II SA/Łd 729/24

Dnia 27 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2024 roku znak SKO.4150.519-520.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 10 lipca 2024 r., nr 106/2024; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej A.K. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Decyzją z dnia 13 sierpnia 2024 r., nr SKO.4150.519-520.2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 10 lipca 2024 r., nr 106/2024 o ustaleniu, na wniosek M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. (dalej także inwestor), warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. [...] , na działkach ew. nr [...],[...],[...]. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji inwestor wystąpił wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2023 r., uzupełnionym na żądanie organu w dniu 1 września 2023 r. Wniosek zawierał wszystkie wymagane prawem załączniki, w tym między innymi: mapę zasadniczą terenu planowanej inwestycji w skali 1:1000, dokumenty potwierdzające możliwość zapewnienia planowanej inwestycji dostępu do infrastruktury technicznej (gestora sieci gazowej, sieci elektroenergetycznej, sieci gazowej). Z treści wniosku wynika, iż inwestycja planowana jest na terenie działki ew. nr [...] (podzielonej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego na działki ew. nr [...],[...],[...]), której obsługa komunikacyjna przewidziana jest poprzez bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...]. Odnośnie charakterystycznych parametrów planowanej inwestycji wskazano na następujące wartości: szerokość elewacji frontowej 15-16 m, liczba kondygnacji naziemnych 3, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki 10,5 m, wysokość głównej kalenicy lub wysokość budynku 10,5 m, kąt nachylenia dachu 0-50, dach płaski. Planowana powierzchnia zabudowy 2.974 m2. Powierzchnia biologicznie czynna 3.000-3.966 m2, powierzchnia podlegająca przekształceniu 9.915 m2. Decyzją z dnia 20 listopada 2023 r., nr 159/2023 Prezydent Miasta Zgierza ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji o następującej treści: rodzaj zabudowy wielorodzinna mieszkaniowa; stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki 0,25+/-20%; udział powierzchni biologicznie czynnej min. 40%; wysokość zabudowy , wysokość do okapu/gzymsu max. 10 m; szerokość elewacji frontowej 16 m +/- 20%; geometria dachu dwuspadowy wielospadowy kąt nachylenia połaci dachu 200-450, płaski 00-50, kalenica główna równoległa lub prostopadła do ulicy. Ponadto wydana decyzja zawierała postanowienia w zakresie: warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, która zgodnie z wydanym rozstrzygnięciem odbywać się będzie od strony drogi publicznej ul. [...]; ochrony interesów osób trzecich. Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało sporządzeniem analizy urbanistycznej terenu z dnia 9 października 2023 r., na którym planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie, a której wyniki zarówno w części opisowej, jak i w części graficznej sporządzonej na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowią załączniki do decyzji. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli P.D. i H.D. (właściciele nieruchomości sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji), którzy kwestionowali prawidłowość określonych decyzją parametrów nowej zabudowy, odbiegających od średniej istniejącej w obszarze analizowanym. Kwestionowali nadto rozwiązania obsługi komunikacyjnej inwestycji, w tym wyznaczenie zbyt małej ilości miejsc parkingowych, co skutkować będzie parkowaniem pojazdów na drogach, jak również zbyt ogólnikowe rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej odprowadzania wód opadowych, w sposób niezabezpieczający zarówno terenu inwestycji, jak i terenów przyległych przed problemami zalewania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 10 stycznia 2024 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji. Przywołując brzmienie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stwierdziło, że co do zasady zgodność z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. wyznaczonego w sprawie obszaru analizy, o promieniu 625,5 m wokół terenu planowanej inwestycji, co odpowiada trzykrotności szerokości jego frontu od strony ul. [...], nie budzi wątpliwości organu odwoławczego i nie jest kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Również przeprowadzona w wyznaczonym obszarze analiza funkcji oraz cech zabudowy terenu analizowanego, obejmująca łącznie [...] nieruchomości, wykazała zdaniem Kolegium zgodność planowanej inwestycji z zabudową istniejącą, co