II SA/Łd 730/18

Dnia 20 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 roku sprawy ze skargi W. B., A. B., M. B., P. B. i P. B. oraz ze skargi E. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.: a) na rzecz W. B., A. B., M. B., P. B. i P. B. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego; b) na rzecz A. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego; c) na rzecz E. H. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania. a.bł. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy B., po rozpatrzeniu wniosku P. W., odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny pospolitej - piasków metodą odkrywkową ze złoża A, realizowanego na działce nr 59 w miejscowości R., gm. B. Podstawą odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań da inwestycji jest w ocenie Wójta niezgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy B. w dniu [...]. Plan przewiduje, iż część działki nr 59, na której zrealizowana miałaby zostać inwestycja przeznaczona ostaje pod zabudowę mieszkaniową, inwestor zaś nie zmienił zakresu wniosku, pomimo wezwania organu. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. W. reprezentowany przez adwokata W. W., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący się zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t to jest.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie się do zbadania zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oderwaniu od analizy pozostałych przesłanek warunkujących wydanie pozytywnej decyzji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017r. poz. 1257 z późn. zmianami, dalej k.p.a.), ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r. poz. 935), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r. poz. 1405 z późn. zm., dalej jako u.i.ś.); § 3 ust. 1 pkt 40a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 71, dalej jako rozporządzenie RM), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny pospolitej - piasków metodą odkrywkową ze złoża A, realizowanego na części działki nr 59 w miejscowości R., gm. B., zlokalizowanej poza granicami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i określiło następujące warunki: I. Na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia należy podjąć następujące działania: 1. Teren kopalni należy oznakować tablicami informacyjnymi, na których zostaną umieszczone informacje o zakazie wstępu osób nieupoważnionych. 2. Eksploatację kopaliny należy prowadzić wyłącznie w porze dziennej. 3. Wycinkę drzew i krzewów, zdejmowanie nadkładu wraz z wierzchnią warstwą gleby należy rozpocząć poza sezonem lęgowym ptaków tj. poza 16 października – 1 marca. 4. Zdejmowanie nadkładu należy prowadzić w sposób uporządkowany, zaczynając zdejmowanie z jednej strony złoża, sukcesywnie postępując dalej do granicy złoża. 5. Nadkład należy wykorzystać do rekultywacji wyrobiska górniczego. 6. Jako zaplecze socjalne wykorzystać można np. barakowóz, który zlokalizować należy w obrębie terenu górniczego. 7. Woda do celów socjalnych dostarczana będzie z zewnętrznego źródła. 8. Zaplecze socjalne należy wyposażyć w przenośną toaletę typu toy-toy. 9. Zakład górniczy należy wyposażyć w sorbenty do ewentualnych wycieków substancji ropopochodnych. 10. Tankowanie maszyn wydobywczych należy prowadzić wyłącznie na utwardzonym podłożu, przy pomocy samochodu dostawczego. Szczelność procesu tankowania należy zapewnić poprzez zastosowanie systemu automatycznych zamknięć i szybkozłączy. 11. Pracujące w obrębie terenu górniczego maszyny należy poddawać okresowym przeglądom technicznym. 12. Zabrania się postojowania w obrębie kopalni samochodów ciężarowych wywożących kruszywo. 13. Zabrania się prowadzenia odwadniania wyrobiska. 14. Zabrania się prowadzenia procesu przeróbki wydobytej kopaliny na terenie odkrywki. 15. Powstające na terenie zakładu górniczego odpady należy gromadzić selektywnie, z zakazem mieszania odpadów niebezpiecznych z innymi niż niebezpieczne. Dla wytwarzanych odpadów należy prowadzić ewidencję ilościową i jakościową. Odpady niebezpieczne należy gromadzić w opakowaniach wykonanych z materiałów odpornych na działanie magazynowanych odpadów, umieszczonych w miejscu zamkniętym, na utwardzonym podłożu. Wytworzone odpady należy przekazywać podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia, chyba, że dla danej grupy odpadów obowiązek taki nie występuje. Odpady o charakterze komunalnym należy przekazywać zgodnie z obowiązującym w gminie systemem odbioru odpadów komunalnych. 