II SA/Łd 716/21

Dnia 14 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska - Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2022 roku sprawy ze skargi B. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i orzeczenia o obowiązku zwrotu świadczenia rodzinnego wraz z dodatkami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z [...], nr [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K. J., prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w K. przy ul. A 11a, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. B.A. Decyzją z [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 2 i art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) – powoływanej jako: "u.ś.r." – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] r., nr [...], w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych przez B.N. świadczeń rodzinnych. Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy i wyjaśniło, że decyzją z [...] r., nr [...], organ I instancji, na podstawie art. 4 ust. 2, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 1 u.ś.r.: 1. stwierdził, że wypłacone w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 października 2020 r. B.N. świadczenia rodzinne na dziecko N.N. tj. zasiłek rodzinny po 95 zł miesięcznie oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej na N.N. po 95 zł miesięcznie, w łącznej wysokości 1330 zł, są świadczeniami nienależnie pobranymi; 2. o obowiązku zwrotu przez B.N. nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych na podstawie decyzji z [...] r., nr [...], w łączami wysokości 1330 zł. Na skutek wniesionego przez B.N. odwołania powyższa decyzja została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] lutego 2021 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Uzasadnieniem dla tak podjętego rozstrzygnięcia była konieczność wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia od kiedy toczyło się postępowanie sądowe o ustanowienie B.N. opiekunem prawnym dziecka N., które ostatecznie zakończyło się [...] r., w sprawie sygn. akt [...]. Decyzją przytoczoną na wstępie, organ I instancji, działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 1 u.ś.r. orzekł: 1. stwierdzić, że wypłacone w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 października 2020 r. B.N. świadczenia rodzinne na dziecko N.N. (obecnie W.), tj. zasiłek rodzinny po 95 zł miesięcznie oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej na N.N. po 95 zł miesięcznie, w łącznej wysokości 1330 zł są świadczeniami nienależnie pobranymi; 2. o obowiązku zwrotu przez B.N. nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych na podstawie decyzji z [...] r., nr [...], w łącznej wysokości 1330 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych, do dnia spłaty, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się prawomocna pod rygorem wszczęcia egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że B.N. miał przyznane prawo do świadczeń rodzinnych na dziecko N.N. w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 października 2020 r., które pobrał w całości. W dniu 19 listopada 2020 r. wyszło na jaw, że Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich wyrokiem z [...] r., sygn. akt [...], uprawomocnionym 11 marca 2020 r. orzekł, że wnioskodawca nie jest ojcem N.N. Okoliczność ta miała wpływ na ustalone prawo do świadczeń rodzinnych, bowiem jak stanowi art. 4 ust. 2 u.ś.r. prawo do zasiłku rodzinnego przysługuje rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie uczącej się. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. z [...] r., sygn. akt [...], małoletni N. został umieszczony pod bezpośrednią opieką i pieczą B.N. Następnie 10 października 2020 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie ustanowienia zainteresowanego opiekunem prawnym dziecka, którym został [...] r. składając przyrzeczenie. W okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 października 2020 r. B.N. nie miał więc prawa do pobierania świadczeń rodzinnych na N.N. Przyczyną wypłaty świadczeń było niepoinformowanie przez stronę organu o zmianie własnej sytuacji rodzinnej. W konsekwencji wypłacone świadczenia rodzinne w łącznej wysokości 1330 zł stały się świadczeniami nienależnie pobranymi, które podlegają zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami zgodnie z art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.