II SA/Łd 724/18

Dnia 29 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. a.bł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. G., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 20 lipca 2017 roku, znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: W dniu 31 marca 2017 roku A Spółka Akcyjna Oddział Ł.-Teren, wystąpiła o ograniczenie – na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 121, dalej jako: "u.g.n.") – sposobu korzystania z nieruchomości położonej w G., obręb [...] – miasto, oznaczonej jako działka nr ewid. 163/7 o powierzchni 0,4277 ha. Uzyskanie zezwolenia jest niezbędne dla rozbiórki istniejącej linii 110kV relacji Ł.-G. oraz założenia i przeprowadzenia na wskazanej części nieruchomości (168,27 m2) jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Ł.-G. Przedsięwzięcie polegające na przebudowie linii 110 kV wynika z jej złego stanu technicznego, a planowana trasa linii elektroenergetycznej 100 kV jest objęta miejscowym planem zagospodarowania miasta G. Starosta [...] wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej decyzją z dnia [...] roku: 1. ograniczył na rzecz A S.A. sposób korzystania z nieruchomości położonej w G., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr ewid. 163/7 o powierzchni całkowitej 0,4277 ha stanowiącej własność M. G. na podstawie księgi wieczystej [...] poprzez zezwolenie A S.A. na rozbiórkę istniejącej linii 110 kV relacji Ł.-G. oraz podwieszenie napowietrznych przewodów jednotorowej linii elektroenergetycznej 110kV w pasie technologicznym przedstawionym na szkicu stanowiącym integralną część decyzji, o powierzchni 168,27 m2; 2. zobowiązał inwestora –A S.A. do: - dokonania inwentaryzacji naniesień znajdujących się na zajmowanej części nieruchomości przed przystąpieniem do robót, - zapewnienia właścicielce dojścia do pozostałej części nieruchomości nie objętej zezwoleniem, - zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed jej zniszczeniem w trakcie trwania robót, - sporządzenia protokołu zniszczeń i wynikłych strat po zakończeniu budowy, w tym dokumentacji fotograficznej, celem ustalenia i wypłacenia odszkodowania, - przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac polegających na podwieszeniu napowietrznych przewodów jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV, jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe, albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielce nieruchomości przysługiwać będzie odszkodowanie odpowiadające wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek zrealizowania tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększone zostanie o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu, - poinformowania Starosty [...] wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej o zakończeniu prac na przedmiotowej nieruchomości; 3. zgodnie z art. 124 ust. 6 u.g.n. zobowiązał właściciel nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ww. przewodów i urządzeń, o których mowa w zezwoleniu. Przepisy art. 124 ust. 4 u.g.n. stosuje się odpowiednio. Obowiązek udostępniania nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej; 4. decyzja po uzyskaniu klauzuli ostateczności stanowi zgodnie z art. 124 ust.7 u.g.n. podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 6 i ust. 7 u.g.n. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła M. G. wskazując na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie odwołującego, organ pierwszej instancji nie sprecyzował, w jaki sposób przebiegać będzie planowana inwestycja i nie wskazał, w jakim zakresie uszczuplone zostaną jego prawa w wykonywaniu prawa własności. Z tego powodu autor odwołania wniósł o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie o odmowie wydania zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, nr [...], po rozpoznaniu odwołania, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 roku, sygn. II SA/Łd 37/18, po rozpoznaniu skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w L., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku (punkt 1 wyroku) i zasądził zwrot kosztów postępowania (punkt 2 wyroku). Wojewoda [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, przywołaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i cytując treść art. 124 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 112 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. wskazał, iż opisana we wniosku inwestycja polegająca na rozbiórce istniejącej linii 110 kV relacji Ł.-G. oraz podwieszeniu napowietrznych przewodów jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV mieści się w katalogu inwestycji wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz katalogu celów publicznych, określonych w art. 6 ust. 2 u.g.n. Bezsprzeczne jest, iż trasa inwestycji została określona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla części miasta G., obejmującego rejon ulic: A, B, C – działki nr ewid. 131/4, 131/3, 131/6, 131/8, 131/9, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 253 z dnia 15 października 2002 roku, poz. 3195). Wskazane działki odpowiadają obecnie działkom nr ewid. 131/3, 163/1, 163/2, 163/3, 163/4, 163/6, 163/7, 163/8, 163/11, 163/12 i 163/13. Lokalizacją tą organy orzekające w trybie art. 124 u.g.n. są związane. Na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości na potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ nie jest władny korygować planowanej trasy inwestycji, nie ma on swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Z załącznika graficznego do planu miejscowego wynika, iż przez działkę nr ewid. 163/7 przebiega jeden z przewodów linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV. Część nieruchomości w planie miejscowym położona jest na obszarze oznaczonym symbolem P,U – tereny przemysłu i usług. W § 17 pkt 6 plan dopuszcza rozbudowę, przebudowę i modernizację sieci w uzgodnieniu z właściwym Zakładem Energetycznym. Zgodnie z pkt 9 dla istniejących linii napowietrznych 110 kV plan wyznacza maksymalna strefę bezpieczeństwa 40 m tj. po 20 m od linii na stronę. Przedstawiony na załączniku do wniosku w skali 1:1.000 przebieg projektowanej przebudowy linii energetycznej Wojewoda ocenił jako zgodny z założeniami obowiązującego dokumentu planistycznego. We wniosku wszczynającym postępowanie jego autor wyjaśnił, iż planowane prace mają być wykonane w związku z realizacją przedsięwzięcia pod nazwą "Przebudowa linii 110kV Ł.-G.". W ramach przedsięwzięcia istniejąca linia ma zostać rozebrana i w jej miejsce mają zostać podwieszone nowe napowietrzne przewody jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV. Wskazane prace – zdaniem organu – mieszczą się w pojęciu zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. W zakresie pojęcia "założenia i przeprowadzenia" urządzeń sieci energetycznych należy rozumieć czynności polegające na ich budowie, względnie przebudowie. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b u.g.n. Analiza przedłożonych w sprawie dokumentów potwierdza, iż prawidłowo określono zakres ograniczenia i przebieg inwestycji przez nieruchomość. Projektowany na działce fragment linii 110 kV relacji Ł.-G. będzie miał długość 42,04 m. Wytyczony pas technologiczny wzdłuż projektowanej linii ma szerokość 5,45 m. Teren niezbędny dla zapewnienia bezpieczeństwa linii kablowej ma wielkość 168,27 m2. W obszarze pasa technologicznego obowiązują ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości polegające na obowiązku korzystania z tego obszaru w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. W ocenie Wojewody, w aktach sprawy znajdują się dowody świadczące o prowadzonych rokowaniach w sprawie wejścia na teren w celu prowadzenia prac i ustalenia wynagrodzenia za podjęte czynności, które nie dały rezultatu. Sięgając do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2018 roku organ wskazał, że pismem z dnia 19 października 2016 roku dotyczącym udostępnienia nieruchomości w celu przeprowadzenia prac remontowo-modernizacyjnych na linii elektroenergetycznej 110 kV relacji A, stanowiącym zaproszenie do rokowań, inwestor zwrócił się do M. G. – właściciela nieruchomości o wyrażenie zgody na udostępnienie (wjazd i wejście na teren) nieruchomości w celu wykonania zadania polegającego na przebudowie linii 110 kV relacji Ł.-G. oraz wyrażenie zgody na wykonanie ewentualnej wycinki drzew i krzewów zagrażających bezpiecznej pracy linii elektroenergetycznej, zgodnie zobowiązującymi przepisami. Jak wskazano, prace planowane są na okres od 2017 roku do 2019 roku i obejmować będą wymianę elementów eksploatacyjnych infrastruktury. W związku z tym inwestor skierował prośbę o wyrażenie zgody na wjazd i wejście w powyższy teren w celu wykonania wskazanych prac w oparciu o umowę ustanowienia dla przedmiotowego urządzenia przesyłowego na rzecz A S.A. odpłatnej służebności przesyłu na ww. nieruchomości, na warunkach przedstawionych w projekcie umowy i aktu notarialnego za wynagrodzeniem za ww. działkę nr ewid. 163/7 w kwocie 4.032 zł brutto. Do pisma załączono wzór umowy i aktu notarialnego, w których to dokumentach szczegółowo zostały określone warunki udostępnienia nieruchomości i zakres uprawnień inwestora. Do pisma inwestor załączył również szkic sytuacyjny, na którym przedstawiono przebieg linii elektroenergetycznej przez nieruchomość będącą przedmiotem postępowania oraz szerokość pasa, w którym inwestor będzie uprawniony do podejmowania określonych działań, a także operat szacunkowy, stanowiący podstawę zaproponowanego wynagrodzenia. Z akt sprawy wynika także, iż inwestor oprócz powyższego pisma skierował do właściciela nieruchomości jeszcze dwa pisma w tej kwestii, tj. pismo z dnia 4 listopada 2016 roku, w którym ponownie zwrócił się o wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości i pismo z dnia 6 grudnia 2016 roku, w którym poinformował właściciela, iż w związku z brakiem porozumienia dotyczącego zgody na udostępnienie (wjazd i wejście w teren) ww. nieruchomości sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania administracyjnego/sądowego. Na żadne z tych pism właściciel nieruchomości nie udzielił odpowiedzi. Ponadto z załączonych do akt sprawy notatek służbowych sporządzonych w związku z rozmowami telefonicznymi przedstawiciela inwestora z właścicielem nieruchomości, w tym z notatki z dnia 5 grudnia 2016 roku wynika, że M.G. informował, że proponowane wynagrodzenie za ustanowienie służebności jest za niskie i nie wyraża zgody na ustanowienie służebności przesyłu. W tym stanie rzeczy, brak porozumienia stron w analizowanym zakresie był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. W sprawie doszło bowiem do przedstawienia warunków, które były dla stron wzajemnie nie do przyjęcia (z jednej strony udostępnienie nieruchomości dla wykonania inwestycji, z drugiej brak zainteresowania propozycją inwestora). Z opisanych powodów Wojewoda przyjął, że wymóg przeprowadzenia rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.) przed wydaniem decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości został zrealizowany. Jak zaakcentował Wojewoda, kwestionowana decyzja orzeka o ograniczeniu sposobu korzystania z działki tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania prac tj. powierzchni 168,27 m2. Wskazany pas technologiczny stanowi obszar zajęcia na potrzeby usunięcia istniejących przewodów linii i ewentualnej wycinki drzew i krzewów zagrażających bezpiecznej pracy linii elektroenergetycznej oraz założenia i przeprowadzenia nowych przewodów. Decyzja ogranicza prawo własności nieruchomości, polegające na znoszeniu przez jej właścicielkę niedogodności związanych z realizacją celu publicznego, ale tylko w okresie trwania prac związanych z realizacją przedsięwzięcia. Po tym okresie, stosownie do art. 124. ust. 4 u.g.n. na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z realizowaną inwestycją, a jeżeli jest to niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właściwy organ ustala odszkodowanie w oparciu o art. 128 ust. 4 u.g.n. Następnie Wojewoda wyjaśnił, iż konsekwencją wydania decyzji, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest nie tylko uznanie prawa inwestora do wykonania inwestycji na danej nieruchomości, ale także właściwość organu administracji do orzekania o odszkodowaniu za szkody oraz ewentualne zmniejszenie wartości nieruchomości będące następstwem ograniczenia prawa własności tej nieruchomości. Roszczenie odszkodowawcze dochodzone jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym przed Starostą. W konsekwencji prowadzonej sprawy dochodzi do ustalenia słusznego odszkodowania tj. takiego, które służyć będzie uzyskaniu przez właściciela ekwiwalentu za legalne działania inwestora zmieniające dotychczasowy stan nieruchomości, na skutek wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze publicznym. W konkluzji uzasadnienia Wojewoda pouczył odwołującą o treści art. 124 ust. 5 u.g.n. W skierowanej do sądu administracyjnego skardze M. G. wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez nieuzasadnione przyjęcie iż w sprawie przeprowadzono rokowania w sprawie wejścia w teren w celu prowadzenia prac i ustalenia wynagrodzeni za podjęte czynności. Postępowanie w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie zostało przeprowadzone rokowaniami. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza, by inwestor przedstawił skarżącemu jakąkolwiek ofertę odnośnie wejścia w teren w celu przeprowadzenia prac rozbiórkowych na istniejącej linii 110 kV oraz założenia i przeprowadzenia nowej napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz ustalenia wynagrodzenia za podjęte czynności. W ich treści brak jest również jakiejkolwiek informacji odnośnie rodzaju i sposobu wykonania niezbędnych robót budowlanych, zakresu ingerencji na działce a także ograniczeń związanych z wykonaniem nowych przewodów linii energetycznej. W związku z tym skarżący stwierdził, iż rokowania miały charakter pozorny. Opierając się na wskazanym zarzucie autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 124 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego przepisu wynikają następujące przesłanki uzasadniające decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości: - uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego, służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektów; - brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej inwestycji. Stosownie zaś do treści art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego opisanej w ust. 1 powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, która zobowiązana jest dołączyć do wniosku dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Instytucja ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uregulowana w art. 124 ust. 1 u.g.n. ma wyjątkowy charakter z uwagi na to, że dotyczy ograniczenia uprawnień właścicielskich, przeznaczenia prywatnej własności dla realizacji celu publicznego, którego konieczność realizacji i konkretny sposób tej realizacji wynika z określonych przepisów (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz którego osiągnięcie stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2015 roku, sygn. II SA/Bk 1098/14; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl oraz E. Bończak – Kucharczyk, Komentarz do art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Lex). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych uprawniał do twierdzenia, że spełnione zostały wszystkie wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z działek skarżącego. Stanowisko takie wynika także z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lutego 2018 roku, sygn. II SA/Łd 37/18, którym – czego zdaje się nie dostrzega autor skargi – zarówno Sąd, jak i organy administracji są związani. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Zaakcentować wypada, iż ustawodawca, na gruncie art. 153 P.p.s.a., w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, gdy tenże się z nimi nie zgadza. W tym miejscu przypomnieć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 roku, sygn. akt: II SA/Łd 37/18, po rozpoznaniu skargi A Spółka Akcyjna z siedzibą w L., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku i umarzającą postępowanie przed tym organem. Wskazany wyrok jest prawomocny od dnia 6 kwietnia 2018 roku. W treści przywołanego wyroku Sąd uznając, że – wbrew twierdzeniom Wojewody wyrażonym w decyzji z dnia [...] roku – brak porozumienia stron w zakresie udostępnienia nieruchomości był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. W sprawie doszło bowiem do przedstawienia warunków, które były dla stron wzajemnie nie do przyjęcia (z jednej strony udostępnienie nieruchomości dla wykonania inwestycji, z drugiej brak zainteresowania propozycją inwestora). Z tego powodu zarzut skargi związany z naruszeniem art. 124 ust. 3 u.g.n. w kontekście nieuzasadnionego przyjęcia, że w sprawie przeprowadzono rokowania w sprawie wejścia na teren nieruchomości w celu realizacji inwestycji i ustalenia z tego tytułu wynagrodzenia. Uzupełniając powyższe należy wskazać, że w sprawie – zdaniem składu orzekającego – spełnione są także pozostałe określone w art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji. Przede wszystkim ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przedmiotowej spornej inwestycji zostało przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli – jak wskazano wcześniej – uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 30 sierpnia 2002 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta G., obejmującego rejon ulic: A, B, C – działki nr ewid. 131/4, 131/3, 131/6, 131/8, 131/9 (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] roku, poz. [...]). Wskazane działki odpowiadają obecnie działkom nr ewid. 131/3, 163/1, 163/2, 163/3, 163/4, 163/6, 163/7, 163/8, 163/11, 163/12 i 163/13. Z dołączonego wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że przez działkę nr ewid. 163/7 przebiega jeden z przewodów linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV. Część nieruchomości w planie miejscowym położona jest na obszarze oznaczonym symbolem P,U – tereny przemysłu i usług. Plan dopuszcza rozbudowę, przebudowę i modernizację sieci w uzgodnieniu z właściwym Zakładem Energetycznym (§ 17 pkt 6 planu). Dla istniejących linii napowietrznych 110 kV plan wyznacza maksymalna strefę bezpieczeństwa 40 m (§ 17 pkt 9 planu). W ocenie Wojewody, przedstawiony na załączniku do wniosku w skali 1:1.000 przebieg projektowanej przebudowy linii energetycznej jest zgodny z założeniami obowiązującego dokumentu planistycznego. Skład orzekający po analizie tego dokumentu podziela stanowisko Wojewody. Zdaniem Sądu, cel dla którego inwestor wystąpił z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej jest celem publicznym. Jak wynika z przedłożonych wraz z wnioskiem o wydanie decyzji dokumentów, usytuowanie kwestionowanego odcinka sieci elektroenergetycznej na załączniku graficznym do wniosku (mapy obrazujące przebieg linii przez działkę skrzącej) nie odbiega od usytuowania linii w planie miejscowym – na każdym odcinku jest to pas technologiczny o szerokości 40 m, a przebieg przez działki skarżącej stanowi integralną część linii elektroenergetycznej. Końcowo podkreślić należy, iż mimo że skarżąca nie podnosiła argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień na tej płaszczyźnie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Konkludując Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości. A.B.