16. Transport kopaliny należy prowadzić drogą wewnętrzną, do drogi wyznaczonej po stronie zachodniej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a następnie do drogi biegnącej na północ od złoża, dalej w kierunku zachodnim. II. W dokumentacji wymaganej do uzyskania koncesji na wydobywanie kopaliny należy uwzględnić następujące wymagania dotyczące ochrony środowiska: 1. Eksploatację należy prowadzić metodą odkrywkową z obszaru górniczego w granicach zgodnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego grunt rolny V i VI klasy bonitacyjnej. 2. Kopalinę należy eksploatować metodą odkrywkową, systemem zabierkowym (zabierka prostopadła) dwoma piętrami eksploatacyjnymi. I piętro suche, II piętro mieszane. 3. Eksploatacją należy prowadzić do głębokości określonej jako spąg złoża, w granicach rzędnych 189,5 m n.p.m. - 197,5 m n.p.m. 4. Nachylenie skarp roboczych nie powinno przekraczać kąta 60°. 5. Nachylenie skarp poeksploatacyjnych nie powinno przekraczać kąta 45°. 6. Należy przewidzieć zachowanie pasów ochronnych zgodnych z normą PN-G-0210000 "Górnictwo odkrywkowe. Szerokość pasów ochronnych wyrobisk odkrywkowych". 7. Nadkład należy gromadzić w obrębie terenu górniczego (np. w proponowanej części zachodniej działki nr ew. 59), tworząc wał ziemny o wysokości 2-4 m i kącie nachylenia ok. 45°. 8. Rekultywację wyrobiska należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi przepisami, po uzgodnieniu z odpowiednim organem kierunku rekultywacji. Zgromadzony nadkład należy wykorzystać przy pracach rekultywacyjnych. W przypadku leśnego kierunku rekultywacji do nasadzeń należy wybrać gatunki rodzime, dostosowane do lokalnych warunków siedliskowych, o dobrze wykształconym systemie korzeniowym. III. Przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia: 1. Oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. 2. Postępowania w sprawę transgranicznego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że sprawa dotycząca określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia opisanego we wniosku P. W. była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy administracji, jak też przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2016r. sygn. akt II SA/Łd 997/15 uchylił decyzję kasatoryjną SKO w Ł. z dnia [...]. W ocenie sądu w sprawie nie zaistniały bowiem przesłanki, które nakazywałyby odstąpienie od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie było konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wykraczającego ponad dopuszczalność zastosowania art. 136 K.p.a Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując na zmianę stanu prawnego, spowodowaną wejściem w życie uchwały Rady Gminy B. nr [...] z dnia [...] w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi R. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] poz. [...]). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy B. wydał wspomnianą na wstępie decyzję W ocenie Kolegium ustalenia organu I instancji co do możliwości lokalizacji planowanego przedsięwzięcia na terenach objętych planem oznaczonych symbolem 2MN należy uznać za prawidłowe. Planowana kopalnia kruszywa nie tylko pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem terenu oznaczonym w planie dla jednostki 2MN, ale także należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym stanie rzeczy, wyłącznie ograniczenie terenu inwestycji do części działki nr 59 zlokalizowanej poza granicami obowiązującego planu mogło w tej sprawie uzasadniać podjęcie dalszej procedury związanej z uzyskaniem decyzji środowiskowej. Kolegium przyznało rację organowi I instancji, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego inwestor nie dokonał modyfikacji wniosku utrzymując, że terenem inwestycji nadal pozostaje cała działka nr 59. Kolegium wyjaśniło, że wobec dokonanej w odwołaniu zmiany wniosku, brak jest podstaw do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny pospolitej - piasków metodą odkrywkową ze złoża A. Dalej wyjaśniło, że planowane przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu kopaliny pospolitej - piasków metodą odkrywkową jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 40 lit b rozporządzenia RM) - wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a: bez względu na powierzchnię obszaru górniczego w odległości nie większej niż 250 m od terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Organ wyjaśnił, że przedmiotem tego przedsięwzięcia jest eksploatacja złoża kruszywa naturalnego (piasku) A (część działki nr 59) we wschodniej części gminy B. Złoże piasku w kat. Cl udokumentowano w obszarze A - 1,99 ha. Złoże A zlokalizowane jest w odległości ok. 2 km od drogi wojewódzkiej nr [...] oraz ok. 1,5 km od drogi krajowej nr [...] na odcinku