zakończeniu oględzin tarasu, lokalu i nieruchomości. Informacje zawarte w opinii technicznej były zgodne ze stanem faktycznym, który Inspektor zweryfikował i potwierdził. Zdaniem skarżącego brak podpisu był jedynie pretekstem do zakończenia prowadzonego postępowania administracyjny w sposób niemerytoryczny. PINB w Łodzi na podstawie oględzin lokalu, tarasu i garażu zebrał materiał dowodowy który w sposób wyraźny określa uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych i robót budowlanych tarasu przyległego do lokalu nr 2 wyraźnie wskazując zacieki i zawilgocenia ścian zewnętrznych, brak hydroizolacji pod posadzką tarasową, brak uszczelnienia na styku tarasu ze ścianą zewnętrzną, brak obróbek blacharskich na okładzinie elewacyjnej oraz wskazując na konieczność wykonania odkrywek ścian i podłogi tarasowej. Odnosząc się do kwestii przedmiotu postępowania skarżący stwierdził, że zawilgocenia i zgnilizna na ścianie przylegającej do tarasu oraz zacieki w garażu są skutkiem, a nie przyczyną i potwierdzają tylko uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego tarasu. Zdaniem skarżącego za stan techniczny tarasu przynależnego do lokalu nr 2 będącego jednocześnie stropem garażu, czyli będącego częścią wspólna budynku, odpowiada Wspólnota, a nie właściciel jednego lokalu. Jedyną stroną odpowiedzialną za degradację tarasu w tym sporze jest Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej który w sposób świadomy zablokował remont tarasu wstrzymując prace remontowym ze względu na koszty. Ponadto skarżący zwrócił się z wnioskiem o nakazanie umożliwienia wglądu i wykonania fotokopii dokumentacji budowlanej powykonawczej dotyczącej budynku zlokalizowanego przy ul. [...] ul. [...] A w zakresie dotyczącym rozwiązań projektowych przegród budowlanych – tarasu z uwagi na dużą rozbieżność pomiędzy grubością przegród w tych dwóch bliźniaczych budynkach. Konkludując skarżący stwierdził, że działania Zarządu doprowadzają do dalszej degradacji części wspólnych oraz ograniczają mu wywiązywanie się z obowiązku dbania o cześć dekoracyjną tarasu jakimi są np. płytki tarasowe. Uporczywy brak wyjaśniania i naprawy stanu technicznego bryły tarasowej będącej jednocześnie stropem garażu nie daje możliwości podjęcia żadnych prac remontowych związanych z wierzchniej części tarasu z mojej strony. Ingerencja skarżącego w taras może się ograniczyć do wymiany płytek tarasowych, ponieważ pozostałe elementy przegrody stanowią własność wspólnoty. Wymiana płytek nie usunie problemu, a jedynie go zamaskuje. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie wobec czego podlega oddaleniu. Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z 19 marca 2024 r. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu co uzasadnia oddalenie skargi w całości. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd uznaje, że organ II instancji prawidłowo wykazał naruszenia przepisów postępowania oraz wskazał na konieczne do ustalenia okoliczności, w szczególności dotyczące oceny stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na nieruchomości w Ł. przy ul. [...]w kontekście uzasadnienia nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy. W ocenie Sądu Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wykazał, że okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały kompleksowo wyjaśnione a dostrzeżone braki dowodowe nie nadają się do konwalidowania na etapie postępowania odwoławczego bez naruszenia prawa strony do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez dwie instancje W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest postanowienie kasatoryjne Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi, który uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi, którym nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] w Ł., powoływanej dalej jako: "Wspólnota" przedłożenie sporządzonej przez odpowiednio uprawnioną osobę ekspertyzy technicznej (wraz z dokumentacją techniczno-budowlaną określającą sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości) dotyczącej stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na nieruchomości w Ł. przy ul. [...]w terminie do 31 grudnia 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania uznając, że organ I instancji nie wykazał zaistnienia żadnej z przesłanek z art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. Punktem wyjścia do oceny zaskarżonego postanowienia jest treść art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na mocy art. 144 k.p.a. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Powyższy przepis musi być interpretowany w świetle art. 12 k.p.a. (zasada szybkości i prostoty postępowania), art. 15 k.p.a. (zasada dwuinstancyjności) i w związku z art. 136 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał postanowienie. Rozstrzygnięcie typu kasacyjnego wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. postrzegane jest w orzecznictwie jako orzeczenie o wyjątkowym charakterze. Jego zastosowanie może mieć uzasadnienie wyłącznie w przypadkach, gdy w okolicznościach konkretnej sprawy wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania. W konsekwencji powyższych rozważań istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny czy w ustalonym przez organ I instancji stanie faktycznym istniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i wydania postanowienia o charakterze kasatoryjnym czy też – jak twierdzi skarżący – postanowienie organu I instancji powinno zostać utrzymane w mocy, gdyż podjął on wszelkie działania w celu zebrania materiału dowodowego i wyjaśniania sprawy w sposób rzetelny i zgodny z faktami. W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego albowiem postępowanie organu I instancji poprzedzające wydanie zaskarżonego postanowienia było dotknięte daleko posuniętymi brakami i uchybieniami, których niemożliwe było rozszerzenie przed organem II instancji w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego na podstawie art. 136 § 2 k.p.a. Mając zatem na względzie przywołany stan faktyczny sprawy, godzi się wyjaśnić, że w kontrolowanej sprawie organ I instancji nakazał Wspólnocie przedłożenie ekspertyzy technicznej (wraz z dokumentacją techniczno-budowlaną określającą sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości) dotyczącej stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanego przy ul. [...], która powinna zawierać analizę stanu technicznego tarasu z uwzględnieniem obowiązujących norm i zawierać jednoznaczny sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zasadność swojego postanowienia uzasadnił powzięciem uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr 2, bowiem w toku oględzin w lokalu w pomieszczeniu salonu z aneksem kuchennym na ścianie przylegającej do tarasu stwierdzono liczne widoczne zawilgocenia i zagrzybienia tynków ścian do wysokości około 0,5 m od podłogi, w garażu na ścianie zewnętrznej usytuowanej po obrysie podłogi tarasu występują w kilku miejscach pod lokalem nr 2 widoczne ślady zacieków i zawilgoceń,. Ponadto pod posadzką wykonaną z płytek klinkierowych, które w wielu miejscach są odspojone od podłoża, w szczególności w strefie brzegowej, brak jest hydroizolacji, spoiny są popękane i częściowo wykruszone, a na styku tarasu ze ścianą zewnętrzną stwierdzono brak uszczelnienia oraz brak obróbek blacharskich na okładzinie elewacyjnej. ŁWINB w Łodzi uchylił w całości ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania uznając, że organ I instancji nie wykazał zaistnienia żadnej z przesłanek z art. 81c ust. 2 prawa budowlanego i nie wyjaśnił na czym polegają uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego tarasu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowym również jest w ocenie organu w tym zakresie niejednoznaczny – oględziny i protokół z 24 września 2019 r. sporządzony na okoliczność stwierdzenia usterki nie są spójne z przeglądami budynku z 2021 r. i 2023 r. Wątpliwości organu wzbudził również przedmiot postępowania, gdyż uczyniono nim taras, a podczas kontroli stwierdzono zawilgocenia i zagrzybienia ścian w salonie oraz popękania w garażu. Jednocześnie organ wskazał, że kwestią sporną było też ustalenie podmiotu do którego powinien zostać skierowany obowiązek wykonania ekspertyzy, tj. właściciel lokalu albo Wspólnota. Z kolei skarżący stwierdził, że postanowienie nie odnosi się do udokumentowanych nieprawidłowości oraz dokumentacji technicznej przedstawionej przez PINB w Łodzi. Nie przedstawia argumentów, który zaprzeczałby poważnym