II SA/Łd 738/06

Dnia 31 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] nr [...] znak: [...] z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta P. Nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz D. K. kwotę złotych 250 (dwieście pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. W dniu 18 lutego 2003 r. K. K. zamieszkały w P. przy ul. A, wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na ustawieniu 30 garaży przenośnych o konstrukcji metalowej, przewidzianych do realizacji na terenie położonym w P. przy ul. B (działka o nr ew. 195 obręb [...]). Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W dniu 21 marca 2003 r. M. K., L. K. i M. K., zamieszkali w K. przy ul. A, wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na ustawieniu 30 garaży przenośnych o konstrukcji metalowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianych do realizacji na terenie położonym w P. przy ul .B(działka o nr ew. 194 obręb [...]), Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie dla M. K., L. K., M. K. oraz K.K. na budowę dwóch zespołów garaży (o łącznej ilości 60 sztuk) na działce przy ulicy Bw P.. Od decyzji powyższej odwołała się właścicielka nieruchomości sąsiedniej D. K. zam. przy ul. B.. W treści pisma stwierdziła, że przyjęte rozwiązania nie gwarantują komfortu użytkowania jej nieruchomości, gdyż projekt budowlany planowanej inwestycji nie zapewnia całkowitej likwidacji hałasu, a nasadzenie pasa izolacyjnego zieleni nie będzie jej zdaniem stanowić prawidłowo funkcjonującego ekranu akustycznego. Ponadto stwierdziła, iż realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje, iż jej budynek mieszkalny będzie usytuowany zarówno od zachodniej, jak i wschodniej strony w otoczeniu zespołów garażowych, których ilość ujemnie wpłynie na poziom hałasu i emisję zanieczyszczeń na tym terenie. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podst. art. 138 § 2 K.p.a., w związku z art. 35 ust. 1, pkt b ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszoinstancyjny. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i zagospodarowania terenu inwestycji oraz wydał jedną decyzję o pozwoleniu na budowę dla dwóch zespołów garaży, położonych na nieruchomościach przy ul, B w P., w sytuacji gdy inwestorzy nie dysponują jedną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości. Przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania łączący w/w nieruchomości nie jest, zdaniem organu, zgodny z przepisami technicznymi. Fakt, że inwestycja składa się z dwóch zespołów garaży, a nie jednego, jak przyjęto wydając badane pozwolenie na budowę, wynika nie tylko z dwóch odrębnych decyzji o warunkach zabudowy, lecz także z porozumienia zawartego miedzy właścicielami sąsiednich działek, w dniu 23 czerwca 2006 r., w którym strony oświadczają, że przystępują do wspólnej inwestycji, polegającej na budowie dwóch zespołów garaży. Zdaniem organu z uwagi na niezgodność przedstawionej do zatwierdzenia dokumentacji z przepisami techniczno-budowlanymi oraz decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ I instancji rozpatrując sprawę ponownie, winien postanowieniem nałożyć obowiązek usunięcia nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego upływie wydać stosowną decyzję. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie lokalizacji projektowanych zespołów garaży na przedmiotowych działkach z zachowaniem obowiązujących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności w zakresie odległości od granic z działkami sąsiednimi. W dniu 4 listopada 2003 roku inwestorzy przedłożyli dokumentację techniczną dotyczącą projektowanych zespołów garażowych. Decyzją z dnia [...]Nr [...]Prezydent Miasta P.na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie dla M. K. L. K., M. K. oraz K.K.na budowę dwóch zespołów garaży (o łącznej ilości 60 sztuk) na działce przy ulicy B w P.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy z zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...], a zawarte w projekcie budowlanym rozwiązania nie naruszają interesu osób trzecich i nie powodują uciążliwego oddziaływania na sąsiednie działki. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły M. W. i D. K.. W treści pism strony odwołujące stwierdziły, iż projekt budowlany w zakresie zagospodarowania nieruchomości nie zapewnia całkowitej likwidacji hałasu wynikającego z docelowego użytkowania nieruchomości. D. K. podniosła, iż istniejące ogrodzenie pomiędzy jej działka, a działką inwestorów jest w złym stanie technicznym, a niwelacja terenu i planowane zagospodarowanie może dodatkowo go pogorszyć. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań, Wojewoda [...]decyzją z dnia 12 lutego 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt K.p.a., art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzją w części dot. pozwolenia na budowę dwóch zespołów garażowych (o łącznej ilości 60 sztuk) i w tym zakresie wydał pozwolenie dla M. K., L. K., M. K. i K.K. na budowę jednego zespołu garaży (o łącznej ilości 60 sztuk) oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, iż w trakcie trwającego postępowania wyjaśniającego w organie odwoławczym, wystąpiono pismem z dnia 14 stycznia 2004r. do organu Państwowej Straży Pożarnej w P. o wydanie opinii w przedmiocie dopuszczalności przedłożonego rozwiązania projektowego w części dotyczącej wymagań przepisów technicznych dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego dla dwóch zespołów garaży, zlokalizowanych wg przedłożonej dokumentacji