B. - R. Zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] wyznaczone zostały tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, między innymi obejmujące fragment działki, na której zostało udokumentowane złoże. Jedynie niewielki fragment złoża po stronie zachodniej znalazł się w granicach terenów przewidzianych pod funkcję mieszkaniową. Pozostała część złoża znajduje się poza granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Granice te pokrywają się z granicami przedsięwzięcia, co zdaniem organu oznacza, że fragment działki nr 59 objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wyłączyć z eksploatacji, uwzględniając to w obliczeniach zasobów do wniosku o wydanie koncesji na wydobycie kruszywa. Dalej organ wyjaśnił, że teren przyszłej kopalni stanowią grunty rolne obecnie nieużytkowane. W południowej części działki znajduje się teren leśny, jednak eksploatacji kopalni A nie będzie wymagała usunięcia drzewostanu w tym obszarze. Niewielkie zadrzewienia znajduje się także w północno-wschodniej części działki 59, jednak także one nie będą usuwane. Złoże A w obecnych granicach nie było dotychczas eksploatowane. Powierzchnia terenu górniczego wyniesie 9,7ha, a obszaru górniczego 1,99ha. Udokumentowane złoże A jest złożem uznanym za mieszane. Kopalinę projektuje się wydobywać dwoma piętrami eksploatacyjnymi: I suche, II mieszane. II piętro uznano za mieszane, gdyż w południowej jego części w strefie spągowej może być zawodnione. Wydobycie kruszywa prowadzone będzie wyłącznie w porze dziennej (6.00-22.00). Złoże eksploatowane będzie w granicach obszaru górniczego uwzględniającego pasy ochronne dla dróg i sąsiadujących nieruchomości gruntowych (istniejące po stronie zachodniej wschodniej). Wydobywana kopalina nie będzie poddawana procesom przeróbczym, ładowana będzie bezpośrednio na samochody i wywożona transportem kołowym. Do wydobycia kruszywa nie będą wykorzystywane materiały wybuchowe, a sam surowiec nie będzie ulegał obróbce. Warunki eksploatacji złoża A są korzystne. Teren górniczy, będący przestrzenią przewidywanych wpływów robót górniczych obejmie powierzchnię nieruchomości gruntowej (części działki nr 59 zlokalizowanej poza granicami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), na której planowana jest eksploatacja. Po wyeksploatowaniu kruszywa ze złoża A zgodnie z uzyskaną koncesją obszar wyrobiska zostanie zrekultywowany i zagospodarowany. Planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Przedmiotowe przedsięwzięcie przy zastosowaniu przedstawionej technologii nie będzie wiązać się z ryzykiem wystąpienia katastrof naturalnych i budowlanych. Ze względu na skalę i charakter przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie podlegać ryzyku związanemu ze zmianami klimatu. Teren inwestycji zlokalizowany jest w dorzeczu W. w obszarze jednolitych części wód powierzchniowych: [...] M. od źródeł do M. bez M. oraz obszarze jednolitej części wód podziemnych [...]. Ze względu na skalę, charakter i zakres przedmiotowego przedsięwzięcia stwierdzono, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie stwarzać zagrożeń dla osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód, w tym będzie odbywało się w sposób zapewniający nienaruszalność przepisów prawnych dotyczących ochrony wód, określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W. Planowana do realizacji inwestycja znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu M. i M. ustanowionego Rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 18, poz. [...]). Obszar ten został utworzony w celu ochrony niezwykle cennych walorów przyrodniczych i krajobrazowych dolin rzek M. i M. wraz z rzekami o naturalnych korytach na zdecydowanej części przebiegu oraz terenów położonych w ich sąsiedztwie. W granicach obszaru znajduje się także część Parku Krajobrazowego [...] oraz fragment jego otuliny. Sama inwestycja położona jest jednak poza strefą potencjalnego oddziaływania na doliny ww. rzek. Nie będzie zatem wpływać negatywnie na cele ochrony obszaru. Ponadto, planowane przedsięwzięcie nie narusza żadnych zakazów ani zaleceń dla Obszaru Chronionego Krajobrazu M. i M. ustalonych Rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, ponieważ na chwilę obecną nie mają one zastosowania. W związku z powyższym projektowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie negatywnie oddziaływać na poszczególne elementy przyrody ożywionej, w szczególności florę, a zatem nie widzi się przeciwwskazań do jej realizacji. Ze względu na lokalizację i charakter inwestycji nie istnieje możliwość wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Na