wypełniało przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Niemniej jednak w ocenie Kolegium część z ustalonych parametrów nowej zabudowy, w zakresie: powierzchni nowej zabudowy, szerokości frontowej budynku, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości głównej kalenicy nie znajduje uzasadnienia w wynikach sporządzonej analizy bądź też pozostaje w sprzeczności z znajdującymi w sprawie zastosowaniem przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 200 3r. Nr 164 poz. 1588 ze zm.) – dalej: rozporządzenie z 2003 r.. Organ podkreślił również, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych brak jest możliwości określania parametrów nowej zabudowy poprzez wskazywanie maksymalnych lub minimalnych wartości, gdyż co do zasady winno nastąpić w ramach tzw. "widełek". Kolegium wskazało nadto na konieczność uzupełnienia tabeli wykazu nieruchomości przyjętych do analizy między innymi poprzez uzupełnienie adresu tych nieruchomości, co usprawni możliwość przeprowadzenia oceny ich położenia względem terenu planowanej inwestycji. Kolegium podkreśliło, że w stanie prawnym obowiązującym zastosowanie na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy brak jest podstaw do wyznaczania powierzchni biologicznie czynnej, jak również kwestii dotyczących lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, czy też przebudowy i regulacji układu komunikacyjnego, które mogą stanowić przedmiot odrębnych postępowań administracyjnych. Podobnie ma to miejsce w przypadku podnoszonych kwestii "płotu’ inwestycji od strony ul. [...], jaki kwestii ewentualnego zalewania terenów sąsiednich. W toku ponownie prowadzonego postępowania, pismem z dnia 14 maja 2024 r. inwestor dokonał modyfikacji złożonego w dniu 16 sierpnia 2023 r. wniosku poprzez zmianę planowanej obsługi terenu inwestycji, wskazując w tym zakresie obsługę poprzez działki [...] i [...] (w stosunku do której, co wynika z akt administracyjnych sprawy na rzecz inwestora ustanowiono służebność obejmującą między innymi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto stanowiącą przedmiot notarialnej umowy przedwstępnej kupna sprzedaży tej nieruchomości zawartej pomiędzy inwestorem a jej właścicielami), bądź też, alternatywnie poprzez działkę [...] lub do ul. [...]. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 10 lipca 2024 r. Prezydent Miasta Zgierza, uwzględniając przeprowadzone postępowanie obejmujące analizę terenu, jak również w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2024 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji o następującej treści: rodzaj zabudowy - wielorodzinna mieszkaniowa; stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki - 0,25%; udział powierzchni biologicznie czynnej - min. 40%; wysokość zabudowy głównej kalenicy - od 6 m, do 10 m; wysokość do okapu elewacji frontowej dla dachów dwu i wielospadowych - od 3,5 m do 6 m, dla dachów płaskich wysokość do gzymsu - od 3,5 m do 10 m, wysokość gzymsu dla zabudowy od strony ul. [...] - max. 6 m, w przypadku zastosowania dachów płaskich obowiązek odsunięcia lica ostatniej kondygnacji o min. 2 m od lica frontowego; szerokość elewacji frontowej - 13,2 m +/- 20%; geometria dachu dwuspadowy wielospadowy kąt nachylenia połaci dachu - 200-450, płaski - 00-50, kalenica główna równoległa lub prostopadła do ulicy. Ponadto wydana decyzja zawierała postanowienia w zakresie: warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, która zgodnie z wydanym rozstrzygnięciem odbywać się będzie od drogi publicznej ul. [...] poprzez działkę o nr ew. [...]; ochrony interesów osób trzecich. Powyższa decyzja oparta została o wyniki analizy urbanistycznej terenu, na którym planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie, sporządzonej w dniu 9 października 2023 r. a której wyniki zarówno w części opisowej, jak i w części graficznej sporządzonej na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowią załączniki do decyzji z dnia 10 lipca 2024 r. Od powyższej decyzji, dwa niezależne odwołania o tożsamej treści wnieśli A. K. (właściciela działki ew. nr [...]) oraz P.D. (właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji). Odwołujący się zarzucali naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 84 i art. 85 k.p.a. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wadliwie przeprowadzoną ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie dowodu z oględzin nieruchomości objętych analizą urbanistyczną, w sytuacji gdy stan niektórych spośród tych nieruchomości był sprzeczny ze stanem ujawnionym na mapie zasadniczej; dowodu z opinii biegłych na okoliczność, czy istniejąca infrastruktura techniczna jest wystarczająca do przyłączenia planowanej inwestycji; brak weryfikacji, czy wszystkie obiekty budowlane objęte analizą urbanistyczną posiadają przymiot legalności; wykonanie nierzetelnej analizy urbanistycznej, niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym, z przyjęciem wadliwych wskaźników zabudowy; - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego sprawy, skutkującej uznaniem, że spełnione zostały ustawowe warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, w sytuacji gdy zgromadzone dowody nie pozwalały na stwierdzenie, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej; pominięcie, iż w obszarze analizowanym, w którym występuje zabudowa wyłącznie jednorodzinna brak jest zabudowy pozwalającej na określenie wymagań nowej zabudowy wielorodzinnej, stanowiącej kontynuacje istniejącej zabudowy; - art. 106 § 1 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji z pominięciem uzgodnień z organami, o którym mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.; - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy , w sytuacji gdy ustalony stan faktyczny sprawy oraz zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, iż doszło do łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w tym przepisie; - art. 61 ust. 5 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji braku przedłożenia przez inwestora stosownych umów z gestorami sieci infrastruktury technicznej, gwarantujących wykonanie poszczególnych przyłączy; - § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. poprzez przyjęcie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy większego niż średnia w obszarze analizowanym , w sytuacji gdy tego rodzaju odstępstwo nie było uzasadnione w świetle przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Odwołanie wniesione przez A. K. zawierało dodatkowo zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Odwołujący się wnosili o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wnosili także o zawieszenie postępowania administracyjnego na maksymalny, 18 miesięczny okres wskazany w art. 62 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. w związku z podjętą przez Radę Miasta Zgierza uchwalę z dnia 27 czerwca 2024 r. , nr III/51/2024 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Zgierza ograniczonego ulicami [...],[...],[...],[...], w którym położony jest teren planowanej inwestycji. Wnosili nadto o przeprowadzenie ponownej analizy urbanistycznej przed organem odwoławczym. Pismem z dnia 12 sierpnia 2024 r. inwestor wniósł odpowiedź na w/w odwołania, w których kwestionował zasadność podnoszonych zarzutów, przedstawiając na tę okoliczność stosowną argumentację. Inwestor wnosił także o pozostawienie odwołania A.K. bez rozpoznania z uwagi na fakt, iż w jego ocenie w/w nie przysługuje przymiot strony postępowania. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 13 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając Kolegium wskazało, iż wobec braku aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu, na którym inwestor planuje realizację przedmiotowej inwestycji, niezbędnym było, stosownie do treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Kolegium wskazało, iż instrumentem służącym stwierdzeniu spełnieniu warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest tzw. analiza architektoniczno-urbanistyczna terenu wyznaczanego wokół terenu planowanej inwestycji w sposób określony w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w oparciu o którą określa się wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym w zakresie linii zabudowy, wielkości powierzchni planowanej zabudowy do powierzchni działki lub terenu planowanej inwestycji, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. Przy czym, co podkreśliło Kolegium ustalane w drodze decyzji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie określają konkretnych wymiarów planowanego do realizacji obiektu budowlanego, lecz określa wymogi nowej zabudowy, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej analizy, w szczególności średnie wskaźniki dla obszaru analizowanego, celem zachowania istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie wymagania wymienione w powyżej wskazanym przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło bowiem, że analiza urbanistyczna, stanowiąca podstawę do ustalenia, czy planowana przez inwestora inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo, przez uprawniony podmiot, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, tak w zakresie gabarytów, jak