zaniedbaniom stanu technicznego części wspólnych w tym tarasu w nieruchomości przy ul. [...]w Ł. W jego ocenie organ I instancji wyjaśnił sprawę w sposób rzetelny i zgodny z faktami, zebrał materiał dowodowy który w sposób wyraźny określił uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych i robót budowlanych tarasu przyległego do lokalu nr 2 i istnieje ryzyko zagrożenie jego życia i zdrowia oraz bezpieczeństwa mienia oraz pozostałych użytkowników budynku. Zdaniem skarżącego za stan techniczny tarasu będącego jednocześnie stropem garażu odpowiada Wspólnota. Problematyka rozważanego na gruncie rozpatrywanej sprawy nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), powoływanej dalej jako: "prawo budowlane". Zgodnie z treścią art. 81c ust. 2 prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie postanowienie wydawane w trybie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie w którym jest ono podejmowane stanowi część innego postepowania, bądź jest elementem wyjaśniania przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania (por. wyrok NSA z 15 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 353/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Nałożenie obowiązku dostarczenia stosownej oceny technicznej czy ekspertyzy w formie postanowienia nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie kończy postępowania w sprawie, lecz służy wyjaśnieniu kwestii technicznych i ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Ma zatem wyłącznie charakter dowodowy. Jedynym kryterium, którym właściwy organ powinien kierować się przy nakładaniu ww. obowiązku jest kryterium uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych czy też stanu technicznego obiektu budowlanego, co determinuje prawidłowy zakres tego postępowania. Art. 81c ust. 2 prawa budowlanego, który faktycznie przerzuca koszty sporządzenia ekspertyzy na stronę, powinien być wykorzystywany wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Dlatego też za skorzystaniem z rozwiązania zawartego w art. 81c ust. 2 prawa budowlanego muszą przemawiać nie jakiekolwiek wątpliwości, ale wątpliwości uzasadnione, a ponadto organ powinien precyzyjnie wskazać jaką ekspertyzę i w jakim zakresie strona ma przedłożyć. Przepis art. 81c ust. 2 prawa budowlanego daje zatem organowi uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc o charakterze kwalifikowanym. Przepis ten ma charakter szczególny, gdyż stanowi podstawę prawną do nałożenia na stronę określonych obowiązków, w tym także finansowych, a w związku z tym nie można dokonywać jego wykładni rozszerzającej. Stąd też organ wydając postanowienie na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego zobowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli wykazać spełnienie ustawowej przesłanki w danym konkretnym stanie faktycznym (por. wyroki NSA: z 10 września 2013 r., sygn. akt II OSK 917/12; z 20 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2612/17; z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 751/18; z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 184/20 i z 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 975/20, CBOSA). Z uwagi na użycie w art. 81c ust. 2 prawa budowlanego nieostrych pojęć, tj. "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie ekspertyzy" zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej lub ekspertyzy jak i uzasadnienie podjętych działań w trybie powyższego przepisu musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymaga wyczerpującego uzasadnienia. Organ zobowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych, robót budowlanych lub stanu technicznego obiektu budowlanego, czyli de facto spełnienie ustawowej przesłanki w danym konkretnym stanie faktycznym, a więc jego ustalenia niewątpliwie muszą one znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy mając zarazem na uwadze charakter i cel art. 81c ust. 2 prawa budowlanego, stwierdzić należy, że organ I instancji nie wykazał uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego spornego tarasu. Jak już wyżej wskazano potrzeba zastosowania ww. normy prawnej w danym postępowaniu powinna zostać wyraźnie uzasadniona przez organy nadzoru budowlanego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że stan techniczny tarasu przyległego do lokalu nr 2 jest zły. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja jednoznacznie wskazuje na liczne uszkodzenia, tj. popękanie płytek, zacieki, grzyb czy też zalanie. W szczególności Sąd zwraca uwagę na wynikające z akt sprawy ustalenia wynikające z takich dokumentach jak: "Przegląd stanu technicznego balkonów 06.2019" w którym zwrócono uwagę na: "znaczne ubytki fug, szkodzenia szkliwa okładzin ceramicznych, ślady przecieków przez ścianę balkonową", protokół kontroli z 24 września 2019 r., w którym wskazano na: "zawilgocenie i odparzenie tynków ścian, odspojenie okładzin ceramicznych tarasu, ubytki fugowania, nieszczelność na ościeżu okna balkonowego" oraz protokół oględzin z 16 sierpnia 2023 r. w którym podkreślono: "zawilgocenia na ścianie w lokalu, odspojone tynki, zagrzybienia, zacieki i zawilgocenia w garażu, odspojoną posadzkę na tarasie, niewidoczną izolację". Mając na względzie powyżej przedstawione wątpliwości co do stanu technicznego ww. tarasu należy podkreślić, że obowiązek przedłożenia ekspertyzy nie został dostatecznie w ocenie Sądu uzasadniony, albowiem organ w istocie organ I instancji nie wyjaśnił jakie powziął wątpliwości dotyczące aktualnego stanu tarasu, jakie ww. ubytki mają odzwierciedlenie na aktualny stan techniczny, jakich wymogów technicznych dotyczących budynku istnieją uzasadnione wątpliwości co jego stanu technicznego lub jakie dokumenty są wystarczające do oceny tego stanu technicznego tarasu, lecz poprzestał wyłącznie na wskazaniu wyników kontroli, co jest niewystarczające przy zastosowaniu normy wynikającej z art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. Rolą organu jest precyzyjnie wskazanie, jaką ekspertyzę i w jakim zakresie strona ma przedłożyć, czego w ocenie Sądu zabrakło. Z postanowienia organu I instancji wynika wyłącznie obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego tarasu, lecz nie zawiera on wymaganego prawem uzasadnienia. Samo zaś stwierdzenie o powinności zawarcia w niej analizy stanu technicznego tarasu z uwzględnieniem obowiązujących norm jest niewystarczające w świetle przywołanego przepisu. Okoliczności ustalone na podstawie ww. powołanych dokumentów zdaje się potwierdzać również opinia techniczna z 11 sierpnia 2023 r. przedłożona przez skarżącego, a sporządzona przez mgr inż. J.R. w której stwierdzono: "elewacja tarasu – przebarwienia, zaglonienie, odspajanie wyprawy tynkarskiej; betonowe wykończenia są zawilgocone; garaż – na ścianie zewnętrznej widoczne oznaki wycieków wody (najprawdopodobniej przez nieszczelną podłogę tarasu); taras – posadzka odspojona od podłoża, brak brzegowych obróbek blacharskich, pierwotna zaprawa klejowa uległa degradacji; brak hydroizolacji pod posadzką; lokal nr 2 – na ścianach przylegających do tarasu zawilgocenie, tynk nasycony wodą, zagrzybienie; wnioski – brak hydroizolacji". Jednakże nie może ona wywierać na tym etapie postępowania żadnych skutków, albowiem zarówno w aktach administracyjnych sprawy jak i przy skardze złożone zostały wyłącznie jej kserokopie – niepodpisana oraz podpisana, ale niepoświadczona za zgodność z oryginałem. Zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie jednocześnie zobowiązanie skarżącego do przedłożenia oryginału opinii technicznej celem nadania jej mocy dowodowej. Sąd ma na względzie również znajdujące się w aktach sprawy, a przedłożone przez Wspólnotę protokoły przeglądów: roczny i 5-letni, jednakże ich analiza prowadzi do wniosku, że są ogólnikowe i wybrakowane. Zestawiając je z ww. dowodami, tj. protokołami kontroli i oględzin, wartość protokołów oględzin w sprawie budzi poważne wątpliwości z uwagi na ich fragmentaryczność, co powinno zostać uzupełnione w toku ponownie prowadzonego postępowania. Niezależnie od powyższego uchybienia uzasadnienia organu I instancji, wyjaśnić należy, że skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy musi odnosić się jedynie do takich sytuacji, gdy wiedza pracowników organu nie jest wystarczająca. Nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, dysponuje pracownikami posiadającymi wiedzę specjalistyczną z zakresu prawa budowlanego, w tym sztuki budowlanej i norm technicznych, zatem co do zasady ewentualne wątpliwości powinien