II SA/Łd 718/17

Dnia 28 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 roku sprawy ze skargi K. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz K. A. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania K.A. od decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków inwentarskich wraz z obiektami towarzyszącymi, planowanej do realizacji na działkach nr [...] w obrębie [...] gm. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2017 r., poz. 1257) – w skrócie: "K.p.a.", art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2007r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ) – powoływanej także jako: "u.p.z.p." utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy P., po rozpoznaniu wniosku B.P., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków inwentarskich wraz z obiektami towarzyszącymi, planowanej do realizacji na działkach nr [...] w obrębie [...] gm. P.. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył K.A., właściciel nieruchomości sąsiedniej w stosunku do terenu inwestycji. W ocenie odwołującego się decyzja organu I instancji naruszyła prawo, bowiem wydana została w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, którą strona ta zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] Organ II instancji przytaczając treść art. 59 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie ocenie spełnienia podlegały warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ww. ustawy, bowiem badanie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa ( art. 61 ust. 1 pkt 1) zostało wyłączone na mocy art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Zgodnie z tą normą, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Kolegium wskazało, iż jak ustalono w toku postępowania, powierzchnia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez B.P., związanego z planowaną zabudową zagrodową wynosi 130 ha, co przekracza średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie P.. W takim przypadku zatem jak w przedmiotowej sprawie analiza ogranicza się do badania spełnienia warunków art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy. Przeprowadzone w tym zakresie przez organ I instancji postępowanie wykazało, że wnioskowana inwestycja spełnia warunki, o których mowa powyżej. Mianowicie: 1.teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - drogi gminnej nr 120102E 2.funkcjonowanie planowanego obiektu zapewnią zarówno istniejące jak i projektowane urządzenia, 3.planowane zagospodarowanie (budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego) nie zmienia charakteru działek objętych inwestycją, oznaczonych w ewidencji gruntów jako rolna, 4.inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Dalej organ odwoławczy podkreślił, iż regulacja art. 61 ust. 1 wymaga dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy łącznego spełnienia określonych w nim przesłanek, co oznacza, iż w przypadku, gdy planowana inwestycja odpowiada ustawowym warunkom, organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest ustalić warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia. Taka właśnie sytuacja, w ocenie organu, miała miejsce w przedmiotowej sprawie, co prawidłowo zdaniem Kolegium skutkowało ustaleniem warunków zabudowy dla wnioskowanego przez B.P. zamierzenia inwestycyjnego, planowanego do realizacji na działkach nr [...] w obrębie [...] gm. P.. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem decyzją uznaniową, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i jest zgodne z przepisami odrębnymi, to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odmowa zaś ustalenia warunków zabudowy, może nastąpić tylko w sytuacji, gdy przeprowadzona przez organ ocena spełnienia tych warunków, wykaże brak co najmniej jednego z nich. Przy czym dla takiej oceny nie mają znaczenia takie okoliczności jak dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu, czy brak zgody ze strony właścicieli sąsiednich nieruchomości oparty na subiektywnym przekonaniu o uciążliwości przyszłej inwestycji lub subiektywnym przeświadczeniu o braku uzasadnienia dla realizacji wnioskowanej inwestycji na wskazanym terenie. Organ odwoławczy odwołując się do poglądów doktryny wskazał, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2007r. sygn. akt II SA/Łd 84/07 (Lex 394773) Sąd podkreślił, że przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy może być jedynie spełnienie kryteriów "dobrego sąsiedztwa", o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotu takiego nie stanowią natomiast zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, czy też spadek atrakcyjności lub wartości działki. Zatem subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane ze sposobem zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Organ II instancji dodał nadto, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego uzyskał wszystkie wymagane prawem uzgodnienia. W odniesieniu natomiast do zarzutu odwołania Kolegium wskazało, iż wbrew twierdzeniom odwołującego się wnioskodawca - B.P., mógł skutecznie powoływać się na wydaną przez Wójta Gminy P. decyzję nr [...] z dnia [...]. o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...]. Przytaczając treść art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U z 2016 r., poz. 353 ze zm.), organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie, w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków inwentarskich wraz z obiektami towarzyszącymi, planowanej do realizacji na działkach nr [...] w obrębie [...] gm. P., wnioskodawca - B.P., legitymował się ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia (obie w/w decyzje zostały załączone do wniosku o ustalenie warunków zabudowy). W ocenie organu II instancji, bez znaczenia dla powyższego pozostaje okoliczność złożenia przez odwołującego się skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektów inwentarskich z zapleczem gospodarczym przeznaczonych do chowu brojlerów kurzych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, realizowanego na działkach nr [...] obręb [...] gmina P.. Decyzje ostateczne objęte są bowiem domniemaniem mocy obowiązującej do czasu ich uchylenia lub zmiany. W wywiedzionej do sądu administracyjnego skardze na powyższą ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. K.A. stwierdził, że zaskarżona decyzja: I. narusza przepisy prawa materialnego, a w szczególności: a) przepis art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez jego nie zastosowanie w sprawie i nie przeprowadzenie przez organy I i II instancji oceny spełnienia przez przedmiotową inwestycję warunku dobrego sąsiedztwa, b) przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy - Inwestora, która jest z zabudową związana przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie P. i w konsekwencji pominięcie obowiązku badania spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy. II. narusza przepisy postępowania, a w szczególności przepisy: a) art. 6, 7, 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 K.p.a. z uwagi na niedopełnienie przez organ administracji publicznej obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w tym braku przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego wielkość gospodarstwa rolnego Inwestora, potwierdzającego wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego Inwestora związanego z planowaną zabudową, jak i braku dowodu potwierdzającego średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie P., sposobu ustalenia przez organ tychże wielkości, a w razie przyjęcia przez organ, iż są to fakty znane organowi z urzędu, braku zakomunikowania ich stronie, b) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez uwzględnienie przez organ tylko jednego z wchodzących w grę interesów - interesu Inwestora i zupełnym pominięciu podnoszonych przez pozostałe strony zarzutów co do planowanej inwestycji i jej wpływu na funkcjonowanie pozostałych mieszkańców wsi [...], c) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł - w szczególności potwierdzających wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego Inwestora związanego z planowaną zabudową oraz potwierdzającego średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie P.. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Natomiast w przypadku gdy skarga nie jest zasadna w oparciu o art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddala. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków inwentarskich wraz z obiektami towarzyszącymi, planowanej do realizacji na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] gm. P.. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 6 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1, oraz 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach faktycznych sprawy, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy prawidłowo stwierdziły, że zastosowanie znajduje art. 61 ust. 4 u.p.z.p., co uprawnia do odstąpienia przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy od badania warunków tzw. dobrego sąsiedztwa ( art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Z treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wynika, że warunkiem odstąpienia od ustalania istnienia tzw. dobrego sąsiedztwa przy określaniu warunków zabudowy jest jednoznaczne ustalenie, że planowana zabudowa ma charakter zabudowy zagrodowej, inwestor posiada gospodarstwo rolne, a nadto gospodarstwo rolne związane z tą zabudową zagrodową ma powierzchnię przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Takich ustaleń organy jednak nie poczyniły, ograniczając się w istocie do stwierdzenia wielkości posiadanego przez inwestora gospodarstwa rolnego oraz tego, że przekracza ono średnią wielkość gospodarstwa w gminie, przy czym brak jest dokumentów, które pozwoliłyby okoliczności te zweryfikować. W tej sytuacji trudno odmówić słuszności argumentom skargi, dotyczącym naruszenia art. 77 § 4 K.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, nawet przyjmując hipotetycznie, że są to okoliczności znane organowi z urzędu, bo to, że nie są one znane powszechnie wątpliwości nie budzi. Skarżący zarzucił, iż organy nie wykazały okoliczności wskazujących na przekroczenie średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie, tj. spełnienia warunku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i uznać należało ten zarzut za zasadny zważywszy, że ani w zaskarżonych decyzjach, ani w aktach postępowania administracyjnego nie ma żadnej informacji pozwalającej na ustalenie wskaźnika średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie. Brak jakiejkolwiek informacji w tym zakresie uniemożliwia zweryfikowanie przedmiotowej okoliczności mającej bardzo istotne znaczenie bowiem rozstrzyga ona o wyborze uproszczonego trybu postępowania, a więc z pominięciem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Dodatkowo zauważyć należy, że i wielkość gospodarstwa inwestora opisana w decyzji przez organy na 130 ha (taka powierzchnia wynika z wniosku i kolejnej przeprowadzonej w sprawie analizy) może nasuwać wątpliwości wobec braku stosownych dokumentów, bowiem w pierwszej analizie przeprowadzonej po wszczęciu postępowania wskazano, iż jest to 13 ha (przy czym oczywiście może, ale nie musi być to omyłka pisarska). Przechodząc do omówienia pozostałych, wskazanych wyżej przesłanek art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wyjaśnić należy, że przepisy ustawy nie definiują ani pojęcia "gospodarstwa rolnego" ani pojęcia "zabudowy zagrodowej", dlatego też posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych dla zrekonstruowania ich znaczenia należy odwołać się w pierwszej kolejności do art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459), zgodnie z którym za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Z przytoczonego przepisu nie wynika, aby wchodzące w skład gospodarstwa rolnego elementy nie mogły być przestrzennie rozproszone. Dla ich kwalifikacji istotne jest bowiem to, czy stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą. Ma to przełożenie także na rozumienie i kwalifikację pojęcia "zabudowa zagrodowa". Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pojęcie to należy zdefiniować jako zespół budynków obejmujący dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza, przy czym nie oznacza to, że wszystkie obiekty budowlane znajdować się muszą w niewielkiej od siebie odległości. Podwórze to bowiem plac wśród zabudowań stanowiących pewną zorganizowaną całość. Wielkość i kształt tego placu mogą być różne. W konsekwencji na zabudowę zagrodową składać się może wiele zabudowań gospodarczych, rożnie usytuowanych i to nie koniecznie na jednej działce, lecz powiązanych gospodarczo w obrębie jednego podwórza (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1492/15, LEX nr 2316907). Mając na uwadze powyższe zwrócić uwagę należy, że organy kwalifikując przedsięwzięcie z punktu widzenia art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w ogóle nie wyjaśniły i nie rozważyły czy planowana inwestycja może być zakwalifikowana jako zabudowa zagrodowa związana z gospodarstwem rolnym inwestora. Nie można bowiem w tych kategoriach rozważać gołosłownego stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że planowana zabudowa ma charakter zagrodowy w sytuacji, gdy terenem inwestycyjnym uczyniono wyłącznie działki o nr ew. [...], które są działkami niezabudowanymi. Godzi się przy tym zauważyć, że również inwestor w części opisowej wniosku wskazał teren inwestycji działki nr ew. [...] i powierzchnię 27183 m2, niezabudowaną (str. 2, 3 wniosku). Przyjmując przywołaną wyżej kwalifikację pojęcia zabudowy zagrodowej podkreślić należy, że organy administracji nie wyjaśniły na jakiej podstawie przyjęły, że budowa sześciu budynków inwentarskich wraz z obiektami towarzyszącymi mieści się w kategorii zabudowy zagrodowej na działkach niezabudowanych. Nie ustalono bowiem, czy planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej na innych działkach wnioskodawcy, czy działki te graniczą z innymi zabudowanymi jego działkami i czy w ogóle można zakwalifikować je jako zabudowę zagrodową, a nie np. produkcyjną. Te zatem okoliczności budzą uzasadnione i wymagające wyjaśnienia wątpliwości, czy w istocie planowane na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] gm. P. budynki inwentarskie wraz z obiektami towarzyszącymi stanowią inwestycję w ramach zabudowy zagrodowej, co uzasadnia odstąpienie od zasady dobrego sąsiedztwa, czyli prawidłowość zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, istnieją nadto rozbieżności i sprzeczności pomiędzy zakresem, rodzajem i parametrami planowanej inwestycji określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, jak również we wniosku, a ustalonymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co narusza w pierwszym przypadku art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku...( tj. Dz. U z 2016 r., poz. 353 ze zm.), a w drugim art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.pz.p. W tym zakresie wskazać należy, iż w decyzji organu I instancji określono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków inwentarskich wraz z obiektami towarzyszącymi. Natomiast decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia uzgodniono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia obejmującego budowę 6 budynków inwentarskich z zapleczem gospodarczym przeznaczonych do chowu brojlerów kurzych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Dalej w decyzji o warunkach zabudowy zezwolono na realizację sześciu zbiorników na gaz propan butan o pojemności do 7,0 m3 każdy, podczas gdy pojemność tych zbiorników we wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia została określona na 6400 litrów każdy (przy czym rzecz nie dotyczy oczywiście jednostki miary, lecz wskazanej ilości). Nadto wskazać należy, iż decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji przewiduje w pkt 2 bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe o pojemności 10,0 m3 w sytuacji, gdy wniosek inwestora w ogóle nie zawiera takiego żądania ( przy czym takiż zbiornik przewidziany jest w decyzji środowiskowej). Stwierdzić nadto trzeba, ze istnieją również rozbieżności pomiędzy częścią opisową wniosku, a częścią graficzną. Dostrzeżone nieprawidłowości wskazują na niedopuszczalną dowolność ustaleń organu I instancji, która nie została również dostrzeżona i zweryfikowana przez organ odwoławczy. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w związku z 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać (...). Z wykładni językowej przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, że obligatoryjnym elementem części graficznej wniosku jest, oprócz określenia granic terenu planowanej inwestycji, wyznaczenie obszaru oddziaływania tej inwestycji na mapie o odpowiedniej skali. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie do wniosku dołączono mapę, na której nie zaznaczono ani terenu planowanej inwestycji (jedynie w części opisowej wskazano działki ew. 99/6, 99/8), ani też obszaru oddziaływania inwestycji. Powyższy brak nie został przez organ dostrzeżony ani uzupełniony, co rzutuje nie tylko na uchybienie cytowanemu przepisowi, ale również ma wpływ na prawidłowość procedowania przez organ w kontekście art. 28 K.p.a. Wskazać bowiem należy, że jednym z pierwszych i podstawowych obowiązków organu, który prowadzi postępowanie, jest ustalenie i zawiadomienie wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu (art. 61 § 4 K.p.a.) i dalsze procedowanie z ich udziałem. W niniejszej sprawie z akt nie wynika, ani w jaki sposób ustalono oddziaływanie planowanej inwestycji, a co za tym według jakich kryteriów organ ustalił strony niniejszego postępowania. Tym samym nie sposób jest skontrolować prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania. Podsumowując dotychczasowe rozważania, podkreślić należy, że stwierdzone naruszenia przepisów proceduralnych mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem prowadziły do niewyjaśnienia zasadniczych okoliczności dla prawidłowego zastosowania wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego. Powyższe świadczy również o naruszeniu art. 7 K.p.a., co doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wady te miały istotny charakter i przełożyły się nie tylko na poważne niedostatki uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.), ale doprowadziły przede wszystkim do merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione zasadnicze kwestie, w tym w szczególności podstawowa, dotycząca zwolnienia planowanej inwestycji z zachowania warunku "dobrego sąsiedztwa" wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. warunku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Powyższe skutkuje uznaniem wniosków organów poczynionych w kontrolowanych decyzjach za co najmniej przedwczesne. Mając na uwadze wskazane uchybienia Sąd uznał, że dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy niezbędnym było uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy powoduje bowiem, że uchylenie jedynie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do naruszenia prawa stron do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i sprowadzają się do obowiązku przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, w tym zgromadzenia stosownych dowodów na okoliczności niezbędne z punktu widzenia przesłanek stosowanych przepisów prawa materialnego, po uprzednim uzupełnieniu braków wniosku i jednoznacznym ustaleniu jego zakresu, a następnie odzwierciedleniu prezentowanego stanowiska w prawidłowo, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., skonstruowanym uzasadnieniu. Reasumując, zaskarżone decyzje należało uchylić w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a. biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu sądowego. lf