podstawie informacji zawartych w raporcie można stwierdzić brak możliwości wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności. Przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno w fazie eksploatacji jak i w fazie realizacji przy zachowaniu odpowiednich środków i technik nie powinno znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie inwestor przedłożył raport oddziływania na środowisko, stosownie do brzmienia art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowisko państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w tej sprawie było zbędne. Ponadto, postępowanie w sprawie uzgodnienia decyzji z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] Postępowanie zostało następni uzupełnione w zakresie precyzyjnego określenia tras transportu kruszywa, zawartego w aneksie do raportu złożonym w dniu 28 maja 2015r. Analizy te musiały być więc wzięte pod uwagę w postępowaniu prowadzonym przez RDOŚ w Ł. w postanowieniu uzgodnieniowym z dnia [...]. Zdaniem organu powyższe oznacza, że w postanowieniu uzgadniającym zaakceptowana została nie tylko nowa trasa transportu (czego potwierdzeniem jest pkt 1.21 postanowienia), ale także wyniki analiz wykonanych ponownie w związku ze zmienioną trasą transportu kruszywa. W ocenie Kolegium, przedstawiony w sprawie raport jest kompletny i wyczerpująco opisuje wpływ inwestycji na wszystkie elementy środowiska, w tym także na wody podziemne. Organ podniósł także, że zmiana stosunków wodnych następuje w wyniku obniżenia lustra wody, które w tym przypadku mogłoby być wywołane wypompowaniem wody z wyrobiska. Jak natomiast wskazano w pkt 2.4.6 raportu, w trakcie eksploatacji nie przewiduje się prowadzenia prac odwadniających. Oznacza to, że wydobycie kopaliny, na pewnej głębokości, będzie prowadzone spod wody (str. 84 raportu). Raport zawiera także wymaganą prawem analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. W analizie tej wskazano raz jeszcze, że planowana technologia nie przewiduje obniżenia poziomu wód gruntowych. Ponadto, raport wraz z aneksem z maja 2012r. zawiera szczegółowe wyjaśnienie proponowanego przez inwestora wariantu z punktu widzenia rozwiązania najbardziej korzystnego dla środowiska, w tym w zakresie uciążliwości inwestycji związanej z pyleniem spowodowanym poruszającymi się po drodze samochodami. Raport zawiera także przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji. Organ dodał, że w sprawie zagwarantowany został także udział społeczeństwa Organ przypomniał, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy). Końcowo organ podkreślił, że raport o oddziaływaniu na środowisko stanowiący podstawowy dowód w przedmiotowym postępowaniu oraz pozostałe dokumenty zgromadzone przez organ I instancji, jak też ustalenia dokonane w postępowaniu odwoławczym są wystarczające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli W. B., P. B., M. B., A. B., P. B., wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 138 ust. 1 k.p.a. pkt 1 przez jego niezastosowanie oraz pkt 2 przez przyjęcie, że istnieją podstawy do wydania decyzji w oparciu o ten przepis. Ponadto, zarzucili naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która została wydana bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Ich zdaniem w sprawie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez wskazanie przez Kolegium drogi wywozu urobku. Kolegium dokonało tej czynności w sposób niepełny i z naruszeniem interesów osób, które już w poprzednich postępowaniach protestowały przeciwko możliwości wywozu urobku na odcinku drogi "biegnącej na północ" tj. odcinku od ul. B do ul. A. Skarżący wyjaśnili, że działka inwestora graniczy na całej swojej długości z ich nieruchomością i jest położona na zachód od wspólnej granicy. Siedlisko skarżących z domem mieszkalnym jest położone kilkadziesiąt metrów na wschód od działki, gdzie ma być prowadzona działalność. Skarżący podnieśli, że decyzja Wójta Gminy B. jest prawidłowa i została oparta na prawidłowym zastosowaniu norm prawnych, które zostały w niej powołane, a ponadto uwzględnia wszystkie faktyczne okoliczności, jakie występują w sprawie oraz skutki, jakie w środowisku naturalnym i w przestrzeni wokół planowanego obszaru wydobycia, z uwzględnieniem ukształtowania powierzchni samej działki nr 59 i działek sąsiednich, spowoduje działalność w postaci wydobywania piasku. Decyzja Wójta Gminy B. uwzględniała ponadto, że właściciel działki (ojciec wnioskodawcy) nie uprawiał jej rolniczo mimo, że sama działka tworzyła wraz z obszarem ją otaczającym obszar rolniczy. Uwzględniała także protesty okolicznych mieszkańców. Wyjaśnili, że planowana inwestycja przewiduje eksploatację piasku, co oznacza zgodę na naruszenie równowagi pozwalającej na rolnicze wykorzystywanie sąsiednich gospodarstw, a także spowoduje odsłonięcie zgromadzonych na działce inwestora odpadów i ich ponowne przemieszczanie, co musi wywołać skażenie środowiska. Zarzucili, że SKO nie wzięło pod uwagę faktu, że wnioskodawca oraz jego pracownicy będą przebywać na obszarze eksploatacji tylko przez kilka/kilkanaście godzin dziennie. Dla mieszkających kilkadziesiąt metrów od linii wyznaczonej, jako granica odkrywki, uciążliwość kopalni będzie trwała cały czas. Dodali, że SKO nie określiło odległości od miejsca tankowania (a także napraw oraz garażowania) maszyn używanych do wydobycia i przemieszczania urobku. W opinii skarżących Kolegium nie wzięło pod uwagę ani ukształtowania terenu, ani sposobu gospodarowania oraz stosunków wodnych na obszarze sąsiadującym z planowaną kopalnią. Tymczasem obszar wsi R. jest obszarem z deficytem wody. Ich zdaniem zachowanie tylko 6 m pasa od granicy działki, jak również głębokość eksploatacji, w warunkach terenowych, jakie występują w obszarze oddziaływania kopalni, uniemożliwi im wykorzystanie rolnicze niemal połowy gospodarstwa. Skargę do Sądu złożył także E. H., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 77 § 1 k.p.a. w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieaktualnym, nieuwzględniającym aktualnego stanu prawnego Raporcie o oddziaływaniu na środowisko, nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, szczególnie w zakresie wpływu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi R., a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; b) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli c) art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na korzyść strony odwołującej się, w przypadku gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, d) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która w części zaskarżonej decyzji przyjęła cechy oceny dowolnej, e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie w zaskarżonej decyzji wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, f) art. 8. K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, g) art. 6. k.p.a. poprzez uchylenie się poprzez jego niezastosowanie; h) art. 66 ust. 1 i art. 62 ust. 1 u.i.ś. poprzez nienakazanie wnioskodawcy zmiany Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie uwzględnienia informacji umożliwiających analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 ustawy w odniesieniu do aktualnego stanu prawnego wynikającego z uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi R., i) art. 79 ust. 1 ustawy i art. 10 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający stronom udział w postępowaniu przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i poprzez niezapewnienie przez organ możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, j) art. 80 ust. 2 i 3 ustawy poprzez wydanie decyzji w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i bez analizy planowanego przedsięwzięcia pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego organ II instancji oparł się wyłącznie na treści Raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz na treści Aneksu do Raportu. Nie odniósł się do uwag, skarg, wniosków, protestów składanych przez strony postępowania oraz przez społeczeństwo oraz do materiału dowodowego zabranego w toku dwóch rozpraw administracyjnych.. W ocenie skarżącego odwołanie nie stanowiło dla Kolegium podstawy do oceny, że doszło do zmiany wniosku. Skarżący wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi R. przewiduje przeznaczenie terenów w obrębie działki 59 i działek sąsiednich (w tym działki skarżącego) pod zabudowę mieszkaniową. Zmiana planu nastąpiła już po uzgodnieniach planowanego przedsięwzięcia z RDOŚ, zatem Kolegium zobowiązane było do uzyskania ponownych uzgodnień i ustalenia czy planowane przedsięwzięcie będzie szkodliwe dla środowiska, już nie pod kątem oddziaływania na tereny rolnicze, w odniesieniu do ustaleń Raportu, ale pod kątem terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioski raportu mogą być nieaktualne. Nie wiadomo chociażby, czy nie zostaną przekroczone normy hałasu dla najbliższej czy hipotetycznej zabudowy. Ponadto, jeśli powierzchnia obszaru górniczego, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górniczego, jest obszarem górniczym równa wielkości całego złoża, to organ wydając decyzję wyszedł poza zakres żądania i wydał decyzję również na obszar działki 59 należącą do złoża, a przeznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową. Tym samym, zdaniem skarżącego, sentencja decyzji ograniczająca obszar wydobycia kopaliny jest niespójna i sprzeczna z treścią decyzji i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucił, że Kolegium naruszyło art. 10 § 1 K.p.a., gdyż nie dało stronom możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a takim niewątpliwie nowym materiałem dowodowym była treść odwołania uznana przez organ za fragment wniosku wnioskodawcy. Zwłaszcza, że zmiana wniosku stała się praktycznie jedyną podstawą do wydania wnioskodawcy decyzji pozytywnej. Tymczasem strony nie mogły odnieść się do zmiany wniosku, gdyż o tej zmianie nie wiedziały. Tak prowadzone postępowanie nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej, narusza zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania stron, a tym samym jest niezgodne z art. 8 § 1 k.p.a. Jedocześnie naruszenie przez organ II instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu spowodowało, iż strony te nie mogły skutecznie złożyć wniosków dowodowych, w tym odnoszących się do uzupełnienia materiału dowodowego. Skarżący zwrócił także uwagę na brak przeprowadzonych konsultacji z mieszkańcami okolicznych wsi, który został potwierdzony w składanych wnioskach i skargach, a ostatecznie na rozprawach administracyjnych, jednak organ II instancji w ogóle się do nich nie odniósł. Podkreślił, że mieszkańcy nie zgadzali się na transport w kierunku wschodnim odnosząc się do treści Raportu, ale także wskazując, że druga droga dojazdowa, w kierunku zachodnim jest jeszcze gorszym rozwiązaniem, gdyż jest to droga gruntowa, która w wyniku użycia ciężkiego transportu ulegnie degradacji, a transport tą drogą zagrażać będzie bezpieczeństwu mieszkańców, szczególnie mieszkańcom miejscowości S i ulicy A w B. Zdaniem strony Kolegium w ogóle nie wzięło pod uwagę faktu, że wjazd i wyjazd z terenu kopalni odbywać ma się przez tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową (fragment działki nr 59), co jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi R. W ocenie skarżącego organ zobowiązany był zażądać od wnioskodawcy wyznaczenia dróg wjazdu i wyjazdu w kopalni poza obszarem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zmiany Raportu oddziaływania na środowisko w zakresie oddziaływania nowo wyznaczonej drogi na tereny mieszkaniowe. W opinii skarżącego decyzja Kolegium narusza koncepcję rozwoju R., gdyż realizacja inwestycji uniemożliwi budowę planowanego wodociągu, doprowadzi do ograniczenia rozbudowy w tej miejscowości, zwłaszcza, że większość terenów pod zabudowę położonych jest w pobliżu planowanej kopalni oraz spowoduje zmniejszenie wartości nieruchomości. W odpowiedzi na skargę W. B., P. B., M. B., A. B., P. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazana w decyzji trasa transportu kopaliny została określona na podstawie przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko i zaakceptowana przez organ wyspecjalizowany, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. Analogiczne sprawa przedstawia się w przypadku wpływu inwestycji na wody podziemne. Z treści Raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie przewiduje się zmiany stosunków wodnych na terenach sąsiednich. Pozostałe argumenty skargi dotyczące działalności pozarolniczej prowadzonej przez ojca inwestora mają natomiast, zdaniem Kolegium, charakter pozaprawny i muszą pozostawać bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę E. H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Kolegium podniosło, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło szczegółowo motywy podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Kolegium wydana decyzja nie narusza prawa, w tym zarówno przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, jak też przepisów prawa procesowego. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 roku sąd zarządził połączenie spraw z obydwu skarg w trybie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.2018.1302., dalej jako p.p.s.a.), celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części Sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). W myśl art.134p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Rozpoznając skargi w granicach tak zakreślonej kognicji uznać należy je za uzasadnione. Kontroli sądu poddana została decyzja reformatoryjna, wydana w rybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ II instancji uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zaskarżoną decyzją SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy B. o odmowie wydania decyzji środowiskowej i jednocześnie ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia podlegającego na wydobywaniu kopaliny pospolitej - piasków metodą odkrywkową ze złoża A, realizowanego na działce nr 59 w miejscowości R., gm. B. Trafne są zarzuty skarg, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art., 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organ odwoławczy bowiem nie w pełni uwzględnił zmieniony stan faktyczny i prawny sprawy oraz nie dokonał wyczerpującej weryfikacji materiału dowodowego w kontekście zmiany stanu prawnego, o czym niżej. Bezsporne jest, że planowane przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu kruszywa należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 40a rozporządzenia, dla którego zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Bezsporne jest również, że w toku postępowania, po orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tej sprawie - sygn. akt II SA/Łd 294/15 i II SA/Łd 997/15 - zmienił się stan prawny, gdyż Rada Gminy w dniu [...] podjęła uchwałę nr [...], którą uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z jego postanowieniami część działki nr 59, dotychczas będąca terenem rolniczym stała się terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Warto też zaznaczyć, że w myśl art. 80 ust. 3 ustawy (ust. 3 dodany został przez art. 7 pkt 9 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2014 r., poz.1133) zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2015 r.) w przypadku działalności określonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze, innej niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin (czyli jak w niniejszej sprawie – przedsięwzięcia wymagającego koncesji na wydobycie piasku), kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia jest nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, oraz w odrębnych przepisach. Zgodnie również z art. 7 ust.1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawa jest możliwe tylko wtedy, gdy nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Określony w planie sposób zagospodarowania części działki 59 wyklucza realizację spornej inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora. Granica planu dzieli działkę nr 59 ( na której udokumentowane jest złoże kruszywa) na dwie części, przeznaczając część objętą planem pod zabudowę jednorodzinną (2MN), część poza planem pozostaje nieruchomością o charakterze rolniczym. Dla terenu oznaczonego symbolem 2MN plan przewiduje m.in. w § 8 ust. 3 pkt 1 zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w pkt 6 zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Zapisy planu wykluczają zatem możliwość lokalizacji kopalni piasku na części nieruchomości, ale i zmieniając przeznaczenie terenu mogą wpływać na ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. inwestycji na najbliższe otoczenie. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że w odwołaniu inwestor zmodyfikował wniosek co do granic terenu inwestycji. Z akt administracyjnych wynika, że pełnomocnik wnioskodawcy w toku postępowania, w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia 19 września 2017 r., wyraźnie podtrzymał wniosek z dnia 30 grudnia 2011 r. dotyczący całej działki nr 59. Natomiast w odwołaniu inwestor wyraził jedynie przekonanie, że to organ w decyzji winien zmodyfikować wyznaczenie terenu inwestycji. Nie jest to jednak w ocenie sądu wypowiedź, którą można uznać za jednoznaczną modyfikację wniosku. Określenie terenu inwestycji należy do inwestora, musi być precyzyjne i nie budzące wątpliwości, nie jest to element wniosku, którego treści można domniemywać. Zgodnie z zasadą ogólną, dającą się wyprowadzić m.in. z art. 61 § 1 i 2 k.p.a., organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - jak każdy organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające wniosku strony (art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej) - jest związany wnioskiem, w tym także co do zakresu przedmiotowego planowanego przedsięwzięcia. Dodatkowo wskazać należy, że nie byłoby wystarczającym sprecyzowanie wniosku przez prostego stwierdzenie o ograniczeniu terenu inwestycji do obszaru poza planem. Inwestycja obejmuje bowiem wydobycie kruszywa, inwestor winien zatem precyzyjnie zakreślić granice obszaru górniczego, a więc całości przedsięwzięcia, zgodnie z definicją obszaru górniczego, zawartą w art. 6 ust.1 pkt 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W ocenie sądu nie jest wystarczające określenie, że teren inwestycji ogranicza się do terenu nieobjętego ustaleniami m.p.z.p. Organ nie wyjaśnił w jakiej części ograniczonej planem nieruchomości znajduje się złoże i czy istnieje zgodność