II SA/Łd 73/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: T. Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA J. Sekunda-Lenczewska, p.o. Sędziego WSA: A. Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego K. Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. Decyzją Nr [...]z dnia [...]Wojewoda [...] na podstawie art.28, art. 33 ust.1, art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 roku) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. Ś. od decyzji Starosty Powiatu [...] Nr [...]z dnia [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntów 1328/7, przy ulicy A 22 w R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ II instancji wskazał, iż decyzja ta jest konsekwencją odwołania – jakie od decyzji Starosty Powiatu R., na mocy której zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone A Sp. z o.o. w W. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce oznaczonej nr ewidencyjnym gruntów [..] położonej w R. przy ul. A 22 – złożył K. Ś. Odwołujący się zarzucił, iż kwestionowana decyzja nie odpowiada warunkom określonym w art. 25 ust 8 ustawy z dnia 9 listopada 2000 roku o dostępie do informacji o środowisku i jego ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 107 par. 3 k.p.a. Organ II instancji w toku prowadzonego postępowania odwoławczego oraz w oparciu o zebrany materiał dowodowy uznał, iż zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę powinien dołączyć: l) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, 2) dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu II instancji wyżej wymienione warunki zostały zachowane. Inwestor do wniosku z dnia 9 marca 2001 roku o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej dołączył projekt budowlany, który spełnia wymagania określone w art. 34 ustawy Prawo budowlane. Projekt ten został sporządzony na aktualnej mapie, mogącej służyć de celów projektowych. Ponadto inwestor uzyskał na własną rzecz, wydaną w dniu [...] przez Burmistrza R. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym zamierza zrealizować inwestycję budowlaną. Jako dowód dysponowania gruntem przewidzianym pod zabudowę inwestor przedłożył umowę dzierżawy zawartą z Przedsiębiorstwem Państwowym Fabryka Narzędzi "B", na mocy której przedmiotowy grunt położony w R. przy ulicy A 22 oddany został inwestorowi w dzierżawę na okres 10 lat. Przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dokonano uzgodnień planowanej inwestycji z Wydziałem Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w R. Stanowisko tegoż organu zajęte w piśmie z dnia 26 lutego 2002 roku, w sprawie Nr OS. IY.7633-6/2001/2002 uzgodniło w zakresie ochrony środowiska projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej w R. przy ul. A 22. Zawarte w wydanym uzgodnieniu warunki ochrony środowiska dotyczyły złożenia odpowiednich wniosków i wykonania pomiarów oraz uzyskania pozwoleń – po wybudowaniu przedmiotowej inwestycji ale jeszcze przed przystąpieniem do jej eksploatacji. Ponadto decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. w sprawie Nr [...] uzgodnił pozytywnie projekt budowlany przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Zastrzeżenia organu zawarte w decyzji wymagały, aby przed oddaniem stacji do eksploatacji wykonać pomiary rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych oraz zgłosić obiekt już po jego wybudowaniu do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Ł. - Oddziału Zamiejscowego w S. celem objęcia nadzorem bieżącym. Organ II instancji ponadto wskazał, iż projektowana inwestycja nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...](Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz.[...] z dnia 16 maja 2000 roku), gdyż ma powstać na terenach przeznaczonych w funkcji podstawowej na działalność produkcyjno – usługową, natomiast w funkcji uzupełniającej tereny te przeznaczone są pod budowę urządzeń elektroenergetycznych. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził w konkluzji, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. l i 2 oraz w art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej organ wskazał, iż przedmiotowa inwestycja została zaliczona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określania rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska, oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93 poz.589 z 1998r.) oraz zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) do inwestycji znacząco oddziaływujących na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie stosownego raportu oddziaływania na środowisko. Potrzebę wykonania takiego raportu potwierdza również postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] . Raport taki został sporządzony przez uprawnionego biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko – mgr inż. J. B. Z treści raportu wynika, że stacja bazowa telefonii cyfrowej zlokalizowana w R. przy ul. A 22 nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. Tym samym raport dopuszcza przebywanie ludzi bez żadnych ograniczeń na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Obszary, gdzie przekroczony jest dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego nie jonizującego wytwarzanego głównie przez anteny sektorowe, znajduje się na znacznej wysokości (powyżej 38 metrów nad poziom terenu) i ludność nie będzie miała do nich dostępu. Tym samym obszar gdzie przekroczony jest dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego nie pokrywa się z miejscami przebywania ludzi. Ponadto raport dowodzi, iż projekt stacji bazowej wykonany został zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony przed promieniowaniem nie jonizującym, to jest z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania. (Dz. U. Nr 107 z dnia 21 sierpnia 1998 roku). Sporządzony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nakłada na inwestora obowiązek wykonania analizy oddziaływania inwestycji na środowisko już po uruchomieniu stacji i przeprowadzeniu pomiarów kontrolnych. Ponadto organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 36 ust. l pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane inwestor zobowiązany jest uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. Natomiast mając na uwadze terminowy charakter umowy dzierżawy terenu, na którym ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja organ określił termin użytkowania stacji bazowej na okres 10 lat, to jest do 30 listopada 2010 roku, a więc do końca okresu dzierżawy terenu. Reasumując argumenty przytoczone w uzasadnieniu wydanej decyzji organ administracji wskazał, iż wydając kwestionowaną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zapewniona została ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, gdyż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany stacji bazowej spełnia, warunki określone w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz odpowiada wymogom zawartym w rozporządzeniach wykonawczych do tego prawa. Ponadto przepisy wykonawcze określają warunki, przy zachowaniu których zapewnione są nie tylko kwestie związane z bezpieczeństwem konstrukcji, bezpieczeństwem użytkowania ale także zapewniona jest ochrona środowiska jak i ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich. Autorzy zarówno projektu budowlanego jak i raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko legitymują się stosownymi uprawnieniami i ich opinie są dla organu oceną miarodajną. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wywiódł w dniu 15 stycznia 2003 roku K. Ś. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności przepisu art. 138 par. l pkt l k.p.a. oraz art.28, art.32 ust. l, art.34 Prawa budowlanego, poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy oraz utrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę mimo, że została oparta na uzgodnieniach dokonanych z naruszeniem art.106, 109 i 125 k.p.a. W uzasadnieniu wywiedzionej skargi podniesiono, iż wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji uchylił się od merytorycznej kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę ustalając, że została zgromadzona wymagana przepisami dokumentacja, a rzeczywiste oddziaływanie inwestycji będzie można sprawdzić dopiero po jej zrealizowaniu. Tymczasem organ wydający decyzję winien dokonać weryfikacji dokumentacji pod względem zgodności z prawem i normami technicznymi oraz oddziaływania na środowisko, gdyż to właśnie do organu należy ocena dowodów w postępowaniu administracyjnym. Organ winien nadto w postępowaniu odwoławczym ustalić czy stosowna dokumentacja została zebrana w sposób prawem przewidziany. Gdyby organ w ten sposób postąpił zauważyłby, że raport oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji został sporządzony przed określeniem jego zakresu przez organ I-szej instancji. Ponadto dokonane uzgodnienia w postaci stanowiska Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w R. z dnia [...] oraz decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] zostały wydane z naruszeniem art. 106 par.2 i par.5, art. 109 par. l i 125 par. l k.p.a., gdyż skarżący będący stroną nie został zawiadomiony o tym, że organ zwracał się o uzgodnienie. Nie doręczono też skarżącemu ani stanowiska Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] ani decyzji [..] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. Z tego względu są one dotychczas nieprawomocne i nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tak rażące uchybienia w procesie decyzyjnym dotyczącym inwestycji szkodliwej dla środowiska całkowicie ją dyskwalifikują. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)) Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.s.a.). Organy administracyjne działające w niniejszej sprawie prawidłowo dopatrzyły się w przepisach art.28, art.33 ust.1, art.34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) podstawy prawnej do wydania kwestionowanych decyzji. Otóż nie budzi wątpliwości to, iż z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ustawy Prawo budowlane). Uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę warunkowane jest złożeniem przez niego wniosku o pozwolenie na budowę, do którego należy załączyć 1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi, 2) dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy Prawo budowlane). Nie jest w niniejszej sprawie wątpliwą kwestia złożenia przez inwestora wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, przywołanych powyżej dokumentów. Wypada więc stwierdzić, iż złożony projekt budowlany odpowiada wymogom przepisu art. 34 ustawy Prawo budowlane, bowiem spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jego zakres i treść dostosowana jest do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych, a ponadto zawiera te wszystkie elementy, o jakich mowa w przepisie art. 34 ust. 3 omawianej ustawy. Nie było kwestionowane prawo inwestora do gruntu, na którym ma być zrealizowana inwestycja, jak również zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu. Analizując postępowanie organów architektoniczno – budowlanego, które doprowadziło ostatecznie do wydania zaskarżonej decyzji należy podnieść, iż postępowanie to pozostaje w zgodzie z treścią przepisu art. 35 Prawa budowlanego. Mając na uwadze, iż kwestie te nie były przedmiotem zarzutów, ani w odwołaniu, ani w skardze wydaje się, iż po dokonaniu przez Sąd analizy postępowania organów pod tym właśnie kątem powyższa konkluzja jest wystarczająca i z uwagi na swą oczywistość nie wymaga dalszego komentarza. Kwestią, która wymaga wyjaśnienia jest uznanie przez organy architektoniczno – budowlane, iż inwestor składając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę posiadał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy). W tej kwestii konieczna jest analiza prowadzonego przed organem postępowania na gruncie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) Nie było wątpliwości – i prawidłowo zostało to zaklasyfikowane przez organ administracji – iż inwestycja, której dotyczyło pozwolenie na budowę należy do tej kategorii inwestycji, które znacząco oddziaływają na środowisko naturalne i dla których konieczne jest wykonanie raportu oddziaływania na środowisko. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ administracji właściwy do wydania decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska), po uzgodnieniu dokonanym z organem ochrony środowiska (art. 48 ust. 3 pkt 1 tejże ustawy), oraz z powiatowym inspektorem sanitarnym (art. 48 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 57 tejże ustawy). W przedmiotowej sprawie obowiązkiem inwestora było wystąpienie do wskazanych powyżej organów o dokonanie uzgodnień. Występując o uzgodnienie inwestor winien organom uzgadniającym przedłożyć: 1) wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganą na podstawie przepisów odrębnych dokumentacją, 2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 48 ust. 4 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska). Raport oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko został opracowany w czerwcu 2001 roku, natomiast odpowiednio w dniu 26 lutego 2002 roku i w dniu 4 kwietnia 2002 roku inwestor otrzymał pozytywne uzgodnienia projektu budowlanego z organem ochrony środowiska i powiatowym inspektorem sanitarnym. Wypada więc nie zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż raport oddziaływania na środowisko został sporządzony jeszcze przed określeniem jego zakresu przez organ I instancji. Jak wynika z tego co zostało powyżej powiedziane, wystąpienie o uzyskanie stosownych uzgodnień należało do obowiązków inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę i winno nastąpić niezależnie od działań organu architektoniczno - budowlanego. Zaś potrzeba opracowania raportu oddziaływania inwestycji na środowisko aczkolwiek wynikała wprost z przepisów prawa, to została dodatkowo skonkretyzowana postanowieniami organu ochrony środowiska (postanowienie z dnia 4 maja 2001 roku) i powiatowego inspektora sanitarnego (postanowienie z dnia 18 kwietnia 2001 roku). Analiza dat wydanych postanowień i daty opracowania raportu nie pozwala uznać zgłoszonego w tym zakresie zarzutu skargi za trafny. Przepis art. 48 ust. 4 in fine ustawy Prawo ochrony środowiska wymaga wydania decyzji w przedmiocie uzgodnienia. Organ ochrony środowiska dokonując w niniejszej sprawie uzgodnienia naruszył ów przepis bowiem swe stanowisko zawarł w piśmie. Mając jednak na uwadze treść tego pisma oraz takie elementy jak wskazanie organu, od którego pismo pochodzi, podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu organu i wskazanie adresata pisma, wypada uznać, iż pismo organu ochrony środowiska zawiera konieczne elementy pozwalające uznać je za decyzję administracyjną. Tym samym wypada skonstatować, iż organ ten dopuścił się naruszenia prawa procesowego, ale nie jest to naruszenie tego rodzaju, które miałoby wpływ na wynik postępowania. Tym samym, wyłącznie na tym uchybieniu, nie można skutecznie oprzeć skargi skierowanej do sądu administracyjnego. Zarzutem skargi jest także naruszenie przez organ wydający decyzję o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przepisu art. 106 ust. 2 