II SA/Łd 739/17

Dnia 23 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 roku sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zobowiązania do zwrotu świadczenia wychowawczego oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od decyzji z dnia [...] r. Nr [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta T. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T., w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze na dziecko F. Z. wypłacone w okresie od 01.04.2016 r. do 31.08.2016 r. w wysokości 500,00 zł miesięcznie, łącznie 2.500,00 zł oraz zobowiązania do zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że drogą elektroniczną w dniu 05.04.2016 r. do organu wpłynął wniosek [...] W. Z. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko F. Z., w którym wnioskodawca wskazał miejsce zamieszkania T Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. organ przyznał W. Z. świadczenie wychowawcze na syna F. Z. w wysokości 500,00 zł miesięcznie na okres od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r. W dniu 19.08.2016 r. W. Z. poinformował drogą mailową organ o wypłacaniu świadczenia wychowawczego na syna F. także przez Urząd Dzielnicy W. B, zobowiązując się jednocześnie do zwrotu świadczenia w przypadku, gdy będzie ono nienależnym ze względu na brak właściwości organu. Organ I instancji uzasadniając decyzję Nr [...] z dnia [...] r. stwierdził, iż W. Z. podając we wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego miasto T. jako miejsce zamieszkania wprowadził organ w błąd, który skutkował przyznaniem i wypłatą świadczenia. Nienależność świadczeń wypłaconych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. Nr [...] potwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. stwierdzając nieważność decyzji przyznającej przedmiotowe świadczenie. Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., w terminie prawem przewidzianym, wniósł W. Z. zarzucając naruszenie przez organ I instancji: - art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 r. poz. 1257), dalej Kpa, poprzez działanie organu wbrew obowiązującym przepisom prawa i w konsekwencji orzeczenie o konieczności zapłaty ustawowych odsetek naliczanych od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty do dnia spłaty w sytuacji, gdy świadczenie wychowawcze zostało bezpodstawnie wypłacone z winy pracowników MOPS w T., - art. 7 Kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy załatwianiu sprawy skutkujące nałożeniem obowiązku zapłaty ww. odsetek ustawowych, - zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej określonej w art. 8 Kpa poprzez nałożenie obowiązku zapłaty odsetek ustawowych w sytuacji, gdy wypłata świadczenia wychowawczego nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej, co skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji przyznającej ww. świadczenie, - art. 10 § 1 Kpa z uwagi na niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów sprawie przed wydaniem decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty oraz na podstawie art. 25 ust. 10 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez umorzenie kwoty 2.500 zł, ewentualnie o rozłożenie tej kwoty na miesięczne raty po 100 zł oraz umorzenie odsetek ustawowych w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie miał zamiaru wyłudzenia świadczenia, czy też wprowadzenia w błąd organu, co też dowodzi bez wątpienia jego zachowanie. Nie wiedząc, który urząd jest właściwy w sprawie, stosowny wniosek złożył zarówno w MOPS w T., jak i w Urzędzie Dzielnicy W. B., a zgodnie z art. 19 Kpa ustalenie właściwości organu należało nie do strony postępowania, a do organów administracji. Stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że przyznanie świadczenia wychowawczego nastąpiło wskutek rażącego naruszenia przepisów o właściwości miejscowej oraz niezachowania należytej staranności w momencie wypłaty tego świadczenia przez organ. Nie zgodził się z tym, by okres za który żąda się odsetek od wypłaty nienależnego świadczenia uzależniony był wyłącznie od czasu rozpoznawania sprawy przez organ i od czasu jaki upłynął od sporządzenia decyzji do jej doręczenia stronie. Czas ten jest bardzo długi i w żadnym razie nie zależy od woli czy działania strony. Podniósł także, iż gdyby miał zapewniony czynny udział w postępowaniu oraz miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, organ mógłby zastosować art.25 ust. 10 ustawy i biorąc pod uwagę szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny wydać decyzję, w której umorzyłby odsetki i rozłożył na raty kwotę nienależnie pobranego świadczenia. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, iż podstawę wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] r. stanowiło stwierdzenie, że kwoty wypłaconego skarżącemu świadczenia wychowawczego na syna w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. były nienależnie pobranym świadczeniem wychowawczym, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy. Przytaczając brzmienie art. 25 ustawy wskazało, iż uznanie świadczenia za nienależnie pobrane w rozumieniu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy wymaga zaistnienia dwu przesłanek: po pierwsze - świadczenie zostało przyznane lub też wypłacone; po drugie - podstawą przyznania bądź wypłaty tego świadczenia była jedna ze wskazanych w nim okoliczności: fałszywe zeznania lub fałszywe dokumenty bądź "świadome wprowadzenie w błąd" przez osobę pobierającą te świadczenia. Pierwsza z tych przesłanek zaistniała w realiach przedmiotowej sprawy bowiem świadczenie wychowawcze niewątpliwie zostało skarżącemu przyznane decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. W ocenie organu rozważenia wymagało zatem, czy w niniejszej sprawie zmaterializowała