ograniczenia terenu inwestycji w sentencji decyzji (poza granicami planu) ze wskazaną w jej uzasadnieniu wielkością złoża i obszaru górniczego, obejmującego 1,99 ha, czyli z całością przedsięwzięcia. Obszar górniczy bowiem to nie tylko miejsce wydobycia kopaliny, ale przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobycia kopaliny, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów, podziemnego składowania dwutlenku węgla oraz prowadzenia robót górniczych niezbędnych do wykonywania koncesji. W konsekwencji, jeżeli w toku postępowania organ dojdzie do przekonania, że dla pewnej części wnioskowanego przedsięwzięcia nie jest możliwe określenie środowiskowych uwarunkowań, to bez uzyskania uprzedniej zgody wnioskodawcy, wyrażającej się w odpowiednim zmodyfikowaniu przezeń zakresu wniosku - organ nie jest władny określić środowiskowych uwarunkowań jedynie dla (pozostałej) części wnioskowanego przedsięwzięcia. W takim przypadku winien on odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań w całości. Przede wszystkim jednak należy zwrócić uwagę że postępowanie wyjaśniające, zwłaszcza Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, jak i uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zostały sporządzone w 2012 i w 2015 roku. Nie uwzględniają one istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego w 2016 roku, a więc stanu prawnego nieruchomości, aktualnego w dacie wydania decyzji. Plan ten zmienił istotnie sposób zagospodarowania przede wszystkim części nieruchomości inwestora, jak i nieruchomości sąsiednich, przeznaczając je w pod zabudowę mieszkaniową. Oznacza to bezpośrednie zbliżenie terenu zabudowy mieszkaniowej do terenu planowanej inwestycji. Ponownych wyjaśnień i rozważań wymagają zatem ustalenia, dotyczące zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwzględnieniem aktualnych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Korekty może też wymagać sposób zorganizowania transportu wydobywanego kruszywa w związku z ustaleniami planu. Trafnie skarżący zwracają uwagę np. na okoliczność, że wg ustaleń organu transport ten miałby odbywać się nieruchomością przeznaczoną pod zabudowę mieszkaniową. Przy czym nie ma znaczenia fakt, że owo zbliżenie zabudowy mieszkaniowej do terenu inwestycji dotyczy nieruchomości, należącej do inwestora. Ocena środowiskowa jest oceną przedmiotową a nie podmiotową w tym sensie, że określa wpływ przedsięwzięcia na otoczenie, w tym na określone kategorie nieruchomości w zależności od ich sposobu zagospodarowania, czy określonego planem przeznaczenia, kwestie własności pozostają bez znaczenia. Wobec powyższego, skoro ocena środowiskowa nie uwzględnia aktualnego stanu prawnego, przeznaczenia nieruchomości, określonego w m.p.z.p. nadto wnioskodawca nie zmodyfikował w sposób wyraźny wniosku, a jak przyznało Kolegium planowana kopalnia kruszywa pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem terenu oznaczonym w planie dla jednostki 2MN, czyli w świetle art. 80 ust. 3 ustawy narusza przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaskarżoną decyzję uznać należy za błędną i wymagającą wyeliminowania z obrotu prawnego. Dodatkowo wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji brak określenia sposobu monitorowania na etapie prowadzenia przedsięwzięcia, choć został on wskazany w raporcie. Reasumując, nieuwzględnienie zmiany stanu prawnego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zmieniającego przeznaczenie części terenu inwestycji i nieruchomości sąsiednich czyni nieaktualnym dowód w postaci raportu, jaki i uzgodnień, zwłaszcza uzgodnienie RDOŚ. Zatem organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postepowania, obligujących do zebrania materiału dowodowego i jego wyczerpującej oceny , to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uchybienie powyższe niewątpliwie miało wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do ustalenia uwarunkowań środowiskowych, nie odnoszących się do sposobu zagospodarowania nieruchomości zgodnych z postanowieniami planu. Reformatoryjny charakter zaskarżonej decyzji przesądza o zakresie rozstrzygnięcia sądu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien rozważyć, czy możliwe jest uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w zakresie uaktualnienia raportu, opinii i uzgodnień, oceny zakresu odziaływania inwestycji na środowisko, również weryfikacji proponowanych rozwiązań kwestii transportu w ramach postępowania odwoławczego, czy też konieczne będzie przekazanie sprawy organowi I instancji. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono z mocy art. 200 p.p.s.a. ał