II SA/Łd 711/11

Dnia 12 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant p.o. asystenta sędziego Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę trzech elektrowni wiatrowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 500,00 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokat J. K. – G., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, która zawiera należny podatek od towarów i usług tytułem opłaty oraz kwotę 17,00 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu wydatku. Decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. – Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę dwóch elektrowni wiatrowych oznaczonych w projekcie jako EW3/1 i EW3/2 typu GAMESA G90 na działce nr ewid. 422 w miejscowości K., budowę zjazdu z drogi gminnej oznaczonej jako działka nr ewid. 6 w miejscowości B. oraz budowę jednej elektrowni wiatrowej oznaczonej w projekcie jako EW3/4 typu GAMESA G90, zlokalizowanej na działce nr 3 w miejscowości B., budowę zjazdu z drogi gminnej oznaczonej jako działka nr ewid. 6 w miejscowości B., gmina B., kategoria obiektu budowlanego XXIX. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu 21 września 2010r. wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę dla wskazanej wyżej inwestycji. Wnioskodawca zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska załączył do wniosku prawomocną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z przepisami k.p.a. ustalono strony postępowania.. J. K. właściciel działki nr 438 w piśmie z dnia 17 listopada 2010r. zarzucił, że elektrownia wiatrowa oznaczona w projekcie zagospodarowania terenu jako EW ¾ zlokalizowana jest w zbyt bliskiej odległości od budynku mieszkalnego (około 500 m), oraz spowoduje spadek wartości jego działki. Ustosunkowując się do zarzutu J. K. o zbyt bliskim w stosunku do jego zabudowań usytuowaniu elektrowni EW 3/4 organ pierwszej instancji stwierdził, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie sprecyzowano odległości masztu elektrowni wiatrowej od granic działek sąsiednich, jak i od budynków mieszkalnych i gospodarczych. Lokalizacja masztu elektrowni wiatrowej przedstawiona w projekcie zagospodarowania terenu jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] wydanymi przez Burmistrza Gminy i Miasta B.. Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem pozwolenia na budowę sprawdzono projekt budowlany pod względem kompletności i zgodności z obowiązującymi przepisami. Do wniosku załączono projekt budowlany wraz z uzgodnieniami w 4 egzemplarzach, sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i należące do izby samorządu zawodowego, ostateczną decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...]r., decyzje z dnia [...]r. znak: [...] i znak: [...] wydane przez Burmistrza Gminy i Miasta B., niezbędne uzgodnienia oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. Do projektu załączono uzgodnienia z dnia [..]., znak: [...] i znak: [...] wydane przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, uzgodnienie z dnia [...] wydane przez WZMiUW w Ł. Terenowy Inspektorat w S.. Do projektu budowlanego projektanci i sprawdzający przedłożyli oświadczenia wynikające z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz informację o planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji J. K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu J. K. podniósł, że decyzją z dnia [...]r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę czterech siłowni wiatrowych typu GAMESA G90, wraz z infrastrukturą na działkach nr ewid. 422, 425, 426, 429, 430/1 i 433 położonych w miejscowości K. oraz na działkach nr ewid. 3, 6 i 7 położonych w miejscowości B., budowę linii kablowej 20 kv na działkach nr ewid. 422, 425, 426, 429, 430/1, 433 i 260 położonych w miejscowości K. oraz na działkach nr ewid. 3, 6, 140 i 88 położonych w miejscowości B., gmina B.. Od decyzji tej wniósł odwołanie. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Ostateczną decyzją z dnia[...]. Starosta [...] umorzył postępowanie w sprawie, ponieważ wnioskodawca cofnął wniosek o wydanie decyzji. Następnie inwestor ponownie złożył wniosek modyfikując "tylko słowa w treści wniosku". Na tej podstawie Starosta [...] wydał zaskarżoną decyzję z dnia[...] Następnie J. K. zarzucił, iż zaskarżoną decyzją ponownie rozpatrzono tę samą sprawę rozstrzygniętą już ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie. Sprawa ta jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą decyzją Starosty [...] z dnia[...] Organ pierwszej instancji naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, gdyż poza ogólnym stwierdzeniem zgodności lokalizacji masztu elektrowni wiatrowej z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nie sprawdził zgodności projektu z ustaleniami tej decyzji, o czym świadczy brak jakiejkolwiek