II SA/Łd 722/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn.akt II SA/Łd 722/14 w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn.akt II SA/Łd 722/14. a.bł. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę. W dniu 4 lutego 2015 r. skarżący wystąpił na piśmie o wykładnię wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r. poprzez wyjaśnienie czego dotyczy decyzja w sprawie stwierdzenia jej nieważności, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, w odniesieniu do którego to postępowania oddalono skargę skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]. W ocenie strony opisana wątpliwość zawarta w sentencji wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r. wymaga wyjaśnienia dla potrzeb zastosowania treści wymogów wynikających z art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także dla zastosowania środków odwoławczych przewidzianych w dziale IV tej ustawy. W kolejnym piśmie z dnia 10 lutego 2015 r. skarżący dodał, iż wnosi o wykładnię czego dotyczą: ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] i poprzedzają ją decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] wymienione w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r. na stronie pierwszej oraz na stronie piątej po stwierdzeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Nadto o wykładnię na czym polega zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności spornego aktu na podstawie art. 61a k.p.a. wyrażona na stronie siódmej uzasadnienia wyroku, przy jednoczesnym stwierdzeniu na stronie ósmej uzasadnienia, że regulacja art. 61a k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy podanie jednostki ma na celu zainicjowanie nowego postępowania w określonej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., które jednak nie może zostać skutecznie uruchomione ze względu na istniejące przeszkody o charakterze przedmiotowym, bądź podmiotowym. Postanowieniem z dnia 20 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wykładni wyroku wydanego w dniu 9 stycznia 2015 r. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek skarżącego do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn.akt II SAB 57/98). Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowania w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia. Przy czym wynik wykładni nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia bądź do sprzeczności z sentencją wyroku lub jego uzasadnieniem. Dokonanie wykładni wyroku może nastąpić z urzędu, jak i na wniosek strony. Wniosek strony winien odpowiadać wymogom pisma procesowego, o których mowa w art. 46 p.p.s.a. oraz zawierać wyraźne oznaczenie, który fragment uzasadnienia jest dla strony niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2009, s. 426-427). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej. Wykładnia wyroku, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do treści wyroku i jest on sformułowany w sposób niejasny. Wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2014 r., IV SAB/Po 133/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy przedstawionej przez skarżącego argumentacji zawartej we wniosku o wykładnię, w ocenie sądu skarżący w istocie zmierza do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia. Sentencja wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r. jak i jego uzasadnienie nie nasuwają żadnych wątpliwości, rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – oddala skargę, także treść uzasadnienia nie nasuwa żadnych wątpliwości. Podobnie, takich wątpliwości nie budzi opisany w sentencji przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż wskazany jest organ, który wydał zaskarżony akt z zakresu administracji publicznej, podana jest data jego wydania i indywidualizujący ten akt numer, nadany mu przez organ go wydający. Sformułowane we wniosku o wykładnię wyroku zastrzeżenia co do jego treści, w ocenie strony czyniące wniosek zasadnym, zmierzają do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, nadto do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Bezsprzecznie, przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. W ocenie sądu, okoliczności wskazane przez skarżącego mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, nie zaś we wniosku o jego wykładnię. Zauważyć trzeba, iż sam skarżący, uzasadniając wniosek o wykładnię, podniósł, iż wyjaśnienie opisanych wątpliwości jest wymagane dla zastosowania środków odwoławczych przewidzianych w Dziale IV ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek skarżącego stanowi w istocie prawnie niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r. Tego typu wniosek jest oczywiście chybiony i nie podlega uwzględnieniu. Oczekiwania skarżącego co do kierunku i sposobu rozstrzygnięcia jego sprawy przez sąd administracyjny nie upoważniają go do kontynuowania procesowej polemiki, nie tylko ze stroną przeciwną, ale i z sądem wydającym rozstrzygnięcie w sprawie. Z tych wszystkich względów, sąd stwierdza, że istota wniosku skarżącego nie jest związana z wątpliwościami co do treści rozstrzygnięcia, lecz krytyką i kontestowaniem motywów merytorycznego rozstrzygnięcia sądu, co jest sprzeczne z istotą instytucji procesowej – wniosku o wykładnię wyroku. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że instytucja wykładni orzeczenia, przewidziana w art. 158 p.p.s.a., służy wyłącznie rozstrzyganiu wątpliwości co do treści orzeczeń sądów administracyjnych. Nie służy natomiast udzielaniu odpowiedzi na postawione przez stronę skarżącą pytania. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. odmówił wykładni wyroku. a.bł.