rozstrzygać we własnym zakresie, w ramach swoich kompetencji. Art. 81c ust. 2 prawa budowlanego, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego robót budowlanych, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Niniejsza instytucja nie może być nadużywana, a zatem nie może być tak, że arbitralnym rozstrzygnięciem nakłada się na strony obowiązek bez żadnego, czy dostatecznego uzasadnienia" (por. wyroki NSA: z 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2068/13; z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2778/19 i z 24 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2377/21, CBOSA). W organach nadzoru budowlanego na stanowiskach inspektorów nadzoru zatrudnione są osoby, które mają co najmniej uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie. Zatem kontrolując wykonanie robót budowlanych, inspektor nadzoru budowlanego jest w stanie samodzielnie określić prawidłowość wykonania części z tych robót. Analiza akt sprawy oraz treści decyzji organu I instancji nie pozwala stwierdzić, czy wiedza pracowników jest wystarczająca, ponieważ dokonano tym zakresie żadnej analizy, co również powinno znaleźć się w treści rozstrzygnięcia nakładającego obowiązek przedłożenia ekspertyzy. Zastosowanie tego przepisu i nałożenie na wskazany podmiot obowiązków z niego wynikających uprawnione jest jedynie w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wystąpiłyby uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego budynku, których organ nie byłby w stanie rozstrzygnąć, nawet przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponuje. Dopuszczenie więc do obciążenia strony takim działaniem wymaga jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości wykazania, że organ nie jest w stanie przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi przecież dysponuje, rozstrzygnąć powstałej wątpliwości. Sąd podziela również wątpliwości organu dotyczącego określenia przedmiotu postępowania. Organ I instancji uczynił nim stan techniczny tarasu przynależnego do lokalu nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym natomiast zgromadzone dokumenty, w szczególności protokoły kontroli pozwalają stwierdzić, że w złym stanie technicznym znajduje się nie tylko ww. taras, ale również ściany w pomieszczeniu salonu z aneksem kuchennym przylegającym do tarasu na której widoczne są zawilgocenia i zagrzybienia tynków ścian do wysokości około 0,5m od podłogi oraz ściany garażu zlokalizowane do pod tarasem na których również widać ślady zacieków i zawilgoceń. W ocenie Sądu organ powinien rozważyć czy postępowaniem powinien objąć wyłącznie taras czy również pozostałe elementy budynku na których uwidocznione zostały ubytki i których zły stan techniczny jest również zauważalny. Odnosząc się zaś do kwestii ustalenia podmiotu na którego powinien zostać nałożony obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu nr 2 Sąd stoi w przekonaniu, że zgromadzona dokumentacja, w szczególności protokoły kontroli i przedłożone ekspertyzy wskazują, że zły stan techniczny dotyczy w szczególności części konstrukcyjnych budynku, a nie tylko jego warstw wierzchnich i tarasu przynależnego do lokalu nr 2, które stanowią część budynku, konstrukcyjnie powiązaną z obiektem. W szczególności zwrócić uwagę należy na protokół z oględzin z 16 sierpnia 2023 r. w którym stwierdzono, że w miejscach odspojenia płytek widoczna jest posadzka betonowa, a brak jest izolacji. Wyjaśnić należy, że warstwy zabezpieczające, izolacyjne, należą do części wspólnych budynku, bo ich zadaniem jest ochrona nie tylko tarasu, ale również innego lokalu niż lokal, do którego należy przedmiotowy taras, to jest lokalu znajdującego się pod stropodachem. Części wspólne, to w szczególności ściany i stropy budynku (por. wyrok NSA z 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1556/16, CBOSA). Taras przylegający do określonego lokalu i służący do wyłącznego użytku osób zajmujących ten lokal stanowi część składową tego lokalu, przy czym dotyczy to tylko "wewnętrznej" jego części, natomiast elementy zewnętrzne i elementy konstrukcyjne bezpośrednio przylegające do bryły budynku są elementami nieruchomości wspólnej. W konsekwencji konieczność zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi lokali znajdujących się w budynku należy zatem do zarządzającej nieruchomością wspólną wspólnoty mieszkaniowej, a nie właścicieli poszczególnych wyodrębnionych lokali. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że w postępowaniu przeprowadzanym w oparciu o art. 81c ust. 2 prawa budowlanego organ nie ustala przyczyn zaistniałego stanu faktycznego ani nie ustala odpowiedzialności za zły stan techniczny obiektu budowlanego. Zatem nie jest władny wskazania osób odpowiedzialnych za taki stan rzeczy. Obowiązkiem organu w toku ponownie przeprowadzonego postępowania będzie również ustalenie prawidłowego adresata rozstrzygnięcia. Wątpliwości Sądu wzbudziło doręczenie postanowienia organu I instancji administratorowi budynku – D. s.c. Zarządzanie i Obrót Nieruchomościami – B.M., M.M. w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest umowy o powierzeniu administrowania nieruchomością ww. podmiotowi. Jednocześnie uwagę organu powinno zwrócić również pismo z 26 października 2023 r. znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy (k. 107), w którym poinformowano, że administratorem osiedla jest AD.ME. Jednakże również i w tym przypadku brak jest w aktach sprawy stosownej umowy o powierzeniu administrowania nieruchomością. Reasumując Sąd stwierdza zatem, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na zastosowanie trybu określonego w art. 138 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie organ I instancji przedwcześnie za podstawę swego rozstrzygnięcia przyjął regulację zawartą w art. 81c ust. 2 prawa budowlanego prowadząc do swoistego nadużycia tego trybu przerzucania na Wspólnotę obowiązku przedłożenia ekspertyzy określonej w tym przepisie. W ocenie Sądu fakt nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy nie został dostatecznie uzasadniony, nie wskazano jakich wymogów technicznych dotyczących budynku dotyczą uzasadnione wątpliwości co do jego stanu technicznego, jakie dokumenty są wystarczające do oceny tego stanu technicznego budynku, nie wskazano zakresu ekspertyzy oraz nie wykazano czy wiedza pracowników jest niewystarczająca do podjęcia działań naprawczych o dlaczego organ nie może samodzielnie przeprowadzić postępowania wyjaśniającego co do stanu technicznego budynku. Zaś organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu zawarł jasne wytyczne dotyczące dalszego postępowania wskazując zarówno kierunki uzupełnienia materiału dowodowego jak i proceduralne konsekwencje dokonania określonych ustaleń. W zaistniałej sytuacji organ II instancji, nawet przy skorzystaniu z możliwości przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 k.p.a., nie miał możliwości wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Uwadze nie może także umknąć zasada dwuinstancyjności do której zachowania zobligowany jest organ odwoławczy. Nie jest przy tym wykluczone, że sporządzenie takiej ekspertyzy może stać się niezbędne, jednakże może to nastąpić dopiero po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego i dokonaniu jego prawnej oceny, w szczególności dostatecznym uzasadnieniu nałożonego obowiązku, wskazaniu jej zakresu i tylko w sytuacji, gdy organ nie byłby w stanie rozstrzygnąć wątpliwości we własnym zakresie. Na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego stwierdzić należy, że organ I instancji nie dokonał jego wyczerpującej oceny, w związku z czym naruszył art. 81c ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, art. 107 § 3 i art. 126 k.p.a. Podstawowym obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest natomiast przeprowadzenie dokładnego postępowania dowodowego celem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie wszechstronnej oceny dowodów. PINB w Łodzi bezwiednie ograniczył się natomiast tylko do przerzucenia tych obowiązków na autora opinii technicznej. Powyższe uwagi potwierdzają trafność rozstrzygnięcia organu II instancji. Analiza postępowania przeprowadzonego przez organ II instancji nie wykazała naruszenia zarzucanych przepisów art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 79, art. 80 lub art. 81 k.p.a. Sąd nie stwierdziwszy podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia zobowiązany był oddalić skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. IB