i w zakresie formy architektonicznej, linii zabudowy, czy też intensywności wykorzystania terenu. Z dokonanych ustaleń wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna, gospodarcza, dla której planowana przez inwestora do realizacji zabudowa wielorodzinna stanowić będzie kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym. Przy czym, co podkreśliło Kolegium, w kontekście zarzutu odwołani, iż w terenie objętym analizą występuje jedynie zabudowa jednorodzinna, kontynuacja funkcji nie oznacza konieczności jej tożsamości. Ponadto, w ślad za organem I instancji, Kolegium stwierdziło, że w sprawie spełnione zostały pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. Dalej odnosząc się do ustalonych parametrów dla nowej zabudowy Kolegium stwierdziło, iż znajdują one uzasadnienie zarówno z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawnych, jak i zastanego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego. Kolegium w sposób szczegółowy, posiłkując się dokumentacją zgromadzoną w toku sporządzanej analizy, odniosło się do poszczególnych parametrów, z szczególnym uzasadnieniem zastosowanych odstępstw od średnich wartości występujących w obszarze analizowanym. Odnosząc się do zarzutów odwołań Kolegium stwierdziło, iż wbrew stanowisku odwołujących się w sprawie nie doszło do naruszenia powoływanych przepisów procesowych. Zarówno dokonane ustalenia faktyczne sprawy, jak i zgromadzony materiał dowodowy są wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy zasadniczym dowodem jest dokument końcowy – wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Natomiast czynności podejmowane w toku sporządzania tej analizy nie mają charakteru oględzin, w rozumieniu art. 85 k.p.a., o których organ zobowiązany by był powiadamiać strony postępowania. Organ zaznaczył również, że etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji danej inwestycji, a co za tym idzie nie wymaga określenia, w sposób definitywny wszystkich warunków realizacji przyłączy infrastruktury technicznej, łącznie z ich przebiegiem. Wystarczającym jest udokumentowanie przez wnioskodawcę istnienia możliwości przyłączenia inwestycji do tej infrastruktury, co w rozpoznawanej sprawie niewątpliwe nastąpiło. Zdaniem Kolegium w sprawie brak jest także podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdyż w obowiązującym studium teren planowanej inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową. Brak jest również podstaw do przeprowadzania analizy urbanistycznej przez organ odwoławczy. Natomiast, co do uznania A.K. za stronę postępowania administracyjnego Kolegium wskazało, iż zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa sądów administracyjnych, w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, stroną tego postępowania może być nie tylko właściciel, czy użytkownik wieczysty działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, ale również właściciel lub użytkownik wieczysty działki pozostającej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Z akt sprawy wynika, ze A.K. jest właścicielem działki ew. nr [...] położonej naprzeciwko terenu planowanej inwestycji, oddzielonej od tego terenu 4 m pasem drogi publicznej – ul. [...]. W ocenie Kolegium charakter planowanej inwestycji, jej zakres, jak również położenie działki odwołującej się uzasadniało uznanie jej za stronę przedmiotowego postępowania, a wniesione przez nią odwołanie podlegało merytorycznemu rozpatrzeniu. Pozbawienie strony udziału w postępowaniu przed organem I instancji stanowiło niewątpliwie naruszenie, które to naruszenie nie uzasadnia jednak wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Kolegium podkreśliło, iż jak wynika z akt sprawy strona systematycznie zapoznawała się z materiałem sprawy, występując w postępowaniu przed organem I instancji w charakterze pełnomocnika innego uczestnika tego postępowania. Reasumując Kolegium stwierdziło, iż łączne spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 -6 u.p.z.p. obligowało organy do pozytywnego rozpatrzenia żądania inwestora, zgodnie z wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2023 r. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie: - art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej przez organ I instancji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie zajęcia końcowego stanowiska w sprawie; - art. 28 w zw. z art. 61 ust. 4 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie kręgu stron postępowania i pozbawienie innych osób- właścicieli nieruchomości sąsiednich czynnego udziału w postępowaniu; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1, ust. 5a u.p.z.p. oraz § 5 i § 7 rozporządzenia z 2003 r. poprzez: uznanie, że teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej od strony [...], w sytuacji gdy wymagana prawem służebność do działki ew. nr [...] nie została ustanowiona na etapie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy; wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego poprzez przyjęcie do analizy trzykrotności frontu terenu inwestycji od strony ul. [...], zamiast od strony ul. [...], z której ma być obsługiwana komunikacja inwestycji; wadliwe ustalenie parametrów dla powierzchni zabudowy działki oraz wysokości głównej kalenicy. Z uwagi na powyższe strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztowe postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona wnosiła nadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej przedstawiał argumentację wskazującą na zasadność wywiedzionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2024 r., II SA/Łd 729/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 28 listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącej tytułem uzupełnienia wywiedzionych zarzutów skargi, co do naruszenia przepisów prawa procesowego przedłożył do akt sprawy opinię urbanistyczno-prawną z dnia 18 października 2024 r., autorstwa urbanisty - P.Ż., na okoliczność wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego oraz wyników przeprowadzonej analizy, skutkującej wyznaczeniem w sposób nieprawidłowy parametrów dla nowej zabudowy, wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z przedłożonego dokumentu. W odpowiedzi na wniesioną skargę uczestnik postępowania - M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosiła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W treści pisma strona kwestionowała zasadność uznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego, jak również odnosiła się do stawianych w skardze zarzutów, podkreślając, iż zarówno objęta skargą decyzja, jak i wskazane w niej parametry dla nowej zabudowy odpowiadają prawu, jak i istniejącej w obszarze analizowanym zabudowie. Ponadto w odpowiedzi na zgłoszony wniosek dowodowy skarżącej, w piśmie procesowym z dnia 19 marca 2025 r. pełnomocnik spółki M. wnosił o oddalenie wniosku dowodowego, co argumentował tym, iż przedłożona opinia jest dokumentem prywatnym, nie stanowiącym dowodu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a jego wybiórcza treść w żaden sposób nie podważa wniosków zawartych w sporządzonej przez organ administracji na potrzeby niniejszego postępowania analizy urbanistycznej. Odnosząc się do kwestii wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego pełnomocnik spółki wywodził, iż określona w przepisie art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, trzykrotność szerokości frontu terenu jest wartością minimalną nie zaś wartością podstawową. Tym samym nie ma żadnych przeszkód, aby przyjąć wartości wyższe jeżeli jest to uzasadnione z urbanistycznego punktu widzenia. W rozpoznawanej sprawie za przyjęciem większego obszaru analizy, uwzględniając długość granicy terenu inwestycji od strony ul. [...], przemawia konieczność uwzględnienia wszystkich uwarunkowań wynikających z zagospodarowania terenu w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zdaniem pełnomocnika spółki, nawet przyjęcie mniejszego obszaru analizy nie skutkowało by ustaleniem odmiennych parametrów dla nowej zabudowy, co potwierdza przedłożona wraz z pismem decyzja Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 7 lutego 2025 r., nr 19/2025 o ustaleniu, na wniosek spółki, warunków zabudowy dla inwestycji zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, zlokalizowanych częściowo na terenach, objętych skarżoną decyzją. Pełnomocnik wnosił o przeprowadzenie dowodu z w/w decyzji na okoliczność prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego. Jednocześnie pełnomocnik spółki odnosił się do zarzutów wadliwego ustalenia pozostałych parametrów dla nowej zabudowy, uznając je za bezzasadne. W dniu 27 marca 2025 r. obecna na rozprawie skarżąca oraz jej pełnomocnik popierali zarzuty i wnioski zawarte w skardze, jak i w treści składanych pism procesowych. Obecni na rozprawie R.B. – Prezes Zarządu spółki M. oraz pełnomocnik spółki wnosili o oddalenie skargi, popierali wnioski składane w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi A.K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 10 lipca 2024 r. ustalającą, na wniosek M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. (dalej także inwestor), warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. [...] , na działkach ew. nr [...],[...],[...]. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 997) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. Wskazać bowiem należy, że ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) ustawodawca znowelizował między innymi brzmienie art. 61 ust. 5a, modyfikując zasadę wyznaczania granic obszaru analizowanego. Zgodnie jednak z art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów u.p.z.p. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Konstrukcja art. 4 u.p.z.p. wskazuje, że ustalanie sposobu zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy następuje wyjątkowo, gdyż zasadą winno być ustalanie zagospodarowania terenu w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja położna jest na terenie, na którym w dacie złożenia wniosku przez spółkę M. (uczestnik postępowania), to jest w dniu 16 sierpnia 2023 r., brak było aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie, na wniosek inwestora, warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji administracyjnej podjętej na podstawie art. 61 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy zostały zdefiniowane w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) – dalej: rozporządzenie, w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r. Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy konieczne jest sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej przez podmiot uprawniony, przy czym na organie spoczywa, wynikający z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., obowiązek dokonania takiej oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, dokładnie w taki sam sposób, w jaki ocenić należy każdy dowód z opinii biegłego. Analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi główny dowód w sprawie i pełni kluczową rolę w określaniu wymaganych parametrów i wskaźników. Składa się z części tekstowej i graficznej, które powinny być ze sobą spójne. Wyniki tej analizy, jej rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania prowadzonego w celu ustalenia warunków zabudowy (por. wyroki WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2022 r., II SA/Po 618/21; z 26 sierpnia 2022 r., II SA/Po 343/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O rzetelności analizy oraz jej wyników decyduje przede wszystkim prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, na zasadach określonych w powołanym wyżej art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Bez prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego trudno bowiem mówić o przydatności zawartych w analizie dalszych ustaleń i ocen (por. wyrok NSA z 5 maja 2022 r., II OSK 691/22 ; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, że prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego jest warunkiem koniecznym dalszych rozważań i rozstrzygnięć co do możliwości ustalenia warunków zabudowy oraz wymagań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanej inwestycji. Wyznaczenie obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, aby cała działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, znajdowała się w centrum tego obszaru, a odległość między liniami wyznaczającymi granice obszaru analizowanego wynosiła nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniej niż 50 metrów. Podkreślenia również wymaga, że co do zasady brak jest przeszkód do wyznaczenia obszaru analizowanego w promieniu większym niż trzykrotność frontu działki, jeśli jest to uzasadnione specyfiką zagospodarowania przestrzennego danego obszaru. Jednakże takie powiększenie obszaru analizy powinno wynikać z okoliczności sprawy i znaleźć uzasadnienie w wynikach przeprowadzonej analizy architektoniczno – urbanistycznej oraz wydanym na jej podstawie rozstrzygnięciu organu lokalizacyjnego. W ocenie Sądu sporządzona na potrzeby niemniejszego postępowania analiza architektoniczno-urbanistyczna autorstwa dr hab. inż. arch. M. D. (podmiotu uprawnionego w rozumieniu art. 5 pkt 4 u.p.z.p.), nie odpowiada w pełni powyższym wymogom. Jak wynika bowiem z akt sprawy część tekstowa przeprowadzonej analizy urbanistycznej oparta została o obszar analizowany, którego granicę wyznaczono na załączonej do akt sprawy kopii mapy zasadniczej w skali 1:000, sporządzonej w dniu 9 października 2023 r. Mapa ta stanowiła załącznik graficzny do uchylonej, wskazanej wcześniej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2024 r., decyzji Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 20 listopada 2023 r. Przywołana mapa stanowi również załącznik graficzny do objętej niniejszą skargą decyzji Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 10 lipca 2024 r., co potwierdzają dane zamieszczone na stronie BIP UG Zgierz (https://.bip.zgierz), zgodnie z załączoną do tej decyzji informacją organu, odnośnie do możliwości zapoznania się z załącznikiem graficznym decyzji ze względu na jego format. Wyznaczone na przedmiotowej mapie, na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. granice obszaru analizowanego odpowiadają trzykrotności frontu terenu inwestycji, określonego we wniosku inwestora z dnia 16 sierpnia 2023 r., jako część działki [...] (aktualnie [...],[...],[...]) przylegającą do drogi publicznej – ul. [...] w Z., z której planowana jest obsługa komunikacyjna teren. Procedujące w sprawie organy administracji pominęły jednak tę okoliczność, iż w toku ponownie prowadzonego postępowania, pismem z dnia 14 maja 2024 r. inwestor dokonał modyfikacji złożonego w dniu 16 sierpnia 2023 r. wniosku poprzez zmianę planowanej obsługi terenu inwestycji, wskazując w tym zakresie obsługę poprzez działki [...] i [...] (w stosunku do której, co wynika z akt administracyjnych sprawy na rzecz inwestora ustanowiono służebność obejmującą między innymi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto stanowiącą przedmiot notarialnej umowy przedwstępnej kupna sprzedaży tej nieruchomości zawartej pomiędzy inwestorem a jej właścicielami), bądź też, alternatywnie poprzez działkę [...] lub do ul. [...] w Z., co istotnie wpływa granice wyznaczonego obszaru analizowanego. W tym miejscu podkreślenia również wymaga, że z brzmienia art. 52 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. wywieść należy zasadę związania organu lokalizacyjnego treścią wniosku o ustalenie tych warunków dla konkretnej planowanej inwestycji, w tym także w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu. Wobec powyższego, w przypadku dokonanej modyfikacji wniosku we wskazanym wyżej zakresie, która obejmowała dwa alternatywne rozwiązania obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, obowiązkiem organu administracji było wezwanie inwestora doprecyzowania które z proponowanych rozwiązań uznać należy za wiążące. Jak oświadczył obecny na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. Prezes Zarządu Spółki M. inwestor nie doprecyzowywał żądania zawartego w piśmie z dnia 15 maja 2024 r. To zaś oznacza, że organy administracji samodzielnie zdecydowały, do czego nie były w żaden sposób uprawnione, że obsługa komunikacyjna terenu planowanej inwestycji odbywać się będzie od strony ul. [...], poprzez działkę ew. nr [...]. Jednocześnie, wbrew argumentacji pełnomocnika inwestora w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające powiększenie granic obszaru analizowanego. Reasumując Sąd stwierdza, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, co w konsekwencji skutkuje koniecznością uznania za błędną sporządzoną w sprawie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co nie pozwala w ocenie Sądu na zweryfikowanie czy nowa zabudowa stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Podkreślić bowiem raz jeszcze należy, że wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego stanowi samodzielną przesłankę do uchylenia decyzji obu instancji, z tego powodu, że dezaktualizuje wszystkie ustalenia co do parametrów zabudowy występującej na terenie obszaru analizowanego. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy i jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jednocześnie wobec wykazanego wcześniej braku doprecyzowania przyjętego przez inwestora sposobu obsługi komunikacji terenu inwestycji, na obecnym etapie sprawy brak jest również możliwości oceny, co do spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., to jest dostępu do drogi publicznej. Przy czym zaznaczyć w tym miejscu należy, że wbrew argumentacji strony skarżącej, treść załączonego do akt sprawy aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2023 r., Rep. [...] nr [...] bezspornie wskazuje, że inwestor już na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji dysponował tytułem prawnym do działki ew. nr [...]. Niejako na marginesie zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że w przypadku wyboru przez inwestora sposobu komunikacji "od strony ul. [...]" wyjaśnienia wymagała będzie kwestia statusu prawnego działki ew. nr [...], położnej pomiędzy działką pomiędzy działką ew. nr [...] (ulica [...]), a działką ew. nr [...]