II SA/Łd 72/08

Dnia 16 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi D. J. i M. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w celu przymuszenia dokonania rozbiórki 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu Z. K. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa, 80/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu M. J. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu Z. K. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. LS W dniu [...] r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wpłynął wniosek D. J. i M. J. z dnia [...] r. o umorzenie grzywny nałożonej postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. znak:[...] w wysokości 5000 złotych w celu wykonania obowiązku w postaci rozbiórki zbiornika na ścieki zlokalizowanego na działce przy ul. P. w J.W uzasadnieniu wniosku skarżący powołali się na swoją trudną sytuację finansową i przedwczesne nałożenie kary, bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 125 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), odmówił umorzenia grzywny w celu przymuszenia nałożonej na stronę skarżącą. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym nie stanowi przeszkody w egzekucji ostatecznej decyzji. W ocenie organu niezasadne jest powoływanie się przez skarżących na złą sytuację materialną, bowiem wykonanie nałożonego na nich obowiązku nie łączy się z dużymi kosztami ani pracochłonnością, zaś grzywna w celu przymuszenia nie jest karą pieniężną, lecz jedynie środkiem w celu przymuszenia wykonania obowiązku. Organ powołał się na przepis art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i podkreślił, że obowiązek określony w tytule wykonawczym nie został wykonany, dlatego brak jest podstaw umorzenia grzywny w celu przymuszenia. W zażaleniu D. J. wskazała, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym rozpatrywana jest w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] Ł. Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w Ł. dotycząca przedmiotowego zbiornika na ścieki i związku z tym uchylenie postanowienia jest zasadne. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]Ł.i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, w oparciu o przepis art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnego, że warunkiem koniecznym do umorzenia grzywny w celu przymuszenia, oprócz złożenia wniosku, jest wykonanie obowiązku, którego grzywna dotyczy, natomiast skarżący nałożonego obowiązku nie wykonali. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego ewentualnego wznowienia postępowania dotyczącego rozbiórki przedmiotowego zbiornika na ścieki organ administracji podkreślił, że fakt ten nie ma znaczenia w sprawie. Strona bowiem nie wskazała, o jaki wyrok chodzi, a organ w tym zakresie nie posiada żadnych informacji. Dodatkowo wywiedziono, że nałożony obowiązek wynika z ostatecznej decyzji Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia[...] r. nr [...]. W skardze z dnia [...] r. D. J. i M. J. wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia, przyznając, że w istocie nie odwołali się w terminie od decyzji nakładającej przedmiotowy obowiązek. Skarżąca powołała się na swój zły stan zdrowia oraz na niezdolność do pracy. W odpowiedzi na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające umorzenia grzywny nałożonej na skarżących w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), z którego wynika, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Z powyższych przepisów wynika, że umorzenie grzywny może nastąpić na wniosek tylko gdy zobowiązany wykona obowiązek określony w tytule wykonawczym. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Skarżący nie wykonali bowiem obowiązku, co więcej w skardze stwierdzili, że nie zamierzają tego uczynić. Skoro więc nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o umorzenie nałożonych na nich grzywny. Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem. Wskazać nadto należy, że stosownie do treści art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W związku z tym brak było podstaw do zajmowania przez organ odwoławczy stanowiska w zakresie dotyczącym decyzji Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną. D.T.