II SA/Łd 733/15

Dnia 16 września 2015 roku Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W.P. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji dotyczącej naliczenia odsetek od nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych p o s t a n a w i a odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika, umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. AG II SA/Łd 733/15 U z a s a d n i e n i e W związku ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji dotyczącej naliczenia odsetek od nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych W.P. wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i dwojgiem dzieci. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, która generuje straty (22.490,96 zł), zaś mąż pracuje w Irlandii i deklaruje dochód netto w kwocie 1800 euro. Małżonkowie posiadają dom o powierzchni 146 mkw., usytuowany na działce o powierzchni 30 arów, a także oszczędności w kwocie 400 zł. Na majątek składa się ponadto samochód osobowy X z 2001 r. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni oświadczyła, że znajduje się w "dość trudnej sytuacji materialnej". Podała również, że posiada zobowiązania w postaci kredytu na telewizor, którego miesięczna rata to 230 zł. Oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Zgodnie zaś z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jako że skarżąca jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Mając natomiast na uwadze sytuację materialną i osobistą przedstawioną przez wnioskodawczynię uznać należało, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie w zakresie dotyczącym ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Uprawnione jest bowiem twierdzenie, iż strona nie może być zaliczona do kręgu osób ubogich, którym należy przyznać prawo pomocy. Otóż, strona posiada dom o powierzchni 146 mkw., który wybudowała w ciągu ostatnich lat (co jest wiadomym z urzędu z zestawienia oświadczeń skarżącej o stanie majątkowym składanych do sprawy m.in. o sygn. akt II SA/Łd 361/11). Mąż skarżącej otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1800 euro netto. Co prawda skarżąca deklaruje stratę z prowadzonej działalności gospodarczej, jednak podkreślenia wymaga, że strata w zakresie prowadzonej działalności jest co do zasady jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, które to koszty są wynikiem decyzji gospodarczych danego podmiotu, nie oznacza natomiast realnego braku środków finansowych. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG