II SA/Łd 720/21

29 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu 29 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów legalizacyjnych postanawia odrzucić skargę. B.A. Postanowieniem z 15 lipca 2021 r., wydanym na podstawie art. 49g w związku z art. 49f ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nałożył na W. G. i K. G. obowiązek dostarczenia w terminie do 30 września 2021 r. dokumentów legalizacyjnych dotyczących dobudowanego budynku gospodarczego o wymiarach około 6,20 x 2,90 m do budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na nieruchomości w Ł. przy ul. A 15 (działka nr ewid. 350, obręb [...]), tj. oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej obiektu budowalnego, ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane wskazującą, czy stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. 26 lipca 2021 r. postanowienie to doręczono I. B.. 27 lipca 2021 r. I. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Stosownie do art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Zgodnie z 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Jednakże w myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie jest więc uprzednie wniesienie zażalenia. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia, jego podstawę prawną stanowią art. 49g w związku z art. 49f ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Na wydane na podstawie art. 49f ust. 3 i art. 49g ust. 1 ustawy Prawo budowlane postanowienia, stosownie do art. 49f ust. 4 oraz art. 49g ust. 3 tej ustawy, przysługuje zażalenie. Zaskarżone postanowienie zawiera pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do organu drugiej instancji. Należy jednak podkreślić, że samo wniesienie zażalenia nie jest jeszcze równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Istotne jest zatem to, czy skarżący złożył zażalenie, o którym mowa w powyższym przepisie i czy stanowisko organu drugiej instancji przybrało formę postanowienia. Brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2004 r., I SA 2813/03; postanowienie NSA z 28 stycznia 2016 r., II OSK 122/16). W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu oraz uczestnikom postępowania: W. G., K. G., J. B., D. D., J. P. 26 lipca 2021 r., uczestnikom postępowania A. S. i J. H. 27 lipca 2021 r., zaś uczestniczce postępowania M. K. 9 sierpnia 2021 r. (w trybie określonym w art. 44 § 1-4 k.p.a.). Skarga została natomiast wniesiona przez skarżącego już 27 lipca 2021 r., a więc następnego dnia po doręczeniu zaskarżonego postanowienia (26 lipca 2021 r.). W dacie wniesienia skargi, tj. 27 lipca 2021 r., nie zostało wniesione zażalenie na zaskarżone postanowienie, które zostałoby rozpatrzone do tego dnia. Skoro zatem nie został wyczerpany niezbędny, przedsądowy tok postępowania, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., to uznać należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a sąd orzekł, jak w postanowieniu. B.A.