II SA/Łd 727/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant referent stażysta Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej oddala skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. na podstawie art. 149 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił A. M. wznowienia postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu budynku gospodarczo – składowego na działce nr ewid. 5 obręb 6 w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż pismem z dnia 9 marca 2006r. Pan M. wystąpił o legalizację budynku gospodarczo – składowego. Jako podstawę swego wniosku strona podała okoliczność, iż Burmistrz Miasta K. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] znak [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo – składowego na działce nr ewid. 5 w K.. Organ wyjaśnił, iż kwestia legalności budynku gospodarczo – składowego była już przedmiotem postępowania, które zakończone zostało wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w dniu [...] decyzji Nr [...] nakazującej Panu M. rozbiórkę spornego budynku. Od decyzji tej strona odwołała się, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na rozstrzygnięcie organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który to Sąd wyrokiem z dnia 24 maja 2005r. oddalił skargę Pana M.. Reasumując organ podał, iż analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego wskazuje, iż nie zaistniała żadna z podstaw do wznowienia postępowania zawarta w art. 145 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyliczył również sytuacje, których wystąpienie uzasadnia wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tj.: - podanie o wznowienie zostało wniesione przez osobę nieposiadającą przymiotu strony art. 28 Kpa, - podanie zostało wniesione po upływie terminu art. 148 §1,2 Kpa, - w podaniu nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 §1 Kpa. Odwołanie od powyższej decyzji złożył w dniu 19 maja 2006r. A. M. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, argumentował, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 8 Kpa, który mówi o obowiązku organów administracji do prowadzenia postępowania, w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. Podkreślił, iż po wielu staraniach w końcu udało mu się uzyskać decyzję o warunkach zabudowy w związku z czym zwraca się z wnioskiem o legalizację popełnionej samowoli budowlanej. Strona uważa, iż po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej istnieje możliwość przeprowadzenia postępowania, które zakończyłoby stan samowoli. Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 149 §3 i art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej. Organ odwoławczy uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, zaznaczył, iż wznowienie postępowania na podstawie art. 145 §1 Kpa jest jednym z wyjątków od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 Kpa. Wyjaśnił, iż instytucja ta stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych enumeratywnie w art. 145 §1 Kpa. Przypomniał, iż wznowienie postępowania na wniosek strony jest obligatoryjne jedynie w przypadku spełnienia łącznie następujących przesłanek: wniosek złoży osoba posiadająca przymiot strony, uczyni to w terminie wskazanym w art. 148 Kpa i jako podstawę wznowienia postępowania powoła jedną z przesłanek wymienionych w art. 145 §1 Kpa. Tym samym w sytuacji, gdy nie są spełnione powyższe warunki organ jest uprawniony do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Organ odwoławczy wymienił również wszystkie podstawy wznowienia postępowania wskazane w art. 145 §1 Kpa i podkreślił, iż jest bezspornym fakt, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] jest ostateczna i była ostateczna w dniu złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zaś sam wniosek został złożony przez stronę i w terminie. Jednakże fakt uzyskania decyzji administracyjnej orzekającej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego 3 lata po jego wybudowaniu, nie znajduje się na enumeratywnej liście przesłanek wskazanych w art. 145 §1 Kpa jako podstawa wznowienia. W tej sytuacji brak podstaw prawnych do orzeczenia o wznowieniu postępowania. Przedmiotową decyzję strona odebrała w dniu 24 lipca 2006r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w terminie 14 dni. Postępując zgodnie z pouczeniem Pan M. wniósł skargę do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem WINB, jednak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zastosował przepis art. 112 Kpa oraz art. 65 §1 Kpa i przesłał skargę do organu właściwego tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W złożonej skardze Pan M. wniósł o uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Podobnie jak w odwołaniu strona, zarzuciła naruszenie art. 8 Kpa, wyraziła stanowisko, iż miała nadzieję, że Wojewódzki Inspektor weźmie pod uwagę starania strony o legalizację samowoli oraz fakt, iż Burmistrz Miasta wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącego wskazane okoliczności stanowią przesłankę z art. 145 §1 pkt 5 Kpa – nowy dowód w postaci decyzji o warunkach zabudowy oraz pozytywna opinia Zakładu Gazowniczego o lokalizacji obiektu, i uzasadniają wznowienie postępowania. Skarżący stoi na stanowisku, iż w demokratycznym państwie, jeżeli obywatel wykazuje dobrą wolę doprowadzenia sprawy do stanu zgodnego z prawem, to organy państwa powinny iść mu na rękę, tym bardziej, jeśli nie uchyla się od obowiązku poniesienia opłat legalizacyjnych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniach wydanych decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Nadto organ odniósł się do zawartego w zaskarżonej decyzji nieprawidłowego pouczenia, co do prawa i sposobu wniesienia środka zaskarżenia. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 112 Kpa błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego albo administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Tym samym odwołanie strony skierowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało potraktowane jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i do Sądu przesłane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 w/w ustawy). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Podkreślić należy także, iż sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Przy czym należy jeszcze raz zwrócić uwagę, iż sądy administracyjne nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania spraw. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, których skutkiem byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodzić należy się z organami administracji publicznej, orzekającymi w sprawie, iż powołana przez stronę podstawa wznowienia postępowania nie mogła skutkować wydaniem decyzji o wznowieniu tegoż postępowania, a wyłącznie wydaniem zaskarżonej decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Wyjaśnić należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego tj. w art. 145 §1 i art. 145a §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako Kpa. Zgodnie z art. 145 §1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Natomiast w myśl art. 145a §1 Kpa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 Kpa.). Jednakże badanie sprawy wznowienia postępowania może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania tj. po ustaleniu, że podanie o wznowienie zostało wniesione przez stronę, w rozumieniu art. 28 Kpa, z zachowaniem terminu określonego w art. 148 Kpa oraz została powołana chociażby jedna z przyczyn wymienionych w art. 145 §1 Kpa. Na tym etapie organ administracji nie bada zasadności podstaw wznowienia, może to uczynić dopiero po wydaniu przedmiotowego postanowienia, o którym mowa w art. 149 §2 Kpa, a zatem po sprawdzeniu, że nie zachodzi żadna z przyczyn uzasadniających odmowę wznowienia postępowania na podstawie art. 149 §3 Kpa. Wprawdzie ustawodawca w powołanym art. 149 §3 Kpa nie wskazał wprost sytuacji, które uzasadniałyby wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, jednak z lektury przepisu można wywieść, że decyzja taka może być wydana wyłącznie wtedy, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży podmiot nie będący stroną w sprawie, albo gdy osoba ta nie posiada zdolności procesowej, a działa bez przedstawiciela, również gdy wniosek o wznowienie został złożony po terminie określonym w art. 148 Kpa i nie ma podstaw do jego przywrócenia. Decyzja o odmowie wznowienia postępowania znajduje swoje uzasadnienie również w sytuacji, gdy we wniosku o wznowienie strona nie wskazała żadnej z podstaw wymienionych w art. 145 §1 Kpa. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądowym, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1998r. sygn. akt II SA 122/98, publ. ONSA 1999/2/53, czytamy wprost "wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 149 §3 k.p.a. może nastąpić tylko z trzech przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.; podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 148 §1 i 2 k.p.a.; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 §1 k.p.a.". W innym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1991r. sygn. akt IV SA 487/91, publ. ONSA 1991/2/50, Sąd stwierdził, iż "przesłanką odmowy wznowienia postępowania (art. 149 §3 k.p.a.) nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia: może natomiast być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż wymienione enumeratywnie w art. 145 §1 k.p.a.". Wskazanie właściwej podstawy wznowienia postępowania jest zatem bardzo istotne, gdyż jak już zostało wyjaśnione tryb wznowienia postępowania jest trybem nadzwyczajnym, który ustawodawca obwarował kilkoma wymogami. Przede wszystkim w kwestii przesłanek wznowienia postępowania, które są określone w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny, tym samym przyczyny wznowienia postępowania są ograniczone jedynie do tych wymienionych w art. 145 §1 Kpa i art. 145a §1 Kpa. W tej materii organ nie dysponuje uznaniem administracyjnym, stwierdziwszy zatem, iż strona powołała podstawę, która nie mieści się w katalogu art. 145 §1 Kpa, organ na podstawie art. 149 §3 Kpa obowiązany jest do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż skarżący jako podstawę wznowienia postępowania podał fakt wydania przez Burmistrza Miasta K. w dniu [...] decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo - składowego na działce nr ewid. 5 w K. Jak słusznie zauważył organ, postępowanie w przedmiocie legalności budynku gospodarczo-składowego było już przedmiotem postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., który decyzją z dnia [...] nakazał Panu M. dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Wprawdzie od decyzji powyższej strona odwoływała się, jednak organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Strona skarżąca nie zgadzając się z postanowieniami decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] zaskarżyła przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który skargę oddalił. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, iż postępowanie w sprawie legalności budowy budynku gospodarczo- składowego zostało ostatecznie zakończone. Natomiast w dniu 9 marca 2006r. skarżący złożył wniosek o legalizację popełnionej samowoli budowlanej, powołując się na uzyskanie wspomnianej powyżej decyzji Burmistrza Miasta K. o warunkach zabudowy. Powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, iż skarżący był uprawniony do wnioskowania o wznowienie postępowania, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, zachował również zakreślony przez ustawę termin. Jednakże zgodzić należy się z organem, iż podstawa wznowienia, na którą strona się powołuje – fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy - nie mieści się w zamkniętym katalogu stworzonym przez ustawodawcę, a zawartym w powołanym powyżej przepisie. W tak ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo zastosował przepis art. 149 §3 Kpa i wydał zaskarżoną decyzję. Zauważyć również należy, iż strona skarżąca formułując zarzuty skargi wskazała jako podstawę wznowienia postępowania art. 145 §1 pkt 5 Kpa tj. nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Oświadczając, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku gospodarczego jest właśnie takim nowym dowodem. Ponieważ jak wyjaśnione zostało powyższej, tryb wznowienia postępowania jest trybem nadzwyczajnym, obwarowanym wieloma wymogami szczególnymi, także poszczególne przesłanki wznowienia nie mogą być interpretowane dowolnie. Powoływana przez stronę, a określona w art. 145 §1 pkt 5 Kpa przesłanka wymaga kumulatywnego spełnienia następujących warunków: nowe okoliczności faktyczne lub dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji, która stała się ostateczna, nadto musiały istnieć wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji, lecz organowi okoliczności te i dowody nie były znane, z niezależnych od tego organu przyczyn (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2000r. sygn. akt I SA/Lu 9/00, publ. System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 51768). Powoływana przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy została wydana po ostatecznym zakończeniu postępowania, bez wątpienia nie istniała w chwili wydawania decyzji, brak zatem podstaw do uznania, iż fakt wydania przedmiotowej decyzji stanowi skuteczną podstawę do wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji ostatecznej, stanowiłoby rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. Dlatego też pojawienie się nowych dowodów po wydaniu takiej decyzji może stanowić wyłącznie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Za nieuzasadniony należy również uznać stawiany przez stronę, tak w skardze, jak i odwołaniu, zarzut naruszenia art. 8 Kpa, w myśl, którego organy administracji publicznej winny prowadzić postępowanie w taki sposób by pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz by pogłębić świadomość i kulturę prawną obywateli. Z powołanego przepisu wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, co jest zasadniczą cechą zasady praworządności. Organy winny zatem ściśle przestrzegać prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności konkretnej sprawy, ustosunkować się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnić interes społeczny jak i słuszny interes obywateli. W postępowaniu przeprowadzonym w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się uchybień powyższym zasadom. Wobec jednoznacznej treści obowiązujących przepisów prawa i ustalonego stanu faktycznego, organy administracji nie mogły orzec odmiennie, niż to uczyniły. Katalog przyczyn wznowienia postępowania jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek przyczyn, na jakie powoła się wnioskodawca. Wyjątek od tej zasady mogłaby wprowadzić ustawa szczególna, z tej możliwości ustawodawca nie skorzystał, zatem wykładnia art. 145 §1 Kpa musi być zawężająca. Z tych wszystkich względów nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż naruszony został przepis art. 8 Kpa, organy niewątpliwie działały w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.