II SA/Łd 737/10

Dnia 24 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 roku przy udziale --- spraw ze skarg R. P. i J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak : [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej telefonii komórkowej - oddala skargi. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]), po rozpoznaniu odwołania J. P., S. S. oraz R. P., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, w dniu 3 listopada 2009 roku J. P., S. S. i R. P., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, złożyły wnioski o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej sieci [...] o wysokości 27,43 m, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. F. [...], działka Nr ewid. [...], obręb [...]. Postanowieniem Prezydent Miasta Ł. z dnia [...] roku wznowił postępowanie w sprawie, a następnie uznał, iż wnioskodawcy nie są stroną postępowania, nie mają interesu prawnego w sprawie. W efekcie organ stwierdził, iż nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak było zatem podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie zakończone zostało wydaniem w dniu [...] roku decyzji przez Prezydenta Miasta Ł. o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozstrzygnięcie to jest ostateczne. Wnioskami z dnia 24 lutego 2010 roku, uzupełnionymi dnia 15 marca 2010 roku, J. P., S. S. i R. P. ponownie wniosły o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji, po rozpatrzeniu sprawy ocenił, iż powyższe wnioski dotyczą sprawy już rozstrzygniętej ostateczną decyzją. W takim stanie rzeczy uznając, iż istnieje tożsamość podmiotów postępowania i zakres przedmiotu dotyczy sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, to wydanie następnej decyzji w sprawie stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Z tych też względów organ I instancji odmówił wznowienia postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji J. P., S. S. i R. P. wniosły o jej uchylenie, gdyż uznają, że zostały niesłusznie pozbawione prawa udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę. Odwołujące się podnosiły także argumenty odnoszące się do szkodliwego oddziaływania inwestycji w postaci budowy masztu telefonii komórkowej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W motywach organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania podnosząc, że skuteczność wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie z powodu braku udziału strony w postępowaniu, uzależniona jest nie tylko od wystąpienia przez stronę z żądaniem, ale także z zachowaniem ustawowego terminu do wniesienia takiego żądania. Zgodnie z wymogiem określonym w art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z akt sprawy wynika, iż odwołujące się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziały się w dniu 20 października 2009 roku, co potwierdzają ich oświadczenia. W tej sytuacji, wnioski o wznowienie postępowania zostały wniesione po upływie ustawowego terminu (jednego miesiąca), co skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Ponadto, jak wskazał organ powodem do odmowy wznowienia postępowania w sprawie jest to, iż odwołujące się w dniu 3 listopada 2009 roku w tej samej sprawie złożyły w organie I instancji wnioski o wznowienie postępowania. Organ I instancji z wniosków odwołujących się wznowił postępowanie i wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę uznając, że odwołującym się nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to jest ostateczne. W konkluzji organ podniósł, iż wnioski tych samych osób o wznowienie dotyczą sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, zatem zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. W skardze na powyższą decyzję R. P., S. S. i J. P. oświadczyły, iż o budowie masztu telefonii komórkowej dowiedziały się w dniu 20 października 2009 roku. Nadto, skarżące podnosiły, iż nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie zmierzające do oceny wpływu masztu na zdrowie i życie okolicznych mieszkańców. Zabudowa na osiedlu do domy jednorodzinne, teren ten ma wysokie walory rekreacyjne i zdrowotne. Na terenie osiedla istnieje już jeden maszt telefonii komórkowej. Lokalizowanie tego typu obiektów w tak dużym zagęszczeniu niszczy charakter osiedla i jego zalety. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jak wynika z do akt sądowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 30 września 2010 roku, sygn. akt: II SA/Łd 736/10 odrzucił skargę S. S., gdyż nie uiściła ona wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 148 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w treści art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. Zacytowany przepis jest klarowny i jasny – ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Organ obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie jest obowiązkiem organów obu instancji. Po stwierdzeniu, że nastąpiło uchybienie terminu obowiązkiem organu I instancji jest wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Bezspornym w sprawie jest to, że skarżące w dniu 24 lutego 2010 roku złożyły wnioski o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Tymczasem, skarżące o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziały się w dniu 20 października 2009 roku. Jest to okoliczność w sprawie nie sporna, gdyż nie kwestionuje jej żadna ze skarżących. Co więcej skarżące wprost w skardze zawarły takie oświadczenie. Stwierdzenie złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem 1 miesięcznego terminu obliguje organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Z tego powodu kwestionowane w skardze rozstrzygnięcia są zgodne z prawem. Nadto, z lektury akt administracyjnych i uzasadnienia decyzji wynika niezbicie, iż skarżące wystąpiły już wcześniej do organu administracji architektoniczno – budowlanej z wnioskami o wznowienie postępowania w tej samej sprawie. Wówczas wnioski zostały złożone w terminie 1 miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym postępowaniu organ I instancji najpierw postanowieniem wznowił postępowanie, a następnie decyzją odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wywodząc, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Z racji tego, że żaden z wnioskodawców nie kwestionował tej decyzji, rozstrzygnięcie to uzyskało przymiot ostateczności. Również ta okoliczność przesądza o konieczności wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż zaskarżone w sprawie decyzje orzekają o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zaczynem do wydania tego typu rozstrzygnięć był fakt złożenia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, jak i okoliczność uprzedniego ostatecznego rozpoznania wniosku skarżących opartego na tych samych podstawach. W tak ustalonym stanie faktycznym organ wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Jest to rozstrzygnięcie o charakterze formalnym. Wynika z tego, że zarówno ocena czy skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu, jak i kwalifikacja stopnia szkodliwości wpływu inwestycji na życie i zdrowie okolicznych mieszkańców, jako argumenty odnoszące się do merytorycznej strony postępowania, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z ogólnych zasad prawa wynika, że organ (jak i sąd) dopiero po ocenie wszelkich przesłanek o charakterze formalnym może przejść do merytorycznego badania sprawy. Konkludując rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. K.O.