ś.r. Jednocześnie na podstawie art. 30 ust. 8 ww. ustawy orzeczono o obowiązku zapłaty ustawowych odsetek za opóźnienie, które są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji B.N. zarzucił: 1. naruszenie art. 8 k.p.a poprzez nieprzyczynienie się organu do starannego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów w postaci trzymania się literalnego brzmienia przepisów z pominięciem wykładni celowościowej; 2. art. 9, art. 190 ust. 1, art. 32 Konstytucji RP; 3. art. 20 Konwencji o Prawach Dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z 20 listopada 1989 r., a ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polskę 30 kwietnia 1991 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz. 526); 4. art. 4 ust. 2 w zw. z art. 10 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez wykładnię tego przepisu w sposób niekonstytucyjny. W oparciu o przedstawione zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w całości. Strona zakwestionowała ustalenia faktyczne dotyczące sprawowania opieki nad dzieckiem N. uznając, że treść zaskarżonej decyzji jest tożsama z treścią poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo zastosowania się do zaleceń Kolegium. Odwołujący podniósł, że Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich w sprawie [...] z [...] października 2019 r. w trybie zarządzenia tymczasowego umieścił małoletnie dzieci L. N., H. N. oraz N.N. pod jego bezpośrednią pieczą i opieką jako ojca. W wyroku z [...] r. sygn. akt [...] stwierdzono, że B.N. nie jest ojcem N., jednakże małoletni nadał pozostawał pod jego opieką. Postanowieniem z [...] r. Sąd Rejonowy w S. w sprawie [...] ustanowił B.N. opiekunem prawnym małoletniego N.N. (W.). Odwołujący wskazał, że dzieckiem opiekuje się od momentu powierzenia opieki tj. od listopada 2019 r., dlatego świadczenie powinno zostać przyznane. Pokrywał koszty jego utrzymania, zapewniał mu wszelką opiekę, gdyż biologiczni rodzice nie łożą na dziecko. Organ stwierdzając brak prawa do świadczeń rodzinnych nie wziął pod uwagę, że faktyczna opieka nad dzieckiem znajduje umocowanie w orzeczeniach sądu powszechnego. Ograniczenie uprawnienia do świadczeń narusza przepisy Konstytucji RP oraz Konwencji o Prawach Dziecka, gdyż dziecko musi mieć zapewnioną opiekę. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że w świetle stanu prawnego wynikającego z art. 4 ust. 2 u.ś.r. oraz stanu faktycznego bezspornym jest, że od chwili uprawomocnienia się orzeczenia o wykluczeniu ojcostwa B.N. następuje konstytutywny skutek w postaci ustania prawa do zasiłku rodzinnego na dziecko N. Powyższy przepis określa wyczerpujący katalog podmiotów, którym przysługuje prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku. Zdaniem organu II instancji B.N. w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 października 2020 r. nie spełniał żadnego z powyższych warunków, gdyż nie był rodzicem dziecka, opiekunem prawnym ani faktycznym. W ocenie organu odwoławczego sam fakt sprawowania opieki nad dzieckiem oraz fakt przeznaczania otrzymanych świadczeń na potrzeby dziecka, choć nie jest kwestionowany nie może być uwzględniony, ponieważ ustalając prawo do świadczeń rodzinnych bierze się pod uwagę wyłącznie stan prawny dziecka, a nie stan faktyczny. Zatem z punktu widzenia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo B.N. do pobierania zasiłku rodzinnego na N.N. ustało od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zapadło prawomocne orzeczenie o wykluczeniu ojcostwa tj. od 1 kwietnia 2020 r. Ponieważ przyznany dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej jest świadczeniem akcesoryjnym, dlatego jego prawo ustało wraz z ustaniem prawa do zasiłku rodzinnego. Prawo do świadczeń rodzinnych przysługiwało B.N. na dziecko N. dopiero od 1 listopada 2020 r. bowiem na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. z [...] r., sygn. akt [...], małoletni N. N. (obecnie W.) został umieszczony pod bezpośrednią opieką i pieczą B.N. Następnie 10 grudnia 2020 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie ustanowienia B.N. opiekunem prawnym małoletniego N.N., którym ostatecznie został [...] października 2020 r. składając przyrzeczenie. Kolegium podniosło również, że zainteresowany w toku pobierania świadczeń rodzinnych, pomimo posiadania stosownej wiedzy w zakresie zasad przyznawania świadczeń rodzinnych oraz mając świadomość ciążącego na nim obowiązku informowania organu wypłacającego świadczenie o zmianie sytuacji rodzinnej, nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku, pobierając świadczenia rodzinne na dziecko N., do których nie był uprawniony. Szerokie pouczenie o obowiązku niezwłocznego informowania o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych znajduje się zarówno we wniosku o ustalenie zasiłku rodzinnego, jak również w decyzji o przyznaniu świadczeń z [...] r., nr [...]. Konsekwencją wypłacenia świadczeń rodzinnych tj. zasiłku rodzinnego w kwocie 95 zł miesięcznie oraz dodatku z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w kwocie 95 zł miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2019 r. do 31 października 2020 r., jest uznanie ich za świadczenia nienależnie pobrane, w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. Uwzględniając powyższe wyjaśnienia organ II instancji uznał, że B.N. jest obowiązany do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w łącznej wysokości 1330 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady określonej w art. 8 k.p.a dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a także zarzutów dotyczących naruszenia Konstytucji RP oraz Konwencji o Prawach Dziecka, Kolegium wyjaśnia, że ustawa o świadczeniach rodzinnych jest aktem prawnym funkcjonującym w ramach sytemu przepisów realizujących konstytucyjną zasadę pomocy dla rodzin. Organy administracji publicznej, zgodnie z art. 6 k.p.a działają na podstawie przepisów prawa i nie są w żadnej mierze uprawnione do badania ich konstytucyjności. Realizowana na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych pomoc rodzinom nie jest tożsama z zapewnianiem dzieciom należnych im praw wynikających z Konwencji Praw dziecka. W postępowaniach administracyjnych uwzględnia się prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję w pełni zachował reguły postępowania administracyjnego, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy w świetle przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Kolegium przyznało, że nie neguje faktu sprawowania osobistej opieki przez B.N. nad dzieckiem N. oraz ponoszenia kosztów związanych z jego wychowaniem i utrzymaniem w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 października 2020 r., jednakże okoliczność ta może być brana pod uwagę wyłącznie podczas ubiegania się o ewentualne ulgi w spłacie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, o których mowa w art. 30 ust. 9 u.ś.r. tj. umorzenie w części lub w całości kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami, odroczenie terminu płatności albo rozłożenie na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Kwestia ulg stanowi odrębny przedmiot postępowania administracyjnego, zaś wniosek w tej sprawie strona może złożyć do organu pierwszej instancji. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł B. N., podnosząc zarzuty i argumenty tożsame z zawartymi w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] r., nr [...] oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Pismem z 25 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 2 u.ś.r. w związku z art. 72 ust.1 zd.1. i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (t.j. Dz. U. poz. 483 ze zm.) w związku z art. 20 oraz art. 27 Konwencji o Prawach Dziecka, polegające na uznaniu, że osobie sprawującej opiekę i pieczę bieżącą nad dzieckiem nie przysługuje przyznanie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej; 2. naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez: ̶ brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, oparcie rozstrzygnięcia na sprzecznych ze stanem faktycznym ustaleniach co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w szczególności poprzez uznanie, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do przyznania jej prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wieloletniej na N.N.. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] roku znak: [...] w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 października 2020 r. W ocenie pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie organy administracji błędnie przyjęły, że postanowienie o umieszczeniu N.N. pod bezpośrednią pieczą i opieką ojca B.N. ustało z dniem uprawomocnienia się wyroku Sądu z [...] r. uznającego, że B.N. nie jest ojcem N.N.. Postanowienie Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] r. zawierające zarządzenie tymczasowe o umieszczeniu N.N. pod bezpośrednią pieczą i opieką skarżącego dotyczyło postępowania o ograniczenie władzy rodzicielskiej i tylko zakończenie tego postępowania powodowało, że tymczasowe zabezpieczenie traciło moc. W postępowaniu sądowym o zaprzeczenie ojcostwa brak było powyższego zabezpieczenia. Wydanie wyroku o zaprzeczenie ojcostwa z [...] r., nie może skutkować uchyleniem zabezpieczenia ustanowionego w innej sprawie rodzinnej tj. w sprawie o ograniczenie władzy rodzicielskiej. N. N. pozostawał pod bezpośrednią pieczą i opieką skarżącego na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z [...] r. i pozostaje nadal na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich sygnatura akt [...] z [...] r. Pełnomocnik skarżącego zaznaczyła, że mocą orzeczenia Sądu Rodzinnego zapewniono N. N. opiekę, umieszczając małoletniego chłopca pod bezpośrednią opieką i pieczą ojca, który następnie stał się jego ojczymem. W ocenie pełnomocnika skarżącego ograniczenie uprawnień w dostępności do świadczeń rodzinnych w tym czasie stanowi istotne naruszenie praw, wynikających wprost z Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka. Reasumując, pełnomocnik skarżącego, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego stwierdziła, że skarżący był podmiotem uprawnionym do wystąpienia z żądaniem przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej, a decyzja SKO w S. w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 października 2020 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta S., powinny być uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa, które czyniły koniecznym wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych przez B.N. świadczeń rodzinnych na dziecko N. W. (poprzednio N.) w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 października 2020 r. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy sam fakt przebywania dziecka pod pieczą bieżącą skarżącego był wystarczającą podstawą do pobierania świadczeń rodzinnych wraz z dodatkami. W ocenie organów administracji do niezakłóconego pobierania przez skarżącego przyznanego świadczenia, po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu rodzinnego o zaprzeczeniu ojcostwa, niezbędne było wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie N. W. (poprzednio N.) albo uzyskanie orzeczenia o ustanowieniu skarżącego jego opiekunem prawnym, co nastąpiło dopiero [...] r. W pierwszej kolejności należy zatem wyjaśnić, że ustawa o świadczeniach rodzinnych określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ich przyznawania i wypłacania (art. 1 ust. 1 u.ś.r.). Świadczeniami rodzinnymi w świetle ustawy są m.in. zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego (art. 2 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.ś.r. prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku przysługuje: 1) rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie uczącej się. Do zasiłku rodzinnego, omawiana ustawa w przepisie art. 8 pkt 4a) przewiduje między innymi dodatek z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej. Przy czym możliwość przyznania dodatków do zasiłku rodzinnego uzależniona jest od uprzedniego przyznania samego zasiłku. Zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka. Charakter i cel tego świadczenia winny mieć nadrzędne znaczenie przy ustalaniu praw do niego. Świadczenie to służy zaspokojeniu potrzeb dziecka, dbałości o jego dobro i ochronę. Skierowane jest zaś do podmiotów, które opiekę nad dzieckiem sprawują. Należy zauważyć, że co do zasady bieżącą pieczę nad osobą dziecka sprawują rodzice, a niejako w ich zastępstwie opiekunowi prawni albo opiekunowie faktyczni. W niniejszej sprawie bezspornym jest to, że na mocy prawomocnego orzeczenia sądu rodzinnego skarżący nie jest ojcem N. W. (poprzednio N.). Jednakże dziecko zostało umieszczone pod jego bieżącą pieczą i ten stan trwał od [...] r. nieprzerwanie do ustanowienia skarżącego opiekunem prawnym tego dziecka, tj. do [...] r. Niestety wśród uprawnionych do ubiegania się o świadczenia rodzinne ustawa nie uwzględniła osoby faktycznie opiekującej się dzieckiem, czyli takiej, która sprawuje pieczę bieżącą nad dzieckiem z mocy orzeczenia sądu, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Ograniczyła krąg opiekunów faktycznych do osób, które wystąpiły z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka (art. 3 pkt 14 u.