II SA/Łd 729/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie ze skargi P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r. nr [...]. A. P. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego, zlokalizowanego przy ul. A 21 w B., dz. nr 456 obręb [...] miasto B., do stanu zgodnego z prawem polegających na rozbiórce części budynku powyżej wysokości 3,0 m oraz wykonaniu nowego dachu ze spadkiem 20°- 40°, z zastosowaniem materiału poszycia dachu niezawierającego szkodliwego dla zdrowia azbestu, w terminie do dnia 31 października 2017r. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r. nr [...] do czasu rozpatrzenia skargi oraz uprawomocnienia się orzeczenia wydanego przez Sąd, wskazując że wykonanie tych decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 25 października 2017r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzasadnienia wniosku poprzez wskazanie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania ww. decyzji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r. nr [...] wiąże się z częściową rozbiórką budynku gospodarczego oraz ze zmianą dachu, a to wymaga odpowiedniego czasu i ludzi do wykonania niezbędnych robót budowlanych. Powyższe może wywołać ewentualną szkodę związaną z utratą poniesionych znacznych nakładów finansowych na ich realizację. Ponadto wykonanie decyzji może spowodować, że nie będzie możliwy powrót do stanu pierwotnego bez poniesienia dodatkowych kosztów i dodatkowych robót budowlanych. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że nie posiada pełnomocnictwa do postępowania administracyjnego nr [...], a zatem na dzień wydania zaskarżonych decyzji nie była pełnomocnikiem P. S. Z tej przyczyny wnosi o rozważenie przez Sąd, czy na mocy art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie powinna zostać stwierdzona nieważność zaskarżonych decyzji, bowiem decyzje te zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Wskazać należy, że koniecznym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ze znaczną szkodą mamy do czynienia wówczas, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Znaczna szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił. Podkreślenia wymaga, że we wniosku o wstrzymanie wykonania należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do danego wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ustawa nie nakłada obowiązku udowodnienia przesłanek wstrzymania wykonania, jednakże na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia ich istnienia. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami przedstawiającymi okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do poszukiwania z urzędu okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014r. w sprawie sygn. akt II FZ 763/14, z dnia 14 stycznia 2015r. w sprawie o sygn. akt II OZ 1403/14, z dnia 15 stycznia 2015r. w sprawie o sygn. akt I OZ 1236/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy strona skarżąca ogólnikowo wskazała, iż wykonanie kwestionowanych decyzji wiązać się będzie z poniesieniem szkody w postaci utraty poniesionych znacznych nakładów finansowych na realizację robót budowlanych, a powrót do stanu poprzedniego nie będzie możliwy bez poniesienia dodatkowych kosztów i wykonania dodatkowych robót budowlanych. Pełnomocnik skarżącego jednocześnie nie zawarła we wniosku żadnych informacji wskazujących na wysokość potencjalnej szkody oraz odzwierciedlających aktualną sytuację finansową skarżącego, które mogłyby uprawdopodobnić możliwość wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. W tym miejscu wskazać należy, że wykonanie decyzji nakładającej określone obowiązki z zakresu prawa budowlanego z reguły wiązać się będzie z koniecznością poniesienia pewnych nakładów finansowych. Z okoliczności sprawy nie wynika jednakże, że z tego względu po stronie skarżącej miałaby powstać znaczna szkoda w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., której rozmiary byłyby większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Jednocześnie strona skarżąca wskazując, że nie będzie możliwy powrót do stanu pierwotnego bez poniesienia dodatkowych kosztów i wykonania dodatkowych robót budowlanych nie skonkretyzowała w żaden sposób rozmiaru tychże kosztów oraz robót budowlanych. Tym samym uznać należy, że strona skarżąca w istocie nie uprawdopodobniła okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., koniecznych do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Podkreślić również należy, iż zasadność wstrzymania wykonania decyzji nie może być rozpatrywana w świetle merytorycznych zarzutów podnoszonych wobec zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, bowiem zgodność z prawem tych decyzji będzie przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi na kolejnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym okoliczności dotyczące pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem kwestionowanych decyzji nie mogą być oceniane na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania tychże decyzji. Podsumowując uznać należy, że wniosek strony skarżącej nie został poparty żadnymi szczególnymi okolicznościami, które mogłyby umożliwić zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej i z uwagi na powyższe, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. A. P.