się druga z przesłanek warunkujących ustalenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń. W opinii Kolegium kwestia ta została dostatecznie wyjaśniona przez organ I instancji. Z akt przedmiotowej sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji bezspornie wynika, iż skarżący świadomie wprowadził w błąd organ I instancji co do swego miejsca zamieszkania, wskazując we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego miasto T., niezgodnie ze stanem faktycznym, jako miejsce swego zamieszkania (będącego w rzeczywistości wyłącznie miejscem zameldowania). W ocenie organu II instancji nie ulega także wątpliwości, iż sam skarżący w korespondencji z organem I instancji przyznał, iż od 2014 r. do dnia 17.10.2016 r. nieprzerwanie jego miejscem zamieszkania jest adres: W. [...], ul. A 14 m 34. Pod wskazanym adresem mieszkał on również w dniu złożenia przedmiotowego wniosku oraz w dniu jego rozpatrzenia przez MOPS w T. i wydania w sprawie decyzji z dnia [...] r. Nadto Kolegium podkreśliło, że w sprawie bezspornym jest, że przyznająca skarżącemu świadczenie wychowawcze decyzja Prezydenta T. Nr [...] z dnia [...] r. została wydana przez organ niewłaściwy miejscowo, co skutkowało stwierdzeniem jej nieważności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. Bezspornym jest także, że skarżący ubiegając się o przyznanie świadczenia wychowawczego wskazał w skierowanym do Urzędu Dzielnicy B. wniosku z dnia 5 kwietnia 2016 r. jako miejsce zamieszkania adres: ul. B 3 m. 38, [...] T., w związku z czym przedmiotowy wniosek w oparciu o art. 65 § 1 Kpa przekazany został wg właściwości Prezydentowi T., który ww. decyzją z dnia [...] r. przyznał świadczenie wychowawcze na syna F. Z. w wysokości 500,00 zł miesięcznie na okres od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r. W niniejszej sprawie bezspornym jest także, iż W. Z. pobiera świadczenie wychowawcze na syna F. Z. na mocy decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego W. z dnia [...] r. (e-mail z dnia 11 lipca 2016 r. oraz notatka z rozmowy telefonicznej). Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego co do naruszenia art. 7 Kpa poprzez nieuwzględnienie jego słusznego interesu przy załatwianiu sprawy skutkujące nałożeniem obowiązku zapłaty odsetek ustawowych organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Orzekając o uznaniu pobranego świadczenia wychowawczego jako świadczenia nienależnie pobranego organ związany jest bowiem przepisami ust. 3 i ust. 9 art. 25 ustawy. W myśl art. 25 ust. 3 ustawy od kwot nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 5, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie. Natomiast w myśl art. 25 ust. 9 ustawy kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 Kpa, iż w przedmiocie umorzenia, rozłożenia na raty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego organ I instancji może orzekać dopiero wtedy, gdy zostanie wydana ostateczna decyzja określająca nienależne świadczenie. Dopiero bowiem z momentem uzyskania przez decyzję o ustaleniu kwoty nienależnie pobranego świadczenia i żądaniu jej zwrotu waloru ostateczności, świadczenie staje się wymagalne i organ, który wydał decyzję o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym może zastosować uprawnienia przewidziane w art. 25 ust. 10 ustawy. Zgodnie z tym przepisem organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, może umorzyć kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Kwestia ta, w przypadku złożenia przez skarżącego odrębnego wniosku do organu I instancji, może stać się przedmiotem odrębnego postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. wywiódł W. Z., zarzucając ww. rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: -art. 6 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez działanie organu administracji publicznej wbrew obowiązującym przepisom prawa i w konsekwencji orzeczenie o konieczności zapłaty przez skarżącego ustawowych odsetek naliczanych od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty do dnia spłaty w sytuacji, gdy ww. świadczenie zostało bezzasadnie wypłacone z winy pracowników MOPS w T., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło nieważność decyzji będącej podstawą wypłaty świadczenia wychowawczego; - art. 7 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy załatwieniu sprawy skutkujące nałożeniem obowiązku zapłaty ww. odsetek ustawowych; - art. 8 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez nałożenie na stronę obowiązku zapłaty ww. odsetek ustawowych w sytuacji, gdy wypłata świadczenia wychowawczego nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących właściwości miejscowej, co skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji, a ponadto okres za który zostały nałożone odsetki zależał wyłącznie od czasu rozpoznawania sprawy przez organy, a nie od uchylania się od zwrotu świadczenia przez stronę; - art. 10 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa z uwagi na niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed wydaniem niniejszej decyzji; - art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności pism kierowanych do organu I instancji, notatek służbowych, z których wynikało bezsprzecznie, że skarżący z własnej inicjatywy wielokrotnie wnioskował o wyjaśnienie sprawy właściwości miejscowej, wypłaty świadczeń, co skutkowało błędnym ustaleniem, że Skarżący świadomie wprowadził w błąd Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. w celu uzyskania nienależnego świadczenia "500 +"; - art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez błędne ustalenie, że skarżący świadomie wprowadził w błąd Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. w celu uzyskania nienależnego świadczenia "500 +", podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że skarżący nie miał świadomości, że wprowadza w błąd organ I instancji przy składaniu wniosku wypłatę świadczenia 500+; - art. 81 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez ustalenie, że okoliczność świadomego wprowadzenia w błąd organ I instancji przy składaniu wniosku o przyznanie świadczenia "500+" została udowodniona podczas, gdy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów na tę okoliczność; oraz naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na tym, że organ II instancji wyłącznie domniemywał przesłankę świadomego wprowadzenia w błąd, podczas gdy przepis ten traktuje o "innych przypadkach" świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie a nie o domniemaniach takich przypadków; ponadto z zebranego materiału dowodowego wynika, że nie wystąpiła w ogóle przesłanka świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie. Nadto skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 roku W. Z. oświadczył, iż aktualnie mieszka i pracuje w T. i ma to miejsce od dnia 19 czerwca 2017 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji pozostają zgodne z prawem. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Stosownie natomiast do treści z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. Za nienależnie pobrane uważa się m.in. świadczenie wychowawcze przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą to świadczenie (art. 25 ust. 1 pkt 2). W sprawie niniejszej organy jako podstawę rozstrzygnięcia przyjęły tę ostatnią okoliczność. Uznanie świadczenia za nienależnie pobrane wymaga zaistnienia dwu przesłanek: po pierwsze - świadczenie zostało przyznane lub też wypłacone; po drugie - podstawą przyznania bądź wypłaty tego świadczenia była jedna ze wskazanych w nim okoliczności: fałszywe zeznania lub fałszywe dokumenty, bądź "świadome wprowadzenie w błąd" przez osobę pobierającą to świadczenie. Pierwsza z tych przesłanek w sposób niebudzący żadnych wątpliwości zaistniała, bowiem świadczenie było przyznane i wypłacane. W ocenie organów zachodzi także druga z nich, ze względu na świadome wprowadzenie przez skarżącego w błąd organu przyznającego świadczenie wychowawcze. W doktrynie trafnie wskazuje się, że "błąd" stanowi następstwo świadomego działania pobierającego świadczenie, determinowanego wolą wywołania przekonania po stronie organu, że zostały spełnione warunki przyznania do niego prawa. Stosując cywilistyczną konwencję pojęciową, można przyjąć, że świadomym wprowadzeniem w błąd jest umyślne działanie wnioskodawcy przyjmujące postać dolus directus lub dolus eventualis. Świadomym wprowadzeniem w błąd jest sytuacja, w której osoba ubiegająca się o świadczenie dąży do wywołania mylnego wyobrażenia organu o stanie jego uprawnień lub się na to godzi, podając nieprawdziwe fakty lub zatajając istotne dla sprawy okoliczności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2234/14, LEX nr 2106437). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podzielić należy stanowisko organów, a w szczególności argumentację prezentowana w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Podkreślenia wymaga bowiem, że stan faktyczny sprawy co do istoty nie jest sporny. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 05.04.2016r. do organu wpłynął wniosek W. Z. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko F. Z., w którym wnioskodawca wskazał miejsce zamieszkania T. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] r., Nr [...]. organ przyznał W. Z. świadczenie wychowawcze na syna F. Z. w wysokości 500,00 zł miesięcznie na okres od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r. Tymczasem, jak następnie wskazał sam skarżący, w dniu 25.05.2016 r. przyznano mu świadczenie wychowawcze jednocześnie z Urzędu Dzielnicy W. B. również w oparciu o złożony przezeń wniosek, przy przyjęciu miejsca zamieszkania w W. Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że skarżący pobierał świadczenie wychowawcze mając świadomość, że świadczenie to mu nie przysługuje. Bez znaczenia w tym względzie pozostaje, że skarżący w toku postępowania składał wyjaśnienia odnośnie zaistniałego stanu faktycznego a także, iż działania organu mogą nasuwać pewne wątpliwości co do sprawności postępowania. W tym miejscu podkreślić bowiem należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek podawania informacji zgodnych z prawdą. Nie zwalnia to wprawdzie organu z obowiązku podjęcia wszelkich czynność niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, stosownie do art. 7 Kpa, jednakże organ nie ma obowiązku automatycznego weryfikowania wszystkich podanych informacji, w tym w szczególności dotyczących miejsca zamieszkania, co jednoznacznie wynika z treści art. 17 ust. 1 pkt 2. Wskazany przepis nie obejmuje weryfikacji informacji wymienionej w art. 14ust. 2 pkt 1 lit. c (adres miejsca zamieszkania, miejsce zamieszkania). Reasumując, Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy będący podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia został ustalony przez organy w sposób prawidłowy. Dokonały one właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Wobec powyższego, ze względu na zaistnienie przesłanki określonej w art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wydanie decyzji o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń znajduje pełne uzasadnienie. Kwestię dotyczącą obligatoryjnego orzeczenia w zakresie odsetek, jak również warunków ewentualnego umorzenia należności prawidłowo wyjaśniło Kolegium w treści uzasadnienia kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z tych też przyczyn nie można podzielić zarzutów podnoszonych w skardze. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku. A.B.