II SA/Łd 740/05

Dnia 6 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza na rzecz R. S. od Wojewody [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Starosta O. odmówił R. S. zwrotu nieruchomości położonej w O. przy ul. A, w obrębie 12, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 558 m². Przyczyną odmowy był fakt, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej A w O. i prawo to ujawnione jest w księdze wieczystej KW [...], prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Okoliczność ta stanowi negatywną przesłankę zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Od decyzji Starosty O. odwołanie do Wojewody [...] złożył R. S.. Podniósł, iż wniosek o zwrot złożył w roku 1995, a wówczas obowiązywały inne przepisy. Zmiana przepisów nie może powodować negatywnych dla niego skutków. Stwierdził, iż spółdzielnia mieszkaniowa, będąca użytkownikiem wieczystym gruntu, wykorzystuje go niezgodnie z warunkami zawartymi w umowie użytkowania wieczystego i niezgodnie z jego przeznaczeniem. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] o odmowie zwrotu nieruchomości przy ul. A w O.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wyłączona jest możliwość zwrotu nieruchomości lub jej części w sytuacji, gdy trwale rozporządzono przedmiotem wywłaszczenia na rzecz osoby trzeciej na podstawie umowy sprzedaży lub oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste i osoba nabywcy ujawniona został w księdze wieczystej. Nieruchomość, której zwrotu żądał R. S., od roku 1972 znajduje się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej A i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O.. Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wprowadziła również zasadę, iż sprawy wszczęte i nie zakończone przed jej wejściem w życie rozpatrywane są w oparciu o jej przepisy. Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł R. S.. Podniósł, iż organy administracji nie chcą merytorycznie odnieść się do jego argumentów. Tymczasem nieruchomość użytkowana jest przez spółdzielnię w sposób niezgodny z warunkami jej oddania w użytkowanie wieczyste. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie zaś do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu orzekającego w składzie niniejszym, w toku postępowania administracyjnego wystąpiły wady, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie. Przedmiotem niniejszego postępowania i rozważań sądu jest legalność decyzji Wojewody [...] z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przyjęły zasadę ograniczonego formalizmu w zakresie form i treści podania (odwołania). Przestrzeganie ograniczonych wymagań formalnych powinno uwzględniać zasadę ochrony słusznego interesu strony. Wymagania formalne, co do treści podania (odwołania), reguluje art. 63 § 2 i § 3 k.p.a., stanowiąc, że podanie (odwołanie) powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz podpis. Podpis warunkuje, iż podanie (odwołanie) pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie (odwołanie). Ponadto, stosownie do treści art. 128 zd. 1 k.p.a., odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Brak podpisu strony, gdy brak ten nie zostanie usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania - niemożność jego rozpoznania. Tę ostatnią problematykę reguluje art. 64 § 2 k.p.a. stanowiący, iż jeżeli podanie nie czyni zadość innym, niż wymienione w § 1 art. 64 k.p.a., wymaganiom ustalonym w przepisach prawa należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania. W rozpatrywanej przez Sąd sprawie pismo z dnia 18 maja 2005 r. i zatytułowane "Odwołanie od Decyzji z dnia [...] Starosty Powiatowego w O. [...]" nie zawiera podpisu strony. Mimo to Wojewoda [...] nie wezwał strony, pod rygorem z art. 64 § 2 k.p.a. (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku i rozpoznał merytorycznie odwołanie, mimo, iż nie wywoływało ono skutków prawnych. Sytuacja zaś taka wypełnia normę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Wojewoda [...], rozpatrując ponownie sprawę, powinien wezwać R. S., w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia odwołania poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Dopiero po uzupełnieniu owego braku Wojewoda może rozpoznać odwołanie i wydać stosowną decyzję. W przypadku zaś nieuzupełnienia przez stronę odwołania organ administracji winien pozostawić je bez rozpoznania. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, z mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - pkt 2 wyroku. Z uwagi na brak przymiotu wykonalności, orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest bezprzedmiotowe (art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).