wzmianki w decyzji o tym sprawdzeniu. Ponadto, organ pierwszej instancji nie sprawdził, czy wnioskodawca posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, itp. Poza powołaniem się na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (bez sprawdzenia, czy jest ona ostateczna i czy nie została zaskarżona do sądu administracyjnego) i tzw. uzgodnienia z WZMiUW w Ł., Szefostwem Służb Ruchy Lotniczego Sił Zbrojnych RP, Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego organ nie wskazał, czy potrzebne były inne opinie, uzgodnienia, pozwolenia itp. Jednocześnie nie wystąpił o żadne nowe uzgodnienia, co wydaje się niezrozumiałe biorąc pod uwagę np. oddziaływanie inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie mieszkańców w związku z odległością elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej, w tym skarżącego. Skarżący zakwestionował także aktualność uzgodnień z WZMiUM w Ł., Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP i Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego podnosząc, iż dokonane one zostały przed wszczęciem postępowania w sprawie. Zarzucił, że brak jest uzgodnień z zarządcą drogi gminnej projektowanych zjazdów z drogi gminnej. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy, ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazał, iż postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. prowadzone było z wniosku inwestora z dnia 27 kwietnia 2010r. W dniu 7 września 2010r. wnioskodawca cofnął wniosek. Wobec bezprzedmiotowości postępowania organ pierwszej instancji umorzył je decyzją z dnia [...]r. Decyzja Starosty [...] z dnia [...]r. została wydana na wniosek inwestora z dnia 21 września 2010r. W trakcie postępowania odwoławczego decyzja Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...]r. o ustaleniu warunków zabudowy (na wniosek organu) była badana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które pismem z dnia 16 marca 2011r. potwierdziło jej prawidłowość. W uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę Starosta [...] stwierdził, iż do wniosku inwestor załączył wymaganą przepisami decyzję o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę może nastąpić zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego po zbadaniu przez właściwy organ zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie zatem decyzji o pozwoleniu na budowę jednoznacznie wskazuje, iż organ taką zgodność stwierdził. Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż potwierdza, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r. jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. Inwestor złożył wymagane przepisami uzgodnienia i opinie które są wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. – Dz.U. z 2007r., nr 19, poz. 115 ze zm.) decyzją z dnia [...]r., nr [...], znak: [...] Burmistrz Gminy i Miasta B. wyraził zgodę na lokalizację zjazdu z drogi gminnej (działka nr ewid. 6 w miejscowości B.) na działkę nr 422, a decyzją z dnia[...]r., nr [...], znak: [...] Burmistrz Gminy i Miasta B. wyraził zgodę na lokalizację zjazdu z drogi gminnej (działka nr ewid. 6 w miejscowości B.) na działkę nr 3 w miejscowości B. dla potrzeb projektowanej inwestycji. Inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając kompletny projekt budowlany do zatwierdzenia wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i ostateczną decyzję o warunkach zabudowy. Projekt budowlany zawiera oświadczenia osób go wykonujących o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia przez inwestora powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze na powyższą decyzję J. K. zarzucił, że Wojewoda [...] nie rozpatrzył ponownie sprawy. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z decyzjami środowiskowymi, w szczególności z decyzją z dnia [...]r. ponieważ dotyczyła ona innego przedsięwzięcia o innym zakresie. Z decyzji z dnia [...]r. wynika, m.in. że dotyczyła ona budowy zespołu elektrowni wiatrowych (niepodzielonych) i to czterech a nie trzech na działkach nr ewid. 422 i 437 w miejscowości K. i o nr ewid. 3 w miejscowości B., różnica dotyczy działki nr 437. W związku z powyższym dla planowanej inwestycji (w zakresie określonym przez inwestora i zaskarżonych decyzjach) brak jest decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a więc organy powinny wydać decyzję odmowną. Skarżący zarzucił także, iż pismo informujące go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy doręczono mu już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji przez co pozbawiony został możliwości czynnego udziału w postępowaniu w sprawie. Natomiast organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyznaczył stronom terminu do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący podtrzymał nadto zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne. Niezasadnie skarżący zarzuca, że organ rozpoznał sprawę rozstrzygniętą ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] roku. Gdyby ten zarzut okazał się trafny, wówczas mielibyśmy do czynienia z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej, decyzja będąca przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu byłaby nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotne jest przy tym, że chodzi o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty. Tymczasem decyzją z [...] roku organ I instancji umorzył postępowanie wobec cofnięcia wniosku. Rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji nie miało zatem charakteru merytorycznego, co oznacza, że prawidłowe było rozpoznanie kolejnego wniosku w sprawie tej samej nawet inwestycji. Okoliczność, że dotyczył on czy tej samej, czy nieco zmienionej inwestycji nie ma znaczenia. Nie jest skuteczny zarzut dotyczący złożenia uzgodnień wydanych przed wszczęciem postępowania na wniosek z września 2010 roku, natomiast istotnie organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu, że uzgodnienia dotyczą innej inwestycji weryfikacji wymagało ustalenie tożsamości inwestycji. W aktach znajdują się również uzgodnienia zjazdu z drogi gminnej, stąd zarzut braku tych uzgodnień jest niezasadny. Nie jest trafny zarzut naruszenia przez organ I instancji zasady umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i powiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji zapewnił mu taką możliwość i zawiadomienie takie doręczył mu w dniu 9 listopada 2010. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy umożliwił skarżącemu i innym uczestnikom postępowania wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Trafnie również skarżący zarzuca, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a.). Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie, nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] poza krótkim przytoczeniem działań podjętych przez organ I instancji ograniczył się do lakonicznej oceny skarżonej decyzji. Stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem nie została poparta żadną analizą przepisów mających zastosowanie w sprawie, nie wyjaśniono też skarżącemu z jakich przyczyn jego zarzuty nie zostały uwzględnione. Fakt, że projekt budowlany został złożony przez profesjonalistę nie zwalnia organu od jego oceny, w tym weryfikacji z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, o warunkach zabudowy. Również prawomocność rozstrzygnięć incydentalnych, uzgodnień nie uniemożliwia ich oceny w decyzji kończącej postępowanie główne. J. K. zarzuca np. zbyt bliskie położenie planowanych urządzeń w stosunku do jego działki, wyrażając obawy co do niekorzystnego oddziaływania w miejscu jego zamieszkania. Zarzut ten nie został może precyzyjnie sformułowany, ale też organ nie wyjaśnił tej kwestii. Z projektu budowlanego opisu do projektu zagospodarowania wynika, że najbliższe budynki mieszkalne znajdują się w odległościach przekraczających 200 m od planowanych lokalizacji, co nie jest określeniem precyzyjnym. Może to mieć znaczenie dla oceny stopnia uciążliwości inwestycji. W charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przyjęto założenie, że najbliższa zabudowa mieszkalna i inwentarska znajduje się w odległości około 700 m od planowanej inwestycji i dla tej odległości oceniono brak zagrożeń i uciążliwości, jak promieniowanie, hałas, rozchodzenie się pól elektromagnetycznych, wibracje. Rozbieżności tych nie wyjaśniono w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Organy nie wyjaśniły niespójności między decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a decyzją zaskarżoną co do parametrów elektrowni. Warunki środowiskowe zostały wydane dla zespołu czterech wolnostojących elektrowni wiatrowych typu SWT-2, 3-93 2300o mocy 2,3 MW każda. Pozwolenie na budowę dotyczy elektrowni wiatrowych typu GAMESA G90. Organy nie wyjaśniły, czy zmiana typu elektrowni ma jakiś wpływ na ustalenia co do wymogów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w szczególności pod kątem zgodności z zapewnieniem zabudowie sąsiedniej ochrony przed hałasem i wibracjami oraz dopuszczalnych pól elektromagnetycznych, co do wysokości urządzeń. Wprawdzie na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że odmienna jest jedynie nazwa turbin, jednak wyjaśnienie to nie jest wystarczające. Nie wyjaśniono wyczerpująco kwestii wymaganych uzgodnień. Nie można stwierdzić z całą pewnością, czy uzgodnienia z dnia[...] z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP dla działek nr 3 i 422 dotyczyło turbin wiatrowych, dla budowy których udzielono pozwolenia na budowę. Z uzgodnienia dotyczącego działki nr 3 ( w Borysławicach) wynika tylko jej planowana wysokość i współrzędne geograficzne, zaś z uzgodnienia dla działki nr 422 oprócz tych danych wynika, że miały to być turbiny oznaczone jako EW1 i EW2, w pozwoleniu na budowę oznaczono je tymczasem jako EW3/1 i EW3/2. Na podstawie planu zagospodarowania nie można stwierdzić czy lokalizacja, dla której udzielono tych uzgodnień jest z nimi zgodna (współrzędne geograficzne); W decyzji o warunkach zabudowy nałożono na inwestora wymóg zgłoszenia lokalizacji turbiny wiatrowej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, które dokonało uzgodnień dla turbin o wysokości całkowitej 150 m i wysokościach 300,80 m npm, 301,00 m npm oraz 295,90 m npm. W opisie technicznym wskazano, iż EW3/1 ma zostać posadowiona na rzędnej 147,80 m npm, EW3/2 na rzędnej 143,50 m npm, a EW3/4 na rzędnej 148,00 m npm. Z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003r. wynika obowiązek zgłoszenia i oznakowania przeszkód lotniczych stanowiących obiekty budowlane o wysokości 100 m i więcej powyżej poziomu otaczającego terenu lub wody, zlokalizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Łączna wysokość urządzeń ma wynosić 145 m. Z załączonego w niniejszym postępowaniu projektu wynika, że według twierdzeń projektanta nie są wymagane uzgodnienia z władzami lotniczymi. Nie wskazano w opisie projektu, co stanowi podstawę tego wniosku, a organy tych rozbieżności nie wyjaśniły. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczyła działek nr 422 i 437 w K. i nr 3 w B., zaś zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę Z uzasadnień zaskarżonej decyzji nie wynika w ogóle, dlaczego przedstawiona przez inwestora dokumentacja jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uzasadnień decyzji nie wynika, czy organy dokonały oceny dokumentacji projektowej pod kątem spełnienia warunków wymienionych w pkt 3 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc w szczególności czy dokonały oceny dokumentacji projektowej pod kątem wyposażenia instalacji w tłumiki hałasu i drgań, rozwiązań technicznych, które spowodują, iż inwestycja nie będzie powodowała negatywnego oddziaływania na tereny zabudowy mieszkaniowej, mieszczenia się uciążliwości w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Samo odwołanie się w decyzji o pozwoleniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wydaje się wystarczające, zwłaszcza wobec wskazanych wcześniej rozbieżności między pozwoleniem na budowę a ustalonymi warunkami środowiskowymi. Pewne wątpliwości budzi też uzgodnienie z WZMiUW w Ł. z dnia [...] w zakresie rozwiązania kolizji inwestycji z rurociągami drenarskimi. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że zgodnie z postanowieniem Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r. rozwiązanie tych kolizji powinno być zgodne z ustawą Prawo wodne. Postanowienia tego nie zawierają akta sprawy. Załączony do projektu schemat będący przedmiotem uzgodnień nie jest wyraźny, kserokopia jest czarnobiała, a oznaczenia były nanoszone kolorami żółtym i niebieskim, co wynika z treści wskazanego uzgodnienia. Utrudnia to weryfikację przyjętych założeń. Organy nie oceniły w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji zgodności projektowanego rozwiązania kolizji z istniejącymi urządzeniami melioracji wodnych szczegółowych z ustawą z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne. Wskazane przykładowo, niezależnie od zarzutów skarżącego wątpliwości, nieścisłości, brak należytego uzasadnienia decyzji pozwalają stwierdzić, że organy administracji nie przeprowadziły postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w należyty sposób. Zaskarżona decyzja nie została poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym, wyczerpującą oceną materiału dowodowego. Stanowi to rażące naruszenie przepisów postępowania, w tym zasady dwuinstancyjności i merytorycznego postępowania przed organem odwoławczym ( art. 5 i 138 k.p.a.) oraz zasad określonych w art. 7 i 77 §1, 80 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy przed wydaniem decyzji zastosuje się do zawartych we wcześniejszych rozważaniach wskazówek, dotyczących w szczególności konieczności ponownego dogłębnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie, postępowania wyjaśniającego, oceny materiału dowodowego, zweryfikowania zarzutów skarżącego. Tak przeprowadzone postępowanie przez organ odwoławczy winno poprzedzić wydanie ostatecznej decyzji. Ewentualnie organ II instancji rozważy wydanie decyzji w trybie art. 138 §2 k.p.a., o ile uzna to za niezbędne. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Z mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącego koszty uiszczonego wpisu sądowego. O kosztach zastępstwa procesowego, na które składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem w wysokości 240 zł wraz z podatkiem VAT, orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w związku z § 18ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). m.ch.