II SA/Łd 73/10

Dnia 9 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 roku sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Działający z upoważnienia Wójta Gminy W., Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., decyzją wydaną w dniu [...]. nr [...] na podstawie art. 2 pkt 3, art. 12 ust. 1 i2, art. 25, art. 27 ust. 1,2,3 i 7 pkt 2 ustawy z dnia 7.września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz.U. nr 1 z 2009r., poz. 7 ze zm.) orzekł o zwrocie przez dłużnika alimentacyjnego – K. M., należności z tytułu świadczeń otrzymanych przez osobę uprawnioną – K. M. w kwocie 2.530,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami, naliczonymi na dzień wydania decyzji w wysokości 175,63 zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, iż na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] oraz zaświadczenia prowadzącego postępowanie egzekucyjne komornika sądowego z dnia [...] o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych ustalono, iż K. M. jest dłużnikiem alimentacyjnym osoby uprawnionej do alimentów, czyli K. M. Na podstawie decyzji z dnia [...] nr [...] przyznano K. M. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres od dnia 1.listopada 2008r. do dnia 30.września 2009r. i z tego tytułu zostały mu wypłacone świadczenia w łącznej kwocie 2.530,00 zł. Dalej, po zacytowaniu treści art. 27 ust. 1 i 1a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ stwierdził, że dłużnik alimentacyjny, jakim jest w niniejszej sprawie K. M., zobowiązany jest do zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych K. M. z funduszu alimentacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami, wynoszącymi w dniu wydania decyzji 175,63 zł. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. M., będący kuratorem częściowo ubezwłasnowolnionego K. M., w którego treści zawarł prośbę o ponowne rozpatrzenie sprawy, ze względu na to, iż wydana przez organ pierwszej instancji decyzja jest krzywdzącą. Dalej wyjaśnił, że nie zgadza się z wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z [...] a jego syn zaprzecza, że jest ojcem K., i czyni "starania się o dokonanie badań genetycznych", które by to potwierdzały. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją wydaną w dniu [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy W.. W uzasadnieniu podniesiono, iż zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje na zasadność wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o obowiązku zwrotu przez K. M. należności z tytułu otrzymanych przez K. M. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...], w sprawie o sygn. akt [...] zostały od K. M. zasądzone na rzecz jego małoletniego syna K. alimenty w kwocie po 230,00 zł miesięcznie. Mając na uwadze bezskuteczną egzekucją świadczeń alimentacyjnych organ pierwszej instancji, decyzją nr [...] z dnia [...] przyznał na rzecz K. M. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie po 230,00 zł miesięcznie na okres od dnia 1.listopada 2008r. do dnia 30.września 2009r., zaś łączna kwota wypłaconych świadczeń wyniosła 2.530,00 zł i taką kwotę należało przypisać do zwrotu odwołującemu się, jako dłużnikowi alimentacyjnemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. M. podniósł, że nie powinien być obciążony świadczeniami alimentacyjnymi na rzecz syna w sytuacji, gdy kwestionuje zasadność uznania go za ojca K. M. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1279 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...], w sprawie o sygn.akt [...] od K. M. zasądzone zostały alimenty na rzecz małoletniego K. M. w kwocie po 230,00,-zł. miesięcznie. Niesporne jest również, iż egzekucja tychże alimentów okazała się bezskuteczna, skutkiem czego uprawnionemu w okresie świadczeniowym od dnia 1.listopada 2008r. do dnia 30.września 2009r. wypłacane był świadczenie alimentacyjne na podstawie decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., działającego z upoważnienia Wójta Gminy W.. Łącznie kwota wypłaconych świadczeń wyniosła 2.530,00,-zł. Zasadnie zatem Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., działający z upoważnienia Wójta Gminy W. na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 7.września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz.U. nr 1 z 2009r., poz. 7 ze zm.), po zakończeniu okresu świadczeniowego orzekł o zwrocie przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu wypłaconych małoletniemu K. M. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Podnoszone przez skarżącego zarzuty, związane z kwestionowaniem ojcostwa małoletniego nie mogą w niniejszym postępowaniu odnieść zamierzonego skutku. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do orzekania w sprawach, związanych z ustaleniem czy też zaprzeczeniem ojcostwa. Zarówno dla organów jak i dla Sądu, rozpatrującego niniejszą skargę, wiążący pozostawał natomiast prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia [...], sygn.akt [...] zasądzający od skarżącego alimenty na rzecz małoletniego K. M. Skoro zatem skarżący K. M. pozostaje dłużnikiem alimentacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, albowiem jest osobą zobowiązaną do alimentów na postawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna, prawidłowo zobowiązany został do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, otrzymanych przez osobę uprawnioną do alimentów. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. m.o.