k.p.a. stanowiącego, iż organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska zawiadamia o tym stronę. Jak zostało to już powyżej powiedziane w przedmiotowej sprawie wystąpienie do organów o dokonanie uzgodnień nie leżało w gestii organu załatwiającego sprawę lecz samego inwestora (art. 48 ust. 4 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska), a zatem organ architektoniczno – budowlany nie mając obowiązku zwracania się do innego organu o zajęcie stanowiska nie mógł naruszyć przepisu art. 106 ust. 2 k.p.a., a w konsekwencji również par. 6 tegoż przepisu. Z powyższą kwestią związany jest zarzut nie doręczenia skarżącemu decyzji o uzgodnieniu. Otóż przywołane powyżej przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nakładając na inwestora obowiązek samodzielnego uzyskania decyzji o uzgodnieniu projektu budowlanego przez organy ochrony środowiska i powiatowego inspektora sanitarnego, tworzą konieczność przeprowadzenia odrębnych postępowań przed tymi organami administracji publicznej. Decyzje w przedmiocie uzgodnień kończą te postępowania. Aczkolwiek jest oczywiste, iż decyzje te są istotnym elementem postępowania o uzyskanie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, to jednak wydawane są w odrębnym trybie postępowania. Organ architektoniczno – budowlany uzyskując dokonane przez inwestora uzgodnienia nie jest władny kwestionować procesowego aspektu wydanych decyzji w przedmiocie uzgodnień, tym bardziej, że organy administracji dokonujące uzgodnień wydane przez siebie decyzje – wobec ich nie zaskarżenia – uznają za ostateczne. Kwestie podnoszone w skardze związane z nie doręczeniem skarżącemu owych decyzji winny uzasadniać raczej ewentualne żądanie wznowienia tamtych postępowań (art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a.) nie zaś być samodzielnym argumentem do kwestionowana decyzji organu architektoniczno – budowlanego. Podniesione w skardze zarzuty tyczące naruszenia przez organ przepisów art. 109 i art. 125 k.p.a. nie mogą być uznane za trafne bowiem dotyczą odrębnego postępowania toczonego przed innym organem. Organ I instancji wydający kwestionowaną przez skarżącego decyzję o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę udostępnił każdemu uczestnikowi postępowania znajdujące się w jego posiadaniu informacje o środowisku i jego ochronie, w tym raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, oraz stanowiska organów mających kompetencję dokonania uzgodnień projektu budowlanego. Uczynił zadość w ten sposób przepisowi art. 19 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto podając do publicznej wiadomości informację o wniosku o wydanie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oraz o możliwości składania przez społeczeństwo uwag i wniosków, a następnie rozpatrując zgłoszone uwagi i wnioski, a także przeprowadzając rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa uczynił zadość obowiązkom płynącym z przepisu art. 32 par. 1 tejże ustawy. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż organ wydając decyzję o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę nie dokonał weryfikacji dokumentacji pod względem jej zgodności z prawem i normami technicznymi. Wszak zarówno raport jak i dokonane uzgodnienia projektu technicznego zawierają szereg zastrzeżeń, które znalazły się w treści kwestionowanej przez skarżącego decyzji. Nakładają one na inwestora obowiązki na poszczególnych etapach realizacji inwestycji, a ostatecznie nakładają obowiązek wykonania analizy po zrealizowaniu inwestycji i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Wreszcie zobowiązują do stałego monitorowania oddziaływania zrealizowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wszystkie te obowiązki są następstwem rzetelnej weryfikacji przedłożonych dokumentów przez organ administracji. W analizie dokumentacji złożonej przez inwestora brały udział kompetentne organy, oraz osoby posiadające stosowne uprawnienia. Ustaleń będących następstwem owej analizy dokumentacji budowlanej nie sposób zakwestionować, tym bardziej, iż skarżący nie przedstawił własnej analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, która pozostawałaby w sprzeczności z tymi ustaleniami jakimi dysponował organ architektoniczno – budowlany wydający kwestionowaną decyzję. Na uwagę zasługuje jeszcze jedna kwestia; otóż ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627), weszła w życie z dniem 1 października 2001 roku, z wyjątkiem określonych regulacji, które zaczęły obowiązywać od 1 stycznia 2002 roku (art. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw. (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), tym samym nie mogą być uznane za trafne zarzuty skarżącego tyczące naruszenia przez organ postanowień ustawy z dnia 9 listopada 2000 roku o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), która powyżej przytoczoną ustawą z dnia 27 lipca 2001 roku została derogowana z systemu prawnego i nie obowiązywała w czasie wydawania decyzji przez organy administracji. Z tych wszystkich względów należało orzec jak powyżej.