ś.r.). Tym samym pozbawiła pewną kategorię osób faktycznie opiekujących się dzieckiem i sprawujących nad nim bieżącą pieczę, możliwości uzyskania przynajmniej częściowego pokrycia wydatków na jego utrzymanie. Uznać więc należy, że przepisy tej ustawy w sposób niedostateczny chronią prawa jednostki, jaką jest rzeczywisty opiekun dziecka, sprawujący nad nim bieżącą pieczę i to na mocy rozstrzygnięcia sądu rodzinnego, a przed wszystkim nie chronią praw dziecka, na rzecz którego świadczenie jest przewidziane. W tej sytuacji, jak słusznie zauważyła pełnomocnik skarżącego, poszukując lepszej ochrony interesów dziecka, a przy tym i jego opiekuna sprawującego pieczę bieżącą, należy odnieść się bezpośrednio do zasad konstytucyjnych i przepisów Konwencji o Prawach Dziecka. Konstytucję Rzeczpospolitej Polskiej, jako najwyższe prawo w strukturze źródeł prawa, należy stosować bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej (na co wskazuje jej art. 8), także w sferze praw i wolności jednostki (por. J. Trzciński, Bezpośrednie stosowanie zasad naczelnych Konstytucji przez sądy administracyjne, wykład). W art. 72 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 Konstytucji RP zapisano, że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej ma prawo do opieki i pomocy władz publicznych. Ustawa zasadnicza nie ogranicza się więc do zapewnienia dziecku ochrony, ale wprowadza też prawo do żądania od organów władzy publicznej opieki i pomocy. Pomoc władz publicznych jest szczególnie niezbędna w przypadku dziecka pozbawionego opieki rodzicielskiej, stąd art. 72 ust. 2 nakłada na władze tego rodzaju obowiązek (zob. W. Skrzydło, Komentarz do art. 72 Konstytucji RP, LEX). W wyroku z 1 sierpnia 2019 r., sygn. I OSK 202/19, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że osoba odpowiedzialna za utrzymanie dziecka, której Państwo powierzyło pieczę nad jego wychowaniem i rozwojem, ma prawo skutecznego domagania się od tegoż Państwa pomocy w sprawowaniu tej opieki, w tym również pomocy materialnej, a więc przynajmniej częściowego pokrycia kosztów utrzymania dziecka. Formą sprawowania bieżącej pieczy nad dzieckiem, nad którym nie sprawują pieczy jego rodzice, jest tzw. piecza alternatywna wobec rodzicielskiej, a Państwo zgodnie ze swym prawem wewnętrznym, powinno zapewnić takiemu dziecku opiekę zastępczą. Niezgodne z konstytucyjną zasadą ochrony praw dziecka byłoby zawężenie grupy osób legitymowanych do otrzymania zasiłku rodzinnego wyłącznie do osób, które faktycznie opiekują się dzieckiem, ale jedynie pod warunkiem, że wystąpiły do sądu opiekuńczego o przysposobienie dziecka, a pominięcie osób, które na mocy orzeczenia sądu opiekuńczego wykonują bieżącą pieczę nad dzieckiem. W takiej sytuacji prawo do zasiłku rodzinnego nie wynika bezpośrednio z art. 72 Konstytucji. Prawo do zasiłku rodzinnego wywodzone jest w tym przypadku ze współstosowania ustawy o świadczeniach rodzinnych i Konstytucji, czyli polega na ustaleniu właściwego sensu normy ustawy za pomocą normy konstytucyjnej, z przyznaniem pierwszeństwa tej drugiej. Tym samym Konstytucja ma tutaj przede wszystkim znaczenie dla właściwej, prokonstytucyjnej wykładni ustawy. Zgodnie z art. 20 Konwencji o Prawach Dziecka dziecko pozbawione czasowo lub na stałe swego środowiska rodzinnego lub gdy ze względu na swoje dobro nie może pozostawać w tym środowisku, będzie miało prawo do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa. Regulacja ta oznacza, że uchwalone przez Sejm i Senat ustawy muszą być z nią zgodne. Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy (art. 9 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP). We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną powinno być jak najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka (art. 3 ust. 1 Konwencji). Zgodnie z Konwencją o Prawach Dziecka, formą sprawowania bieżącej pieczy nad dzieckiem, nad którym nie sprawują pieczy jego rodzice, jest tzw. Piecza alternatywna wobec rodzicielskiej, a Państwo, zgodnie ze swym prawem wewnętrznym, powinno zapewnić takiemu dziecku opiekę zastępczą. Pogląd taki wyrażony w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 567/17; z 22 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 239/19; z 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 154/21; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 września 2014 r., VIII SA/Wa 421/14 – orzeczenia dostępne w CBOSA. Jak wynika z przedstawionego wyżej stanu faktycznego, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] r., sygn. akt [...], w sprawie o ograniczenie władzy rodzicielskiej, zarządzeniem tymczasowym na czas trwania postępowania, małoletni N. W. (wówczas N.) został umieszczony pod bezpośrednią pieczą i opieką B.N. (wówczas domniemanego ojca). Powyższe nastąpiło z urzędu. W okresie sprawowania bieżącej pieczy – tj. od 1 listopada 2019 r. do 31 października 2020 r. – skarżący miał przyznane prawo do świadczeń rodzinnych na ww. dziecko, które pobrał w całości. Ograniczenie uprawnień w dostępności do świadczeń rodzinnych w tym czasie stanowiłoby istotne naruszenie praw, wynikających wprost z Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka. Tym bardziej, że żadne z negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 7 u.ś.r. nie miały miejsca. W żadnym wypadku na odmienną ocenę nie może wpłynąć fakt wydania w toku pobierania świadczeń, o których mowa, orzeczenia o zaprzeczeniu ojcostwa. Państwo ma bowiem obowiązek uznawać prawo każdego dziecka do poziomu życia odpowiadającego jego rozwojowi fizycznemu, psychicznemu, duchowemu, moralnemu i społecznemu. Rodzice (rodzic) lub inne osoby odpowiedzialne za dziecko ponoszą główną odpowiedzialność za zabezpieczenie (w ramach swych możliwości, także finansowych) warunków życia niezbędnych do rozwoju dziecka. Natomiast Państwo, zgodnie z warunkami krajowymi oraz odpowiednio do swych środków, ma obowiązek podejmować właściwe kroki dla wspomagania rodziców lub innych osób odpowiedzialnych za dziecko w realizacji tego prawa oraz udzielać, w razie potrzeby, pomocy materialnej oraz innych programów pomocy (...) - art. 27 Konwencji. Uwzględniając powyższe uregulowania Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka, za nieuzasadnione należy uznać ograniczenie ustawowe w dostępności osób odpowiedzialnych za utrzymanie dziecka doświadczeń rodzinnych, w szczególności do zasiłku rodzinnego i przysługujących doń dodatków, mających na celu częściowe pokrycie wydatków związanych z utrzymaniem dziecka. Powierzenie przez Państwo bieżącej pieczy nad dzieckiem oznacza podjęcie w ramach tej opieki obowiązków w zakresie wychowania dziecka, zapewnienia mu bezpieczeństwa, zdrowia, wyżywienia, szkoły, utrzymania (a więc również dochodzenia należnych dziecku świadczeń, w tym zasiłku rodzinnego), czyli wszystkiego tego, co łączy się z faktycznym, codziennym sprawowaniem bieżącej opieki na dzieckiem. Podobnie, jak w powołanych wyżej orzeczeniach Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uwzględniając skargę, przyjął jako materialnoprawny wzorzec kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego przepisy Konstytucji RP (art. 72 ust. 1 zd. 1 i ust. 2) oraz Konwencji o Prawach Dziecka (art. 3 ust. 1, art. 20 i art. 27) i uznał za zasadne bezpośrednie zastosowanie tych unormowań. Ograniczenia w dostępności do zasiłku rodzinnego na podstawie ustawy oświadczeniach rodzinnych dla osoby sprawującej pieczę bieżącą nad dzieckiem na mocy prawomocnego orzeczenia sądu rodzinnego godzą bowiem w interes osoby dziecka, chroniony ustawą zasadniczą i umową międzynarodową, co pozwala na wywiedzenie owego uprawnienia wprost z postanowień Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i Konwencji o Prawach Dziecka. Zbliżone stanowisko w tym przedmiocie zawarł Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach: z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 202/19 i z 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2708/17. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozszerzającą, prokonstytucyjną wykładnię art. 3 pkt 14 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mając na uwadze powołane okoliczności sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. dc