II SA/Łd 719/18

Dnia 4 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 roku sprawy ze skargi Skarbu Państwa - A w W. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych - oddala skargę. A. P. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa Prawo wodne", i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017, poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", określił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 52,00 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód pochodzących z terenu drogi krajowej nr 485 od km 163+978 do km 194+122, powiat [...] poprzez wylot W-1 oraz wylot W-2 do wód (Kanał [...]). Decyzję tę następnie organ sprostował w drodze postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. w zakresie numeru drogi, wskazując jako właściwy numer drogi – drogę krajową nr 45 w miejsce omyłkowo podanej – drogi krajowej nr 485. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. w dniu 5 kwietnia 2018 r., działając na podstawie przepisu 271 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo wodne, ustalił, w formie informacji rocznej za usługi wodne Nr [...], [...], Generalnej Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł., za okres 1 stycznia 2018. r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 52,00 zł. W dniu 25 kwietnia 2018 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. złożyła reklamację, w której nie zgadzała się z opłatą stałą ustaloną w informacji rocznej Nr [...], [...] z dnia 5 kwietnia 2018 r., podnosząc, że opłata została naliczona za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód, podczas gdy wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do ziemi. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. nie uznał powyższej reklamacji i w dniu [...] wydał wskazaną na wstępie decyzję, którą określił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 52,00 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód pochodzących z terenu drogi krajowej nr 485 od km 163+978 do km 194+122, powiat [...] poprzez wylot W-1 oraz wylot W-2 do wód (Kanał [...]). W uzasadnieniu organ ten wskazał, że informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...], [...] z dnia 5 kwietnia 2018 r. została wystawiona na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego skarżącej decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. Następnie powołując się na przepis art. 273 ust. 6 ustawy Prawo wodne, stwierdził, że skarżąca ma możliwość korzystania z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w zakresie odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód pochodzących z terenu drogi krajowej nr 485 od km 163+978 do km 194+122, powiat [...] poprzez wylot W-1 oraz wylot W-2 do wód (Kanał [...]) w ilości Qmaxh= 0,0178 m3/s wylot W-1 oraz Qmaxh= 0,0396 m3/s wylot W-2, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 ustawy Prawo wodne obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne, bowiem opłatę stałą za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód ustala się na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego. Stanowi o tym art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym wysokość opłaty stałej oblicza się jako iloczyn czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Opłata stała stanowi rekompensatę za gotowość środowiska wodnego, a nie za rzeczywiste korzystanie. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie w S., zaistniała przesłanka obligująca do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., która wynosi 52,00 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód pochodzących z terenu drogi krajowej nr 485 od km 163+978 do km 194+122, powiat [...] poprzez wylot W-1 oraz wylot W-2 do wód (Kanał [...]). Organ wyjaśnił przy tym, że określenia wysokości opłaty stałej dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502). Zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Z § 6 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika, że opłata za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych w formie opłaty stałej wynosi 2,5 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniosła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. – Skarb Państwa, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie przepisów: 1. prawa procesowego, które mają wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji, które jako element decyzji administracyjnej, będące wiążącym ustaleniem konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego musi być indywidualne, co do adresata decyzji, jak i konkretne, co do przedmiotu uprawnienia, a w szczególności, co do precyzyjnego określenia obowiązku, poprzez naliczenie opłaty stałej za usługi wodne w odniesieniu do wód opadowych z drogi nr 485, która to droga nie jest w zarządzie skarżącej i nie jest drogą krajową, lecz drogą wojewódzką w zarządzie Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł., łączącą P. z B., b) art. 7, art. 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, przejawiające się w nierozpatrzeniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności organ nie dokonał ustalenia, gdzie odprowadzane są wody opadowe z drogi krajowej nr 45 (tę drogę najprawdopodobniej organ miał na myśli formułując swoje rozstrzygnięcie) na odcinku od km 163+978 do 194+122; zgodnie zaś z operatem wodnoprawnym wody opadowe odprowadzane są do ziemi, a nie do wód, jak to wskazał w swojej decyzji organ, co oznacza, że organ mając wiedzę od skarżącej (pismo z dnia 25 kwietnia 2018 r.) o tym gdzie odprowadzane są wody opadowe, nie poczynił żadnych kroków, w celu ustalenia stanu zgodnego z rzeczywistością; 2. prawa materialnego - art. 271 ust. 1 pkt 3 lit a w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne poprzez naliczenie opłaty stałej za usługi wodne, tj. odprowadzenie wód opadowych do wód, w sytuacji gdy z operatu wodnoprawnego wynika, że wody opadowe z powierzchni drogi krajowej nr 45 na odcinku od km 163+978 do 194+122 odprowadzane są do ziemi, a za takie odprowadzanie wód opadowych nie jest pobierana opłata, zgodnie z przywołanymi przepisami, gdyż opłacie podlega jedynie odprowadzenia wód opadowych do wód, wobec czego brak jest podstaw prawnych do naliczenia opłaty przez organ w zakresie usług wodnych na podanym odcinku DK 45. Biorąc pod uwagę powyższe, pełnomocnik skarżącej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o uchylenie zaskararżonej decyzji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że skarżąca w dniu 12 marca 2018 r. otrzymała informację roczną ustalającą wysokość opłaty stałej (52 378,00 zł) za usługi wodne nr [...], która dotyczyła drogi krajowej nr 45 od km 163+978 do km, 194+122, dla którego to odcinka zarządca drogi posiada aktualne pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydane przez Starostę [...] z dnia 29 kwietnia 2016 r. [...], regulujące wprowadzanie wód opadowych i roztopowych za pośrednictwem wylotów kanalizacyjnych W1 i W2 do ziemi (pkt 1 decyzji Starosty [...]) Od przesłanej informacji wniesiono reklamację, która została uwzględniona. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w S. uwzględnił wniesione poprawki i ponownie wyliczył opłatę stałą, w wysokości 52,00 zł. Następnie pełnomocnik skarżącej wskazał, że w toku postępowania i prowadzonej korespondencji ustalono, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., [...], obarczona jest błędem pisarskim, co ma zasadniczy wypływ na wysokość opłaty. Wobec powyższego skarżąca w dniu 11 maja 2018 r. wystąpiła do Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie w S. z wnioskiem o sprostowanie błędu. W decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., [...], wskazano w pkt I, że odprowadzenie wód opadowych i roztopowych odbywa się do ziemi. Natomiast w pkt I. 1b wskazano, że odbiornik ścieków to Kanał [...] dz. ew. o nr 275. Zgodnie z operatem wodnoprawnym, będącym podstawą wydania decyzji Starosty [...], odprowadzanie wód z drogi krajowej nr 45 od km 163+978 do km, 194+122 odbywa się do ziemi, co jest zgodne z rzeczywistością. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że w dniu 16 maja 2018 r. Zarząd Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie przekazał wniosek o sprostowanie decyzji Starosty [...]. Dodał także, że w decyzji Starosty wskazano, że odprowadzenie wód opadowych i roztopowych odbywa się do ziemi. Ponadto podniósł, że mając decyzję Starosty [...] [...] kwietnia 2016 r. organ mógł przeprowadzić postępowania wyjaśniające mające na celu ustalenie stanu faktycznego, bowiem już pobieżna lektura rozstrzygnięcia wskazuje wewnętrzną sprzeczność decyzji Starosty [...]. W rozstrzygnięciu w pkt I jest podane, że udzielone jest pozwolenie wodnoprawne w zakresie odprowadzana wód opadowych i roztopowych do ziemi, a jedynie w części I. 1.b) i 2. b) wskazano jako odbiornik Kanał [...], co stoi w sprzeczności w pkt. I i treścią uzasadnienia decyzji. W ocenie pełnomocnika skarżącej, organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie przedsięwziął żadnych czynności w celu ustalenia stanu faktycznego, stanowi to naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Organ, wydając zaskarżoną decyzję, naruszył zatem art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a wynika ono z błędnie sformułowanego rozstrzygnięcia decyzji. Naliczona została opłata stała za usługi wodne w odniesieniu do wód opadowych z drogi nr 485, która to droga nie jest w zarządzie skarżącej i nie jest drogą krajową. Dodał przy tym, że zarówno w sentencji decyzji, jak i w uzasadnieniu decyzji, organ podaje, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest odprowadzenie wód opadowych z drogi nr 485, stwierdzając dodatkowo, że trudno mówić tu o oczywistej omyłce pisarskiej, skoro wielokrotnie w treści decyzji podawany był ten numer drogi. Droga podana przez organ, tj. droga nr 485, nie jest drogą krajową w zarządzie skarżącej, lecz drogą wojewódzką, łączącą P. z B. w zarządzie Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. Dodatkowo pełnomocnik podniósł, że z treści decyzji trudno wywieść, z której drogi następuje odprowadzenie wód objęte opłatą za usługi wodne. Droga krajowa, której potencjalnie może dotyczyć decyzja, jest to droga krajowa nr 45. W ocenie pełnomocnika powyższe narusza art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż nałożony obowiązek nie został precyzyjnie określony, tak aby nie budził wątpliwości adresata, do którego został skierowany. W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik skarżącej, wskazując na naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne, podniósł, że organ nie dokonał ustalenia, gdzie konkretnie odprowadzane są wody opadowe z drogi krajowej nr 45 na odcinku od km 163+978 do 194+122, ponieważ zgodnie z operatem wodnoprawnym wody opadowe odprowadzane są do ziemi, a nie do wód, jak to wskazał w swojej decyzji organ. Organ mając wiedzę od skarżącej (pismo z dnia 25 kwietnia 2018 r.) o tym, gdzie odprowadzane są wody opadowe, nie poczynił żadnych kroków w celu ustalenia stanu zgodnego z rzeczywistością. W szczególności nie wezwał skarżącej do złożenia wyjaśnień ani nie dokonał żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie rozbieżności. Ponadto pełnomocnik wskazał, że w przypadku uznania (co jest zgodne z rzeczywistością), że wody opadowe i roztopowe odprowadzane są do ziemi (do rowu), zgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 3 lit a w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie można naliczyć opłaty, gdyż opłata naliczana jest jedynie z tytułu odprowadzania wód do wód. Wobec czego organ, wydając zaskarżoną decyzję, w konsekwencji naruszył prawo materialne. W konkluzji pełnomocnik skarżącej podniósł, że decyzja stanowiąca przedmiot zaskarżenia powinna być uchylona, a postępowanie wobec jego bezprzedmiotowości powinno zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, wykazując szczegółowo niezasadność zarzutów w niej podniesionych. Jednocześnie wskazał, że w zaskarżonej decyzji popełniono oczywistą omyłkę dotyczącą numeru drogi i w związku z tym wydał w tej sprawie odrębne postanowienie o sprostowaniu decyzji. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniósł, że strona skarżąca nie kwestionuje naliczenia opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych dokonanego przez organ i stwierdził, że kwestionuje wyłącznie zasadę naliczenia opłat. W dniu 3 grudnia 2018 r., w wykonaniu zobowiązania Sądu skierowanego do organu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r., Dyrektor Zarządu Zlewni Państowego Gospodarstwa Wody Polskie w S. nadesłał oryginał wskazanego na wstępie postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. o sprostowaniu zaskarżonej decyzji w zakresie numeru drogi wraz z potwierdzeniem jego odbioru przez stronę skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w powołanych wyżej przepisach. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości sformułowania rozstrzygnięcia decyzji w zakresie określenia nałożonego na skarżącą obowiązku opłaty stałej za usługi wodnoprawne, tj. odprowadzenie wód opadowych i roztopowych. Zdaniem skarżącej, w zaskarżonej decyzji błędnie sformułowano rozstrzygnięcie, które jako element decyzji administracyjnej, będące wiążącym ustaleniem konsekwencji stosowania przepisów prawa materialanego, musi być indywidualne, co do adresata, jak i konkretne co do przedmiotu uprawnienia, a w szczególności co do precyzyjnego określenia obowiązku poprzez naliczenie opłaty stałej za usługi wodne w odniesieniu do wód opadowych z drogi krajowej nr 485, która to droga nie jest w zarządzie skarżącej i nie jest drogą krajową, lecz drogą wojewódzką w zarządzie Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł., łączącą P. z B. Z kolei według organu skarżąca, przekazując reklamację, powołała się na numer informacji – [...], [...], w której jednoznacznie było wskazane, jakiej drogi dotyczy, jakich wylotów oraz poprawnie podano w niej znak pozwolenia wodnoprawnego. Dane te zostały powtórzone w zaskarżonej decyzji z dnia [...]. W decyzji tej organ wielokrotnie powoływał się na znak informacji o opłacie stałej, która również została powtórzona w podanej powyżej reklamacji, wskazanej w uzasadnieniu decyzji. Doszło zatem do oczywistej omyłki pisarskiej, którą organ sprostował w drodze odrębnego postanowienia. Zmierzając do rozstrzygnięcia tej kluczowej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii należy przede wszystkim wskazać, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu również jako: "ustawa Prawo wodne". Zgodnie z art. 267 pkt 1 powołanej ustawy, jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne. Opłaty te uiszcza się m.in. za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. 3a tej ustawy). Jak natomiast stanowi art. 298 pkt 1 ustawy Prawo wodne, podmioty korzystające z usług wodnych są obowiązane ponosić opłatę za usługi wodne. Stosownie zaś do art. 271 ust. 4 pkt 1 tej ustawy wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3 /s, odprowadzanych do wód. W myśl zaś art. art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo wodne opłatę tę ustalają Wody Polskie w formie informacji rocznej. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła reklamację od wskazanej informacji rocznej, w efekcie której organ wydał ww. decyzję z dnia [...] i określił jej przedmiotową opłatę stałą w kwocie 52,00 zł. Decyzję tę, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, cechuje podwójna konkretność przejawiająca się w konkretnie oznaczonym adresacie, którym jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostad Oddział w Ł. i kokretnej sytuacji, jaką akt ten rozstrzyga, a jest nią określenie opłaty stałej za wskazaną usługę wodną. Oceny tej nie zmienia fakt popełnienia przez organ oczywistej omyłki w zakresie określenia numeru drogi, z którą związany jest obowiązek ponoszenia przedmiotowej opłaty. Oczywistość tej omyłki w pełni potwierdza bowiem analiza akt niniejszej sprawy, z których bezspornie wynika, że w prowadzonym postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji rozparywana była sprawa naliczenia skarżącej opłaty stałej za usługę wodną polegającą na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych z drogi krajowej nr 45. Wskazuje na to całość dokumentacji zgromadzonej w tych aktach, w tym także wniesiona przez skarżącą reklamacja oraz załączone do akt sprawy pozwolenie wodonoprawne (decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r.). Trafnie przy tym organ podniósł w odpowiedzi na skargę, że w zaskarżonej decyzji wielokrotnie powoływał się na znak informacji o opłacie stałej, która również została powtórzona w reklamacji skarżącej, co tym samym powoduje, że miała ona wiedzę w kwestii numeru drogi, której dotyczy nałożony na nia obowiązek. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, zarzut braku należytego sprecyzowania w decyzji nałożonego na skarżącą obowiązku, będący – jej zdaniem - wynikiem załatwienia przedmiotowej sprawy z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne, nie może odnieść oczekiwanego przez nią rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. gdy idzie o redakcję sentencji decyzji (rozstrzygnięcia), aczkolwiek nie miało ono istotnego wpływu na wynik kontrolowej sprawy. Zauważyć przy tym należy, że organ dokonał sprostowania owej oczywistej omyłki w drodze postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r., czyniąc tym samym w pełni zadość wymogom określonym w powołanym art. 107 § 3 k.p.a. W dalszej kolejności odnosząc się do drugiej kwestii spornej w niniejszej sprawie dotyczącej zasadności określenia skarżącej przedmiotowej opłaty stałej, podzielić należy stanowisko organu, że opłata ta jest ściśle związana z posiadanym przez skarżącą pozwoleniem wodnoprawnym. Opłata ta bowiem, jak trafnie wskazał organ, stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych, która wynika z pozwolenia wodnoprawnego. Zauważyć przy tym należy, że w świetle art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne maksymalne wielkości przyjęte w pozwoleniu wodnoprawnym stanowią składową wzoru służącego wyliczeniu tej opłaty. Jednocześnie dokonana w tym kontekście analiza załączonego do akt sprawy pozwolenia wodonoprawnego udzielonego skarżącej decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. (w skardze błędnie powołano datę i nieprecyzyjnie numer tej decyzji) dowodzi, że na jego podstawie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. ma możliwość korzystania z usług wodnych w zakresie odprowadzenia wód opadowych i roztopowych dowód pochodzących z terenu drogi krajowej nr 45 od km 163+978 do km 194+122, powiat [...] poprzez wylot W-l oraz wylot W-2 do wód (Kanał [...]) w ilości Qmaxh=0,0178 m3/s wylot W-l oraz Qmaxh = 0,0396 m3/s wylot W-2. Oznacza to zatem, że zgodnie z art. 298 pkt 1 ustawy Prawo wodne skarżąca zbowiązana jest ponosić opłatę za te usługi wodne, bowiem opłatę stałą za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych do wód ustala się na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego, stosownie do powołanego wyżej art.271 ust. 4 ustawy Prawa wodnego. Ponadto w rozważanym kontekście Sąd nie podziela argumentacji skarżącej jakoby przedmiotowe wody były odprowadzane do ziemi (rowu), a nie do wskazanych wód. Z powyższego pozwolenia wodnoprawnego bezspornie wynika bowiem, że wspomniane wody odprowadzane są do Kanału [...], nie zaś do ziemi. Zauważyć przy tym należy, że w świetle art. 16 pkt 21 ustawy Prawo wodne pod pojęciem kanału należy rozumieć sztuczne koryta prowadzące wody w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ujściu lub ujęciu. Zgodnie zaś z art. 22 pkt 4 ustawy Prawo wodne wody w kanałach zostały zaliczone do środlądowych wód płynących. Natomiast pod pojęciem rowu należy rozumieć sztuczne koryta prowadzace wodę w spoósb ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1, 5 m przy ujściu (art. 16 pkt 47 ustawy Prawo budowalne). Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. k.ż.