w granicy w/w działek. Z treści odpowiedzi z dnia [...] znak: [...], wynika zdaniem organu, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy dwoma zespołami garaży winna dla obciążenia ogniowego 500 MJ/m zapewnić 60 minutową nośność ogniową, szczelność ogniową i izolacyjność ogniową, co nie jest spełnione dla dwóch zespołów, zlokalizowanych w granicy tych nieruchomości. Natomiast w sytuacji gdy będzie to jeden zespół 60-u jednopoziomowych garaży o nierozprzestrzeniąjącej ognia konstrukcji (metalowe garaże przenośne), spełnione zostaną wymagane przez przepisy techniczne warunki w zakresie: zachowania dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej, klasy odporności pożarowej budynku, stopnia rozprzestrzeniania ognia elementów konstrukcyjnych oraz odległości od innych budynków i obiektów budowlanych. W wyniku powyższego pismem z dnia 4 lutego 2004r. organ wystąpił do wnioskodawców o przedłożenie pisemnego stanowiska dot. przedmiotu wspólnej inwestycji. Pismem z dnia 11 lutego 2004r., w uzupełnieniu do wniosku z dnia 27.06.2003r, inwestorzy wnieśli o wydanie pozwolenia na budowę jednego zespołu garaży na działkach przy ulicy Bi 63 w P.. Rozpatrując akta przedmiotowej sprawy, organ II instancji uwzględnił również treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 14.04.2003r. znak: [...] i z dnia [...] znak: [...], dopuszczające lokalizację przedmiotowych garaży na nieruchomościach, położonych przy ul. B w P. Decyzje te przesądzają zdaniem organu odwoławczego o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działek nr 194 i 195 jest zgodny z wymaganiami w/w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i nie narusza prawa ochrony środowiska. Projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia, sprawdzenia i wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności w/w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania działek nr ew.: 194 i 195 obr. [...] i wykazali prawo do dysponowania nimi na cele budowlane (dz. Nr 194 - akt notarialny rep. [...]; dz. nr 195 - akt notarialny rep. [...]). W opinii organu II instancji w świetle powyższych ustaleń, wobec postanowień art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu 15 i 16 marca 2004 roku D. K. i M.W. złożyły na powyższe rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści pism skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdziły, iż zaskarżona decyzja zezwala na wybudowanie w rejonie domów jednorodzinnych, w ich bezpośredniej bliskości, zespołu blaszanych garaży, które będą źródłem emisji hałasu i spalin samochodowych. Wobec tego ich zdaniem w projekcie budowlanym powinny być zawarte rozwiązania zapewniające wypełnienie wymagań w zakresie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, a także w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących przewidywanej emisji spalin i hałasu, organ stwierdził, iż "niezrozumiałe są także obawy skarżących, a dot. wzrostu emisji spalin, czy też przedostawania się do gleby płynów eksploatacyjnych z samochodów, które przecież aby mogły być eksploatowane, muszą posiadać ważny przegląd techniczny". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu – kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej lub w postanowieniu z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego właściwego na czas wydania decyzji lub postanowienia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosownie do treści art. 133 § 1 powołanej ustawy Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane bowiem zostały z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego gwarantujących stronie możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu, a wyrażonych w art. 10, 7 K.p.a. oraz z naruszeniem art. 61 § 4, 109 § 1, 81 K.p.a. w związku z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Na wstępie należy zauważyć, iż wraz z podjęciem postępowania w sprawie organ administracji winien ustalić krąg osób posiadających przymiot strony przedmiotowego postępowania oraz zawiadomić je o jego wszczęciu. Według art. 61 § 4 K.p.a o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Po myśli art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U.2003 Nr 207, poz. 2016) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Orzecznictwo przyjmuje, iż przymiot strony dotyczy działek sąsiednich w takim zakresie, w jakim inwestycja narusza ich uzasadnione prawem chronione interesy. Poprzez udział stron w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć ich udział w całym ciągu czynności przygotowawczych tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ wskazanym powyżej obowiązkom uchybił, gdyż jak wynika ze zgromadzonego w aktach materiału nie zawiadomił prawidłowo wszystkich stron przedmiotowego postępowania o jego wszczęciu. Także nieprawidłowo, wskutek wadliwego ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania, organ doręczał uczestnikom pisma procesowe oraz wydawane rozstrzygnięcia w sprawie. W wyciągu z ewidencji budynków i lokali jako właściciele działki o nr. 23-192 (jedn.. rejestrowa: G.147-1) widnieją spadkobiercy J. W.. Natomiast M.W. pozostaje jedynie władającą wskazaną nieruchomością. W tej sytuacji jej zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak też doręczanie jej kolejnych decyzji organów administracji, z adnotacją: "z prośbą o powiadomienie spadkobierców J. W." jest błędem procesowym skutkującym naruszeniem art. 61 § 4, 109 § 1, 81 K.p.a. w związku art. 28 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 roku. Powyższe