. Nie budzi natomiast jakichkolwiek wątpliwości Sądu, iż w sprawie spełnione zostały pozostałe przesłanki, określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Z uwagi na powyższe Sąd za uzasadniony uznał zarzut skargi, co do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 10-2, ust. 5a u.p.z.p. w zakresie zarzucanego przez stronę skarżącą wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego. Odnośnie stawianych zarzutów, co do wadliwego ustalenia parametrów nowej zabudowy w zakresie powierzchni zabudowy terenu inwestycji oraz dopuszczalnej wysokości górnej kalenicy budynku, wobec przedstawionego wyżej stanowiska Sądu, co do skutków sporządzenia analizy urbanistycznej o nieprawidłowo wyznaczony obszar analizowany, ich rozpoznanie na obecnym etapie sprawy byłoby przedwczesne. Natomiast, co do zarzucanego przez stronę skarżącą naruszenia przepisów art. 28 i art. 10 § 1 k.p.a., którego to naruszenia skarżąca zasadnie upatruje w pozbawieniu jej udziału w postępowaniu przed organem I instancji, w charakterze strony, wskazać należy, iż w ocenie Sądu naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga zgodne z ugruntowanym poglądem orzecznictwem sądów administracyjnych sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z 15 marca 2024 r., I GSK 287/23; wyrok NSA z 23 listopada 2023 r., II OSK 563/21; wyrok NSA z 20 czerwca 2023, II OSK 2157/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wywodząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie wykazała jednocześnie, iż naruszenie to uniemożliwiło dokonanie jej jakiejkolwiek czynności procesowej. Wbrew podnoszonej w skardze argumentacji, co do uniemożliwienia stronie składania w toku postępowania przed organem I instancji wniosków dowodowych z oględzin nieruchomości, wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, czy też możliwości złożenia zarzutów do sporządzonej analizy urbanistycznej, bezspornym pozostaje, że strona skutecznie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Podkreślenia wymaga, iż wniesiony skutecznie środek zaskarżenia może być uzupełniany, zarówno co do stawianych zarzutów, jak i stosownej argumentacji do momentu podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Co istotne, na co słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, pomimo pominięcia strony w postępowaniu przed organem I instancji skarżąca miała pełną wiedzę, co do toczącego się postępowania, w którym występowała w charakterze pełnomocnika innego uczestnika postępowania – D. B. Odnosząc się natomiast do zgłoszonych i popieranych przez strony, na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. wniosków dowodowych: 1) strony skarżącej z dnia 28 listopada 2024 r. z opinii urbanistyczno-prawnej z dnia 18 października 2024 r., autorstwa urbanisty - P.Ż., na okoliczność wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego oraz ustalenia wadliwych parametrów nowej zabudowy; 2) uczestnika postępowania – spółki M. z decyzja Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 7 lutego 2025 r., nr 19/2025 o ustaleniu, na wniosek spółki, warunków zabudowy dla inwestycji zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, zlokalizowanych częściowo na terenach, objętych skarżoną decyzją; wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Sąd nie dokonuje ustaleń faktycznych sprawy, nie przeprowadza postępowania wyjaśniającego, czy też postępowania dowodowego. Jedyne przewidziane prawem odstępstwo wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., który to przepis upoważnia sąd administracyjny do przeprowadzenia, z urzędu lub na wniosek stron, dowody uzupełniające jedynie z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Te przesłanki w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, stąd Sąd oddalił wnioski dowodowe stron. Natomiast, co do zgłoszonego przez pełnomocnika inwestora żądania zasądzenia od skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego wskazać należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji ustawodawca wprowadził możliwość zasądzenia tych kosztów, w określonych prawem przypadkach, jedynie od organu administracji na rzecz strony skarżącej. Rozpatrując sprawę ponownie procedujące w sprawie organy administracji zobowiązane będą do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności zobligowane będą do uzyskania do konkretnego stanowiska inwestora odnośnie do sposobu skomunikowania terenu planowanej inwestycji, w oparciu o co wyznaczą granice obszaru analizowanego, na którym przeprowadzą analizę urbanistyczną, konieczną dla prawidłowego określenia parametrów nowej zabudowy. Prowadząc postępowanie organy zapewnią czynny dział wszystkim podmiotom, którym przysługuje status strony tego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. dc