II SA/Łd 731/04

Dnia 6 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Stępień, Sędzia WSA J. Sekunda-Lenczewska (spr.), Asesor WSA E. Cisowska-Sakrajda, Protokolant T Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. - Decyzją z dnia [...], znak: [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 48 ust. 3 w związku z art. 16 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U. Nr 228, poz.2255 zmieniony Dz.U. z 2004r. Nr 35, poz.305; Nr 64. poz.593 ) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o odmowie przyznania S. D. zasiłku pielęgnacyjnego. W wyniku odwołania wniesionego przez S. D. decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca wyraźnie określił warunki przyznania świadczeń rodzinnych oraz zasady ich wypłaty i decyzja o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jest prawidłowa, odpowiednia do dokumentów zebranych w aktach sprawy i unormowań dotyczących świadczeń rodzinnych. Z dokumentów tych wynika, że w przypadku odwołującego brak jest jednej z niezbędnych przesłanek art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych tj. powstania niepełnosprawności do ukończenia 21 roku życia. Nie zgadzając się z w/w decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, S. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wywodząc podobnie jak w odwołaniu, iż nie posiada środków finansowych na jedzenie i leki. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu swojej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2005r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę, złożył również do akt sprawy pismo, w którym skarżący S. D. cofnął skargę i wyjaśnił, że w związku z zaliczeniem do znacznego stopnia niepełnosprawności uzyskał prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Wobec powyższego pełnomocnik organu złożył wniosek o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. S. D. w piśmie z dnia 6 kwietnia 2005r. złożył oświadczenie woli, iż cofa skargę w związku z zaliczeniem go do znacznego stopnia niepełnosprawności i uzyskaniem prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Oświadczenie o cofnięciu skargi złożył również pełnomocnik skarżącego. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, nie spowoduje ono również utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wobec powyższego należało uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, postępowanie w sprawie umorzyć.