II SA/Łd 735/16

Dnia 29 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 roku sprawy ze skargi Zarządu Powiatu Łowickiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23), powoływanej dalej jako "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie dokonywanego z urzędu zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w Ł., obręb K. ozn. nr ew. działki 4667/67 o pow. 0,1343 ha, stanowiącej własność Powiatu Łowickiego. Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta Ł. ww. decyzją zatwierdził dokonywany z urzędu podział nieruchomości pozostającej w trwałym zarządzie Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Ł. na działki: ozn. nr 4667/81 o pow. 0,1164 ha przeznaczonej pod tereny zabudowy usługowej i ozn. nr ew. 4667/82 o pow. 0,0179 ha przeznaczonej pod tereny dróg publicznych - ulicę dojazdową. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji Zarząd Powiatu Łowickiego, reprezentowany przez Starostę Łowickiego, wskazał, że jakkolwiek podział jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego, to jednak w wyniku podziału nieruchomości wyjście awaryjne z budynku będzie miało miejsce wprost na ulicę. Dodatkowo pismem z dnia 5 maja 2016r. Zarząd Powiatu Łowickiego podkreślił, że mimo wyrażonej negatywnej opinii do przeprowadzonego podziału nie została jednak ona uwzględniona przez organ I instancji. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że dopuszczalność podziału nieruchomości określona jest w art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2015r. poz. 1774 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.g.n." – zgodnie, z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność z ustaleniami planu, w myśl art. 93 ust. 1 u.g.n., dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że zasadą jest, iż podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Za osoby takie, zgodnie z jednolicie przyjętym stanowiskiem w orzecznictwie, uważa się właściciela nieruchomości bądź jej użytkownika wieczystego. Niemniej bez wniosku właściciela nieruchomości jej podziału można dokonać w przypadkach wskazanych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli m.in. wówczas, gdy podział ten jest niezbędny do realizacji celów publicznych (art. 97 ust. 3 ustawy). W myśl art. 6 pkt 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Dalej Kolegium wyjaśniło, że dla obszaru, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., fragment obszaru urbanistycznego K. w rejonie ulic: [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014r., poz. 2019). Działka nr 4667/67, obręb geodezyjny K., wg tego planu posiada następujące przeznaczenie: w części przeznaczona jest pod tereny zabudowy usługowej ozn. na rysunku planu symbolami 5.135.U i 5.137.U i w części pod tereny dróg publicznych - ulicę dojazdową ozn. na rysunku planu symbolem 5.148. KD-D. Symbol ten określa wg treści planu następujące przeznaczenie i szczególne warunki zagospodarowania oraz ograniczenia w użytkowaniu dla terenu: 1) przeznaczenie terenu: tereny dróg publicznych - ulica dojazdowa; 2) zasady i warunki zagospodarowania terenu: a) jezdnia o nawierzchni twardej, b) jezdnia placu do zawracania o promieniu minimum 6 m. Zgodnie z przedłożonym wstępnym projektem podziału nieruchomość podlega podziałowi na działki : ozn. nr ew. 4667/82 o po w. 0,0179 ha z przeznaczeniem na drogę publiczna - drogę dojazdową i ozn. nr 4667/81 o pow. 0,1164 ha z przeznaczeniem pod tereny zabudowy usługowej. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawartymi w § 7 pkt 11 jako tereny dróg publicznych - ulicę dojazdową oznaczoną symbolem KD-D należy rozumieć przeznaczenie ograniczone do zachowania istniejących oraz realizacji projektowanych ulic o klasie dojazdowa, o pasie drogowym określonym liniami rozgraniczającymi. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podkreślił, że analiza załącznika mapowego ze wstępnym projektem podziału oraz część graficzna planu wskazują, iż projektowany podział nie stoi w sprzeczności z planem miejscowym i przepisami prawa, regulującymi kwestię podziałów nieruchomości, zawartymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Usytuowanie przedmiotowej działki względem projektowanego zamierzenia publicznego pociąga za sobą konieczność dokonania jej podziału w sposób przedstawiony w załączniku do zaskarżonej decyzji poprzez wydzielenie działki o nr 4667/82 o pow. 0,0179 ha. Na tej podstawie Kolegium uznało, że stosownie do treści art. 97 ust. 3 u.g.n., Burmistrz Miasta Ł. mógł dokonać podziału z urzędu, ponieważ podział ten jest niezbędny do realizacji celu publicznego. Nieruchomość, będąca przedmiotem podziału stanowi własność Powiatu Łowickiego. W takim przypadku niezbędne było zasięgnięcie opinii Zarządu Powiatu Łowickiego, o czym mowa w art. 97 ust. 5 u.g.n. Zarząd Powiatu Łowickiego w opinii nie wyraził zgody na przeprowadzenie podziału po ścianie budynku z uwagi na znajdujące się na tej ścianie wyjście awaryjne z budynku oraz świetliki. Zaakceptował jednocześnie podział nieruchomości wykraczający poza budynek, natomiast przy budynku szkoły zaproponował przeprowadzenie podziału po linii chodnika. Kolegium podkreśliło, że wszczęcie postępowania z urzędu jak i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektowanego podziału nieruchomości nie jest uzależnione od woli właściciela nieruchomości lecz wynika z władztwa publicznego zastosowanego wobec prawa własności. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, ma moc wiążącą tak, jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany dopóki nie zostanie zmieniony, bez względu na to jak właściciele nieruchomości oceniają zawarte w nim rozwiązania. Ustalenia planu miejscowego regulują status prawny konkretnych nieruchomości, położonych na obszarze planu. Treść tego aktu, wraz z innymi przepisami, determinuje zatem sposób wykonywania własności. Zaznaczono także, że skutki uchwalenia planu miejscowego w zakresie kształtowania sposobu wykonywania prawa własności mogą być daleko idące np. poprzez ograniczenie sposobu zagospodarowania lub przeznaczenie na cel publiczny, albo całkowity zakaz zabudowy. Plan miejscowy upoważnia bowiem jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej. Wszelkie uwagi właściciela gruntu, dotyczące podziału nieruchomości, zmierzającego do realizacji celu publicznego mogły być skuteczne, gdyby zostały zgłoszone na etapie procedury planistycznej. Organ odwoławczy stwierdził, że podział został zaprojektowany według linii rozgraniczających teren drogi publicznej - ulicy dojazdowej i stanowi podstawę do przeprowadzenia podziału nieruchomości bezwzględnie w miejscu ich usytuowania. Na etapie podziału nieruchomości nie ma możliwości ich korygowania. Wydzielenie działki gruntu pod drogę publiczną nie wpłynęło zasadniczo niekorzystnie na możliwość zagospodarowania działki, zabudowanej budynkiem Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Ł. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożył Zarząd Powiatu Łowickiego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 96 ust. 1 w związku z art. 97 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię skutkującą zatwierdzeniem podziału nieruchomości pomimo wydania negatywnej opinii przez skarżącego. Po drugie zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta Ł., podczas gdy decyzja ta winna zostać uchylona w całości i przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; 2. art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i tym samym niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w ocenie skarżącego doprowadziło do naruszenia przez organ administracji zasady legalności jego działania i obowiązku nałożonego na niego ustawą w postaci stania na straży praworządności; 3. art. 77 § 1 w związku z art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, w szczególności poprzez pominięcie opinii skarżącego i dokonanie błędnych ustaleń, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji opartej na arbitralnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi Zarząd Powiatu Łowickiego wyjaśnił, że przez cały czas trwania postępowania podziałowego podtrzymywał swoje stanowisko, zgodnie z którym nie wyraża zgody na przeprowadzenie podziału po ścianie budynku (Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Ł.) z uwagi na znajdujące się na tej ścianie wyjście awaryjne oraz świetliki. Niewątpliwie tak bliskie sąsiedztwo ulicy stwarza bezpośrednie zagrożenie dla pracowników i uczniów, przebywających w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Ł. W związku z tym skarżący proponował przeprowadzanie podziału przy szkole po linii chodnika. Tożsame stanowisko zajęła Dyrektor Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Ł. podczas czynności przyjęcia przebiegu granic nieruchomości. Pomimo tego organy obu instancji nie uwzględniły uwag ani właściciela, ani Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Ł., w którego trwałym zarządzie nieruchomość się znajduje. Zdaniem strony skarżącej, warunki podziału nieruchomości nie są co do zasady objęte ani obligatoryjnym, ani fakultatywnym zakresem planu miejscowego. Do podziału nieruchomości stosuje się odrębną procedurę, którą przeprowadza uprawniony geodeta, natomiast wykreślone na planie zagospodarowania przestrzennego linie podziału mogą stanowić jedynie ewentualny (informacyjny) przebieg granic działek, a nie wiążące zasady dokonania podziału konkretnej nieruchomości. Natomiast zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie z powyższych względów organy nie mają prawa narzucić właścicielowi nieruchomości dzielonej przebiegu granic działek powstałych po podziale, gdyż o tym, jak podzielić nieruchomość, ma prawo decydować wyłącznie właściciel. W ocenie skarżącego, proponowane przez niego uwagi w toku prowadzonego postępowania podziałowego powinny zostać uwzględnione, gdyż proponowana zmiana nie wpłynie na możliwość realizacji celu publicznego, a znacząco przyczyni się do zapewnienia bezpieczeństwa pracowników i uczniów, przebywających w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Ł. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. W ocenie Kolegium fakt, że celem podziału nieruchomości jest wyznaczenie terenu na budowę drogi publicznej przesądza o tym, że decyzja o zatwierdzeniu tego projektu podziału mogła być wydana z urzędu i niezależnie od tego, że nieruchomość ulegająca podziałowi jest oddana w trwały zarząd. Według art. 97 ust. 3 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać z urzędu w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych. Po drugie, gdy nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. Zatem, mimo że nieruchomość, będąca przedmiotem podziału, jest w trwałym zarządzie Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Ł., to jej podział mógł być dokonany z urzędu w oparciu o art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium dodało, że art. 6 ust. 1 u.g.n. określa, że celem publicznym jest, między innymi, wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, a sieć dróg publicznych jest kształtowana w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Powyższe wynika wprost z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r., poz. 778 ze zm. ). Konkretyzacją tego zapisu jest wskazanie, w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako obowiązkowego elementu każdego planu miejscowego określenie przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zaś w art. 15 ust. 3 pkt 4a ww. ustawy określono, że w planie miejscowym w zależności od potrzeb umieszcza się granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Wytyczenie dróg w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i nadanie im w treści planu parametrów technicznych właściwych do zakwalifikowania ich do dróg publicznych, jest wystarczające do uznawania późniejszej czynności wydzielenia gruntów pod te drogi za realizację celu publicznego. Celowość zaprojektowania drogi w takim kształcie pozostaje poza granicami postępowania o podziale nieruchomości. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i ma wiążący charakter dla organu dokonującego podziału nieruchomości. W związku z tym poza oceną Kolegium w decyzji podziałowej pozostaje kwestia zasadności wyznaczenia w bezpośrednim sąsiedztwie budynku przebiegu drogi publicznej i jej parametrów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja, naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja podziałowa, wydana z urzędu, w trybie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., w związku z niezbędnością części podlegającej podziałowi nieruchomości, stanowiącej działkę o geodezyjnym numerze 4667/67, położonej w Ł. w obrębie K. do realizacji celu publicznego – drogi publicznej, oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KD-D. Przedmiot sporu stanowił przy tym nie tyle sam cel publiczny i z konieczność dokonania podziału nieruchomości, lecz przebieg granic nowo wydzielonych działek. Strona skarżąca podnosiła bowiem, że podział dokonywany po obrysie budynku, wiązać się będzie z niebezpieczeństwem dla uczniów i nauczycieli, przebywających w budynku, w którym znajduje się siedziba Ośrodka Szkolno – Wychowawczego. Opiniując negatywnie projekt podziału, skarżący sformułował przy tym własną propozycję podziału, która przebieg granicy pomiędzy działkami, biegnącej wzdłuż budynku, sytuuje w linii chodnika. W jego ocenie również, wyznaczenie przebiegu drogi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma charakter jedynie "informacyjny", zaś o przebiegu granic wydzielonych działek decydować może wyłącznie właściciel. Stanowiska tego nie sposób wszakże podzielić. Zauważyć bowiem trzeba, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc aktem powszechnie obowiązującym. Taki charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa powszechnie obowiązującego przesądza zaś o tym, iż nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny już w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej. Jeśli bowiem plan miejscowy w sposób jednoznaczny przesądza o przebiegu drogi publicznej, to podział służący wydzieleniu działek koniecznych dla realizacji tej drogi jest niezbędny dla osiągnięcia celu publicznego jakim jest zastosowanie się do przepisów prawa miejscowego określających przebieg drogi publicznej i wydzielenie gruntów pod te drogi. Analogiczne stanowisko jest powszechnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w szczególności w wyrokach NSA z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 410/07, z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 272/11, z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 274/11 oraz w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 424/12 i z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 378/10, w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Po 1122/13, w Białymstoku z dnia 24 czerwca 2014r., sygn. akt II SA/Bk 921/13 (wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Ewentualna konieczność weryfikacji niezbędności podziału do realizacji celów publicznych, do których zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. zalicza się wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, zaistniałaby jedynie w sytuacji, w której przepisy planu miejscowego sformułowane byłyby w sposób pozostawiający uznaniu właściwych podmiotów stosujących prawo miejscowe dokładny przebieg drogi publicznej, względnie jej parametry, takie jak na przykład szerokość. Dopiero bowiem w takiej sytuacji gdy prawodawca lokalny nie dokonałby jednoznacznych ustaleń w tym zakresie, koniecznym byłoby weryfikowanie czy planowany podział nie narusza słusznego interesu właściciela dzielonej nieruchomości, względnie wyważanie interesu społecznego w urządzeniu i korzystaniu z drogi publicznej o maksymalnych przewidzianych w planie parametrach oraz słusznego interesu właściciela dzielonej nieruchomości. Taka sytuacja nie ma w niniejszej sprawie miejsca, bowiem z rysunku planu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że linia rozgraniczająca teren przeznaczony pod drogę przebiega wzdłuż ściany budynku, zlokalizowanego na terenie działki 4667//67. Organ zatem nie mógł zatwierdzić podziału nieruchomości w sposób odbiegający od ustaleń planu. Brak zgody właściciela nieruchomości nie był przy tym przeszkodą do jego dokonania, bowiem postępowanie prowadzone było z urzędu. Przeszkody tej nie stanowi także okoliczność, że w ścianie budynku zlokalizowane jest wyjście awaryjne oraz świetliki poniżej gruntu. Dokonany podział nie oznacza zresztą ich automatycznej likwidacji. O tym jak wyglądać będzie ostatecznie realizacja inwestycji drogowej, rozstrzygane będzie w kolejnych etapach postępowania. Na marginesie zatem już tylko wskazać można, że planowana droga może w tym miejscu być przeznaczona np. pod chodnik, odgrodzony od jezdni barierkami, co zapobiegnie, sygnalizowanemu przez skarżącego, "wychodzeniu" wyjścia awaryjnego, czy świetlików wprost na ulicę. Kwestią gminy jest bowiem rozwiązaniu kolizji przebiegu drogi z istniejącymi elementami budynku. W ostateczności natomiast gmina będzie odpowiadała z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za ograniczenie sposobu zagospodarowania terenu w związku z ustaleniami planu miejscowego. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia. ds