działanie organów doprowadziło de facto do absencji strony w postępowaniu administracyjnym (...) jak wskazuje bowiem orzecznictwo w tym zakresie (...) to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 K.p.a. taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej. (vide: wyrok WSA w Warszawie z 30.09.2004 I SA 149/03 LEX nr 156896). W analizowanej sprawie to organy administracji winne były ustalić krąg spadkobierców strony postępowania, zawiadomić je o jego wszczęciu oraz doręczać własne rozstrzygnięcia. Tego rodzaju nieprawidłowe doręczenia skutkują brakiem możliwości uczestniczenia wszystkich stron w postępowaniu, ich zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego. (vide: wyrok NSA w Warszawie z 18.11.1999 IISA 1210/99 LEX nr 46806 i wyrok NSA w Warszawie z dnia 14.05.1998 IV SA 1111/96 LEX nr 43267). Taka zaś sytuacja stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć znaczący wpływ na wydane rozstrzygnięcie i powoduje, iż zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym. Kolejną istotną kwestią w realiach rozpatrywanej sprawy jest brak tożsamości pomiędzy zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę obejmującym, jak wskazano, jeden zespół garaży, a poprzedzającymi je, odrębnymi dla każdej działki, decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższa sytuacja narusza zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie normę wyrażoną w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zakresie zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż pozwolenie na budowę nie może przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy ( vide: wyrok NSA w Gdańsku z 9.06.1998 r. 1998.06.09, sygn. akt II SA/Gd 2283/97 LEX nr 44220). Istnieje ścisły związek pomiędzy decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a wydawanym w kolejnym etapie postępowania pozwoleniem na budowę. Decyzja pozwolenie na budowę ściśle określonej inwestycji jest wydawane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą tożsamej inwestycji. Brak tożsamości przedmiotu obydwu decyzji , może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania co w warunkach określonych w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a..(vide: wyrok NSA z 5 lutego 1999r., sygn. akt IV SA 238/97, LEX nr 46686). W rozpatrywanej sprawie kwalifikacja prawna przedmiotu decyzji o pozwoleniu na budowę jako jednej inwestycji polegającej na budowę jednego zespołu garaży jest błędna, a w zastosowanym brzmieniu nie spełnia zdaniem Sądu wymogu tożsamości decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, wymaganej wskazanym przepisem art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Należy przy tym wskazać, iż zawarte w piśmie z dnia 4 lutego 2004 roku porozumienie właścicieli dwóch odrębnych działek zmieniające przedmiot inwestycji na budowę jednego zespołu garaży, nie konwaliduje w żadnym razie zaistniałej sytuacji. Na odrębność planowanych zamierzeń inwestycyjnych wskazują nie tylko dwie odrębne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania, lecz także uprzednie porozumienie właścicieli działek z dnia 23 czerwca 2003r., w którym przedmiotowa inwestycja jest określana jako wspólna inwestycja polegająca na budowie dwóch zespołów garaży. Każdy z planowanych zespołów garaży jest usytuowany na innej działce, stanowiącej odrębny przedmiot własności, a więc, w rozumieniu art. 46 § 1 k.c., odrębną nieruchomość. Nawet jednak gdyby przyjąć kwalifikację zastosowaną przez organ II instancji, po myśli art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli jednak pozwolenie na budowę dotyczy (...) zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Ust. 2 pkt 3 powyższego przepisu wymaga, aby do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem nawet w przypadku zamiaru połączenia planowanych inwestycji wymagana jest jedna tożsama z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania. Osobnym uchybieniem pozostaje fakt, iż organy administracji nie ustosunkowały się do zarzutów strony skarżącej dotyczących spełnienia wymagań z zakresu ochrony środowiska, w tym emisji spalin i hałasu. Stwierdzenia organu II instancji, zawarte w odpowiedzi na skargę, jako wynikające z nader pobieżnego oglądu sprawy nie mogą być podstawą wiążących ustaleń ani stanowić wiarygodnego materiału dowodowego o braku uciążliwości związanych z hałasem, czy zanieczyszczenia powietrza. Tymczasem mając na względzie specyfikę planowanego zamierzenia inwestycyjnego, jego rozmiar – skupisko 60 garaży - a przede wszystkim bezpośrednie sąsiedztwo budynków mieszkalnych, przeprowadzenie stosownych badań w tym przedmiocie było zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie niezbędne. W ponownym postępowaniu organ administracji winien zwrócić szczególną uwagę na krąg podmiotów uczestniczących w sprawie w charakterze strony i zapewnić im prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym prawidłowo zawiadamiać o terminach przeprowadzanych czynności procesowych i umożliwić wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Wobec dostrzeżonych uchybień związanych z brakiem tożsamości między decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy oraz decyzją o pozwoleniu na budowę oraz zaniechaniem szerszego ustosunkowania się do zarzutów skarżących dotyczących emisji spalin i hałasu na terenie planowanych inwestycji skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż ani zaskarżona, ani poprzedzająca ją decyzja organu administracji nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy.